RESILIENT INAMORATA

Chapter 5

-Markuz's POV-

AFTER the College Graduation ceremony we decided to celebrate on our favorite bar. I'm not in the mood so I decided to be alone.

"Another one," Hirit ko sa bartender.

Gusto kong lunurin ang sarili ko sa alak ngayon. Napagawi ang tingin ko sa dance floor. Ngunit agad ding nalihis ang atensyon ko roon nang may umupo sa stool na katabi ko. Sinenyasan niya ang bartender na bigyan siya.

"Bakit nagsosolo ka?" tanong niya.

"I just want to be alone, Azell." Tinungga ko ang isang basong alak.

Gusto kong malasing ng sobra. Iyong tipong hindi ko na siya maalala. Kumuha pa ako ng panibago at sinunod-sunod ang lagok.

"Bakit hindi maipinta iyang mukha mo? Eh diba dapat nagsasaya ka ngayon? We graduated. You survived the College, dude." I didn't answer. "Oh, don't tell me... it's because of her. Do you still love her? Or should I say, minahal mo ba talaga si Christine?"

"Of course, I did. Minahal ko siya. Isang bagay na ni minsan hindi ko inakalang magagawa ko," I sighed.

"Before, I want to stop that fvcking engagement. I thought that its like a curse. That's why I did everything to stop that engagement. I bullied her. I called her Christinerd and Pangerd. I treated her like a housemaid and not as my future wife. Palagi ko siyang binabalewala. I also brought girls in our condo. I'm having s*x with random flirt girls even she's there. Because I want her to hate me. Pero hindi ko man lang naisip na nasasaktan na pala siya. At hindi ko rin napansin na unti-unti na pala akong nahuhulog sa kaniya. Ni minsan hindi ko inisip kahit sa panaginip na mahuhulog ako sa isang nerd na babae. Sa babaeng nagngangalang... Christine." Dugtong ko pa.

"Mahirap nga iyan. Pero kasal naman kayo diba?"

"Yeah, we're married. We are one year married. At isang taon na rin siyang wala."

"Wala ka bang balita sa kaniya?"

"Wala eh. Hindi na siya nagparamdam simula noong umalis siya. Galit na galit sa akin si dad. Pati na mga magulang ni Christine inilayo na rin siya sa akin. Naiintindihan ko naman. I know they are doing things that they knows best for their child."

"Bakit ka ba naman kasi nagloko? Hindi ba't ang sabi mo noon ay maayos na kayo? Nambabae ka pa kasi. Iyan tuloy nahuli ka niya sa akto. You're having s*x with your secretary. Masakit iyon, tol." Sermon niya.

"I know it hurts. Anong magagawa ko eh nadala ako. Lalake lang ako... may kahinaan, may pangangailangan. Lalake ka rin dapat alam mo 'yan."

"Kahit na hindi pa rin iyon sapat na rason para lokohin mo siya."

"Pero alam mo noong nawala siya doon ko lang nakita kung gaano siya kahalaga."

"Ganoon talaga. Sabi nga makikita mo lang ang halaga ng isang tao kapag wala na ito. People nowadays became blind in reality. Regrets are always at the end."

Matapos uminom ay nagpasya na akong umuwi. It's been a year but still I can't forget you. Bakit ba ganito ang tama mo sa akin? I love you Christine more than anyone else. At hindi ko alam kung magagawa ba kitang kalimutan.

—Four Years Later—

IT'S been five years since she left. Since my wife left. Oo masakit. Pero sabi nga, life must go on. Sa limang taon na iyon nakalimutan ko na siya.

Not totally I forgot her. Nandoon lang siguro ako sa punto ng buhay ko na hindi na ako nasasaktan kapag naaalala siya. I'm a playboy. Normal lang sa akin ito.

Balik na rin ako sa dati kong gawi. Babae, barkada, trabaho, at inom. Wala na akong ibang sineryosong babae maliban sa kaniya. Kagagaling ko lang ngayon sa bar. Kasalukuyan akong nasa daan at nagmamaneho. Huminto ako dahil sa kotseng nasa unahan ko na tumigil. Paglingon ko sa gilid ko, nakita ko ang isang lalakeng lulan din ng kaniyang kotse. Tinignan niya ako na para bang naghahamon ng karera.

