Chapter 24
After few more days ay tuluyan na kaming nagpaalam sa Mama ni Paul. It’s painful to see how Paul cried like a baby but it’s understandable and all I can do is to hold his hands tight and caressing it and whispering that everything is alright.
Masakit mang isipin pero pati ako ay nasasaktan sa nararamdaman ni Paul at ng pamilya niya. Sa buong linggo ng lamay ni Mama niya ay hindi ako umalis sa tabi ni Paul at ipinaramdam ko sa kanya na hindi ko siya iiwan sa sitwasyong iyon.
Nang kumalma na ang lahat at si Paul ay nagpaalam na kaming umalis.
“Sure ka na kaya mong magdrive, Paul?”
He just sadly nod at me at tuluyan na akong pinagbuksan ng pinto para tuluyang makapasok na ng kotse. Tahimik lang kami naglalakbay at hindi ko man lang alam kung saan.
Nagulat ako ng biglang t
