"Lexi? Bakit ka—" Hindi na nagawa pang ituloy ni Mami Lydia ang mga susunod niyang sasabihin nang yakapin ko siya nang mahipit. Kusa nang tumulo ang aking luha nang magtagpo ang aming mga mata nang pagbuksan niya ako ng pinto.
Kahit hating-gabi na ay dito ko napiling magpunta. Wala na akong iba pang makakapitan pa. Si Mami Lydia na lang. Siya na lang anf taong makakaintindi sa akin sa pinagdaraanan ko ngayon.
"May probema ka ga?" tanong niya habang hinihimas ang likod ko upang mapakalma sa hinagpis na aking nararamdaman.
"Niloko nila ako, mami." Kasabay ng aking pagtangis ay ang pagkabasag ng aking boses. Akala ko ay malakas ako, hindi pala. Kahit ano palang tibay ko ay matitibag at matitibag ako ng kahit na sino. Hindi