Nakuha ko ang ibig niyang sabihin kaya nang umandar ang sasakyang nasa unahan ko. At umiba ng dereksyon ay kaagad kong pinaharurot ng takbo ang aking kotse.

Halos dikit lang ang laban. Mabuti na lamang at malalim na ang gabi kaya wala ng mga sasakyan sa daan. Gumuhit ang ngiti sa labi ko nang malampasan ko siya.

Pero hindi ko inasahan ang isang trahedyang babago sa takbo ng buhay ko. Dahil sa bilis ng takbo ko'y hindi ko napansin ang kotseng paparating. Huli na ng makita ko ito. Sa paghahangad na iwasan ito ay bumangga ako sa isang puno.

DAHAN-DAHAN kong idinilat ang aking mga mata. Ang puting kisame ang unang bumungad sa akin.

"Fvck." Napamura ako nang bahagyang sumakit ang ulo ko.

Sobrang tahimik ng lugar at tanging ang tunog ng aircon at makina lang ang maririnig mo. May benda ako sa braso at kaliwang paa. Pati na rin sa ulo. Masuwerte ako na buhay pa ako magpahanggang ngayon. Pero sabi nga, kapag masamang damo ka hindi ka kaagad mamamatay.

Bumukas ang pinto at iniluwa niyon ang Doktor. Naglakad ito palapit sa akin.

"Kumustang pakiramdam mo?"

"Medyo masakit pa ang aking katawan. Pwede na ba akong lumabas?"

"No. We can't allowed you for that. Matindi ang injuring natamo mo mula sa aksidente. Masuwerte ka nga na magpahanggang ngayon ay buhay ka pa. You need to stay here for further observation and test."

"Pero hanggang kailan, dok?"

"Two weeks."

"Fvcking s**t! That's too long." Hindi ako sanay na nasa Ospital.

"Kumuha ako ng nurse na personal na mag-a-assist sayo. Pakihintay na lang at darating din iyon. Sige maiwan na kita."

Muling tumahimik ang mundo ko. Hindi ko inakalang matatali ako sa kamang ito. Bwisit! Bakit naman kasi naaksidente pa.

Mga ilang saglit pa ay bumukas na ang pinto. Hindi na ako nag-abalang tignan ang dumating. I put the magazine on my face to cover it. I hate the lights of the bulb.

"Sir, ako po pala iyong naatasan na mag-aalaga sa inyo. Ang boses na iyon. It sounds familiar."By the way I am Nurse Hyrene your assigned personal nurse."

Bumilis ang t***k ng puso ko dahil sa sinabi niya. Hindi ako maaaring magkamali. Alam kong siya ito. Hindi pa niya nakikita ang mukha ko kaya magpahanggang ngayon ay nandito pa rin siya. At maayos na nakikitungo sa akin.

"Sir? Sa tingin ko po mas mabuting alisin n'yo iyang magazine na nasa mukha n'yo. Para na rin po makapag-usap tayo ng maayos."

Lumunok muna ako ng dalawang beses. Kinakabhan ako sa maaari niyang maging reaksyon. Galit siya sa akin at maaaring magpahanggang ngayon, galit pa rin siya. Unti-unti kong inalis ang magazine at nakita ang babaeng nakatayo sa harap ko. She's on her white nurse uniform.

"C-Christine?"

Hindi nagbago ang ekspresyon ng mukha niya. Her sweet smile still there. "How did you know my name, Sir? Christine Hyrene is my name but I prefer my second name. So how did you know it?" Inosente niyang tanong na labis kong ikinagulat.

"Of course, I know. I'm your husband. We're married. Can't you remember that?"

"Asawa? Kasal? I'm sorry, Sir, but I don't know what you are talking about. Isa pa hindi nga po kita kilala. Kaya imposible po ang sinasabi n'yo."

Natulala ako sa aking mga narinig. Bakit hindi niya ako maalala?

—Azureriel