"Mabuti umabot pa tayo sa oras at natapos mo ang lahat ng parte ng iyong pagsasanay... Ngayon ay handang handa ka na para harapin ang realidad, Vana," seryosong sambit sa akin ng aking parte at binigyan ako ng kakaibang tingin.
Sa kanyang binibigay na tingin ay mukhang may tinatago pa siya sa akin na hindi niya sinasabi. Ngunit sa pagkakataon na ito ay hindi ko siya maaaring pilitin. Marahil hindi pa ito ang oras para malaman ko ang bagay na iyon. Tsaka wala na rin kami gaanong oras para mapag-usapan pa ito.
Hanggang sa biglang napaangat siya ng tingin at napatulala sa kawalan. Pagkatapos ng ilang segundo ay biglang may ngiti na pumaskil sa kanyang labi at muling nilingon ako na nasa harapan niya.
"Nagsisimula na..." makahulugan na sambit pa niya at ramdam ko na may kakaibang tensyon sa
