CHAPTER 120
------------------------------
CEBU CITY
AFTER TWO WEEKS
-------------------------------
ROXANNE POV
Hindi ko napigilan ang pagpatak ng mga luha ko nung buhat sa malayo ay makita ko si Gwen. Agad na sumulak ang emosyong matagal ko ng pinipigilan.
Gusto ko sanang puntahan sya at magsumbong tungkol sa taong nanakit sa akin. Gusto kong magpayakap sa kanya, gusto kong marinig ang mga payo nya at gusto kong manghingi ng konting lakas ng loob upang magpatuloy.
Durog na durog na kasi ako.
Sa sobrang sakit ay hindi ko na alam kung buhay pa ba ko o ano. Kung humihinga lang ba ako para masaktan o kailangan ko pang lumaban. Hindi ko na alam kung saan ako magsisimula at kung saan ako tutungo. Pakiramdam ko ay para akong isang pulubi na wala na ngang nagmamahal ay wala pa ring mapu
