UNTI-UNTING nagmulat ng mga mata si Noah. Unang bumungad sa kanyang paningin ang puting kisame. Nagtaka siya dahil hindi niya natatandaang puti ang kisame ng kanyang kuwarto. Saglit niyang inalala ang pangyayari bago siya nawalan ng malay.
Bumalikwas siya ng bangon ng maalala ang naganap sa restaurant. Rumagasa sa kanyang diwa ang mga pangyayari. Ang malakas na pagsabog. Ang malaking apoy sa gusali at ang mga taong nagkakagulo. Ang ingay ng mga ambulansiyang dumating at mga sigawan ng mga tao.
“Sayon!” malakas niyang usal.
Sinalubong siya ng isang yakap. Nanginig ang katawan niya ng tuluyang manariwa sa kanyang dibdib ang malagim na insidente.
“Sayon… baby…” humigpit ang yakap niya sa taong yumayakap sa kanya. Pero dagli rin siyang nagtaka dahil pamilyar sa kanya ang init na nagmumula
