"Why"
1810 Words
"...BAKIT HINDI KA NIYA KAYANG PATAYIN, BELLEZA? ANO ANG MERON SA IYO?"
Bakit nga ba? Bakit hanggang ngayon ay hindi pa rin winakasan ni Lionzo ang buhay niya?
Masyado yata itong natuwa na nakikitang nahihirapan siya. Marahil ay hindi pa ito nagsawa.
UMAGA ay nagising siya na masama ang pakiramdam. Mabigat ang ulo niya, mainit ang hininga pero giniginaw siya. Hindi niya na maramdaman ang sugat sa paa, marahil ay gumaling na nang kusa. Pero 'yong buong katawan niya naman ang hindi niya maigalaw. Ang bigat. Parang may nakadagan na malaki at mabigat na bagay.
May pagkain na siya, masasarap pero wala naman siyang gana na kumain. Maghapon siyang nakabaluktot sa higaan, nilalamig, nanginginig. Sa tuwing naiidlip siya ay napapanaginipan niya ang nangyari sa pamilya ni Lionzo. Binabangungot siya sa krimeng hindi naman niya nasaksihan.
Hindi niya kilala ang mga ito, hindi niya pa nakita ang mga mukha pero sa panaginip niya, para bang kilala niya ang mga ito. Parang... Parang parte siya ng pangyayaring iyon. Tila ba naroon din siya nang mismong gabi na pinaslang ang pamilya ni Lion. Maging ang mga sigaw ng mga ito at pagmamakaawa ay umaalingawngaw sa tainga niya. Na para bang narinig na niya rati ngunit hindi na niya maalala.
"Gumawa ako ng mainit na sopas para sa inyo, ma'am Belleza."
Hapon nang pumasok si Mang Pablo bitbit ang isang tray na may mangkok at isang basong tubig.
Pilit siyang bumangon at pinanood itong ilapag sa bedside table ang pagkain. "Mang Pablo, sinabi ko na ho sa inyo, huwag niyo na akong tawaging ma'am. Hindi niyo naman ako amo. Bihag lang ako ng amo ninyo."
Hindi ito sumagot. Nagpatuloy lang ito sa ginagawa. Nilagyan siya nito ng table napkin sa damit at nilapagan sa kaniyang kandungan. Pagkatapos ay sinubuan siya nito.
"Mang Pablo." Umiwas siya kaya napahinto ito. "Wala po akong gana."
"Belleza, buong araw kang hindi kumain. Kailangan mong magpalakas."
"Para saan pa ho?"
Ibinaba nito ang kutsara sa mankok at bumuntong-hininga. "Magagalit na naman sa iyo si Lionzo nito."
Mapait siyang ngumiti , walang kasigla-sigla. "Eh ano ngayon? Patayin niya ako kung gusto niya."
"Ayaw mo na bang makita ang Tatang mo?"
Doon siya natigilan. Tiningnan niya si mang Pablo sa mga mata. "Bakit ho? May pag-asa bang makita ko pa ang tatang ko? Makakauwi pa ba ako nang buhay?"
Muling bumuntong-hininga ang matanda at tumalikod. "Hangga't may buhay, may pag-asa," anito bago tumuloy at lumabas ng silid.
Naiwan siyang tulala. Naalala niya ang kaniyang ama. Miss na niya ito nang sobra. Gusto niya na itong makita ulit.
Binalingan niya ng tingin ang pagkain. Umuusok pa iyon at amoy na amoy niya ang bango ng karne ng manok na sahog ng sopas.
Napalunok siya kasabay ng pagtunog ng kaniyang sikmura. Hudyat iyon na kailangan niya na talagang kumain. Tama si Mang Pablo, hangga't may buhay, may pag-asa. Makakauwi pa siya!
Kinuha niya ang kutsara at nagsimulang sumubo. Mapait ang panlasa niya pero pinilit niya pa ring kumain. Buti na lang, nanuot sa dila niya ang sarap ng sopas at medyo ginanahan siya. Kahit papaano ay nakaubos siya ng anim na kutsara at nagkalaman din ang kaniyang tiyan.
Uminom siya ng tubig at bumalik na sa kama. Kailangan niyang magpahinga. Kailangan niyang magpalakas dahil makikita pa niya ang kaniyang ama.
Alas syete ng gabi ay hinatdan naman siya ni Mang Pablo ng gatas na may kasamang pasta spaghetti.
Umalis din agad ito pagkatapos mailapag sa mesa ang pagkain at inumin. Sandali niyang tinitigan ang pagkain. Gusto niyang uminom ng gatas pero lumala yata ang sakit niya na pati sa pagbangon ay nahihilo na siya.
