Pagkagising ko ay naroon na siyang nakaupo sa may study table nito. Nakasalamin pa itong binubuklat ang isang makapal na libro, mukhang seryso ito sa binabasa. Sa may harap niya ay isang malaking bintana na siyang sinaunang bintana karamihan rito sa Ilocos. Mula roon ay tanaw na ang mga palayan at mga ibong malayang lumilipad. Umaga na. Sinulyapan ko pa ang orasan na nasa tabi ko na sinasabing alas sais na ng umaga.
Tila napansin nito ang pagbangon ko kaya napatingin ito sa gawi ko. Agad na sumilay ang ngiti ko sa paglingon niya ngunit sa ikinabigla ko ay hindi siya ngumiti pabalik.
Tumayo agad ito at nilapitan ako. Iniwan ang ginagawa.
“Tara baba na tayo.”
Ngayon ko lang napansing nakapantulog pa pala ito. I’m surprised, nagpapajama pa pala ito.
“Wag kang ngumiti jaan kung ayaw
