I stayed silent while still crying. Kahit siguro ilang minuto na akong kumukuha ng lakas kay Casper ay hindi pa rin siya tatayo. Hindi pa rin nagbabago ang pustura namin kanina pa simula nang dumating siya.
Sobrang bigat. Ayokong magkuwento pero pakiramdam ko ay mas mahihirapan akong dalhin iyon kapag hindi ko nailabas. Nanginginig ang labi ko at hindi ko malaman kung paano ko sisimulang ikuwento kay Casper kung ano ang dahilan kung bakit ako umiiyak.
“You don’t need to force yourself if you can’t say a word.” Tila nabasa pa ng lalaking yakap-yakap ko ang aking isipan.
Umayos ako sa pagkakaupo. Pinunasan ko ang basa kong mukha, ngunit hindi naman no’n naubos ang bumabagsak ko pa ring mga luha. Masakit na ang lalamunan pati na rin ang aking mga mata. Gusto ko na lang matapos ang sakit