Gayunpaman, pinilit niyang bumangon. Hindi siya gagaling sa sakit kung hindi siya babawi sa pagkain. Naisip niya na sana ay dalawin siya ni Brook para makahingi siya ng gamot. Pero imposible. Simula no'ng naabutan sila ni Lion na magkayakap ay hindi na nito pinapapasok sa silid si Brook.
Sumubo siya ng isang beses at uminom ng gatas. Pagkalunok niya ay parang nag-akyatan lahat ng laman ng kaniyang tiyan.
Dali-dali siyang nagtungo sa banyo. Halos gapangin niya na para lang hindi siya matumba. Lumuhod siya sa harap ng kubeta at doon ay inilabas niya ang kinain kaninang hapon. Wala siyang nagawa. Kahit pinipigilan niya ang sarili ay nasusuka talaga siya. Sayang ang pagkain. Kailangan iyon ng tiyan niya.
Nanghihina siyang sumandal sa marmol na dingding ng banyo. Kailangan niya lang ipahinga iyon. Alam niyang lilipas din ang sakit niya. Sanay na siyang nilalagnat nang walang gamot na iniinom. Lumaki siyang pinaiinom lang ng kaniyang ama ng mga nilagang dahon kaya hindi niya na kailangan ng gamot. Kaya niya. Gagaling siya.
Gumapang siya pabalik sa kama. Nagkumot siya at pipikit na sana nang biglang bumukas ang pinto ng silid.
Si Lion! Naroon na naman ito at tulad ng dati, may kasama na naman itong babae.
Tila binundol ang dibdib niya. Alam niya na kasi ang mangyayari.
Tahimik ang pagpasok ng dalawa, lalo na ang kasama ni Lion. Hindi tulad ng mga nagdaang babae na sa bungad pa lang ay maingay na.
Dim man ang ilaw ay nakikita niya pa rin ang itsura ng dalawa.
Naka-roba ng puti si Lionzo, bagong paligo at humahalimuyak sa bango. Pumwesto ito sa sofa, dating gawi at dumiretso kaagad sa kaniya ang paningin nito. Mainit at matalim, walang ipinagbago.
Ang babae namang kasama nito ay nakatayo lang at tila hindi alam ang gagawin. Umawang ang mga labi niya nang may napansin sa babae. Napakabata pa nito!
Sa tingin niya ay minor de edad pa lang ito. Mukhang inosente at naiilang ngunit hindi ito kakikitaan ng anumang labag sa loob ma pagsama nito sa lalaki.
Naisip niyang marahil ay malaki ang in-offer dito ni Lion. Dahil na naman sa kahirapan kaya nagawa nito ang ganitong uri ng trabaho--ang ialay ang p********e sa mayamang customer. Sayang... Sayang ang kainosentihan nito.
Tila kinurot ang puso niya sa naiisip. Kapag nagkamali ito mamaya sa pagpili ay magagaya rin ito sa mga naunang babae. Ngayon pa lang ay naaawa na siya sa kahihinatnan nito.
"Take off your clothes," malamig na utos ni Lionzo sa babae pero sa kaniya nakatingin. Siya na lang ang umiwas dahil hindi niya na matagalan ang titig ni Lion.
"M-me po ba?" inosenteng tanong ng babae.
"Yes."
Kimi namang kumilos ang babae, pasulyap-sulyap ito sa kaniya, nagtatanong ang mga mata ngunit tikom ang bibig dahil sa takot.
Nang magsimula ang dalawa ay ipinikit niya ang mga mata. Sanay na siya sa mga halinghing na naririnig at sa malalaswang eksena ngunit sa pagkakataong iyon tila gustong bumaliktad ng kaniyang sikmura. Gusto niyang masuka ulit. Dala na rin marahil ng dinaramdam niya.
Wala ang ungol ng sarap. Ang tanging naririnig niya ay ang impit na pag-iyak ng babae, hindi dahil ayaw nito kundi dahil nasasaktan ito sa pagpasok ng ari ni Lionzo sa p********e nito. Ang kawawang babae na iyon ay wala pang desi otso. Maaring hindi pa laspag at virgin pa lang. Hindi siguro nito kinaya ang size ni Lion kaya nang sulyapan niya ito ay nakita niya kung paano nagusot ang maliit nitong mukha sa sobrang pagtitiis ng sakit.
"Please po, d-dahan-dahan lang po... M-masakit—ahh!"
Tiniis niyang pakinggan ang paghihirap ng babae. At gaya ng inaasahan, nang marating na ni Lionzo ang tuktok ng kaligayahan ay kinuha na naman nito ang dalawang hulen at isang baril.
