Chapter 26
Hindi pa nga naka-tatlong ring ay mabilis na pinatay ko ang phone. I wiped my tears and went back to the boarding house. May mga kakilalang tumawag sa akin ngunit mistulang nagbingihan ako. Dumiretso na ako sa kwarto at pasalampak na humiga sa kama.
Damn it. Ano ba ang tingin nila sa akin? Walang pakiramdam? Kapag mag-away ay hindi na nila iniisip ang naramdam ng iba! Hindi ako anak niya? Hindi na ako magtataka, ano pa ba ang aasahan ko sa kanya o sa kanila?
Look at me now, I look pathetic. This unceasing grieve made me wrench, the phones kept ringing and I was not in the mood to answer especially if it's my family was calling right now. I pulled out the phone from my pocket and without looking at it, I rejected it. However that person was persistent and provoking my patience