Natakot ang babae nang makita ang baril ngunit sinikap nitong magpakahinahon.
"Close your eyes and draw one," ani Lionzo rito.
Agad din namang sumunod ang babae nang walang kaide-ideya sa mangyayari.
Nag-abang din siya. Hindi tulad noong mga nakaraang gabi, hindi siya ngayon kinakabahan para sa sariling buhay. Bagkus ay nag-aalala siya para sa babaeng kasama ni Lionzo. Gusto niya pang mabuhay, pero ayaw rin niyang mapahamak ang babae.
"H-heto po," wika ng babae matapos makabunot. Lumakas ang kabog sa dibdib niya habang nakatingin sa kamay nito.
Nang inabot ng babae ang hulen kay Lion ay umigting ang panga ng lalaki. Seryoso itong humarap sa kaniya. Bumagsak naman ang paningin niya sa nakakuyom nitong palad.
"Any last words?" tanong nito.
Bumilis ang paghinga niya sa tanong nito. Lalo na nang makita niya ang kulay ng hulen na hawak nito.
'Ito na... Ito na nga ang huling gabi ko.'
Ayaw niya pa... Gusto pa niyang mabuhay para sa kaniyang ama. Pero may magagawa ba siya? Siguro nga, sa kanilang dalawa ng babae ay mas deserve nitong mabuhay kaysa sa kaniya.
Ngumiti siya, kasabay ng pagtulo ng kaniyang luha. Okay, tanggap niya na. Alang-alang sa babaeng ito.
Humakbang palapit si Lionzo sa kaniya habang mahigpit na nakahawak ng baril ang kanang kamay.
"Belleza..." usal nito na nagpakilabot sa kaniya.
Hindi niya na ito matingnan. Pumikit na lang siya at tahimik na umiyak habang nakangiti ang mga labing nanginginig.
Narinig niya ang pag-click ng lock ng baril na nagpabilis lalo sa t***k ng puso niya. Pinilit niyang kumalma. Iniisip niya ang kaniyang ama habang hinihintay ang pagkalabit ni Lion sa gatilyo. Gusto niya na sa huling oras niya sa mundo ay maalala niya ang masasayang araw kasama ang tatang.
Nawala ang takot niya nang makita sa isip ang ngiti ng kaniyang tatang. Masaya ito sa ngiting iyon. Kaya masaya na rin siya.
'Tang...'
Isang malakas na putok ang ang bumasag sa payapa niyang pag-iisip. May kumalubog. Kasunod no'n ay katahimikan.
Dinama niya ang sarili ngunit wala siyang nararamdamang anumang sakit.
Dahan-dahan siyang nagmulat at tiningala si Lionzo na nakatayo pa rin sa harapan niya.
'Binaril niya ba ako?' tanong niya sa isip at marahang kinapa ang kaniyang noo. 'Nasaan ang tama ko?'
May tama nga ba siya?
Ang katanungan ay nasagot nang makita sa sahig ang babae.Nakadilat ang mga mata nito ngunit wala nang hininga at duguan dahil sa tama sa noo.
Nag-akyatan ang lamig sa buong katawan niya. Bigla niyang sinugod si Lionzo. Pinagsusuntok niya ito sa matigas nitong dibdib.
"Berde ang nabunot niya! Ako dapat 'yon! Ako dapat ang binaril mo! Bakit siya?! Bakit siya?!" paulit-ulit niyang sigaw.
Siya dapat iyon at hindi ang inosenteng babae na gusto lang namang magkapera dahil sa hirap ng buhay. Siya dapat iyon!
"Bakit... Bakit siya? Bakit?! Ako dapat 'yon, eh! Ako dapat ang binaril mo..."
Hinuli nito ang mga kamay niya. Nang tingalain niya ito ay sumalubong sa kaniya ang blangko nitong mukha.
"Bakit?!" Humikbi siya. "Ako dapat iyon at hindi siya. Bakit hindi ako ang binaril mo?"
"Bakit..." Natigilan siya sa lalim ng boses nito na tila ba may hatak-hatak na mabigat na emosyon. "Why was it? I can't even find the answer to that question."
Marahan siya nitong pinakawalan at tinalikuran. Pinanood niya itong nagtungo sa pinto. Malabo ito sa paningin niya. Nasa pintuan na ito nang tuluyang nandilim ang paligid niya. Nasapo niya ang noo, hanggang sa maramdaman niya ang pagkawala ng kaniyang lakas.
"Belleza!" Naulinigan niya ang boses ni Lionzo. Bago pa siya bumagsak, nasa bisig na siya nito.
- Writer
