I Own the Bad Boy's Heart

Chapter 8

Friday was Pennee's favorite day. Hindi ito dahil huling araw ng klase sa loob ng isang linggo, kundi dahil nagkakaroon siya ng pagkakataon na maisuot ang mga paborito niyang damit. In Alta Gracia University, Friday was washday. Sa college man o sa high school building, binibigyan ang mga estudyante na magbihis sa gusto nilang pamamaraan. The administration wasn't bothered whether they show some skin as long as they could bring themselves properly. Ito ay dahil saklaw ng unibersidad na iyon ang kurso sa pagmomodelo.

Gayunman, hindi nais ni Pennee na magsuot ng katulad sa mga estudyanteng modelo sa kanilang school. The pink dress she was wearing now was enough to turn everyone's head towards her. Isa pa, regalo ito ng kanyang Ninang Innah.

"Are you ready to go to school, Pennee?"

Awtomatikong ngumiti ang dalagita sa kanyang mommy nang pumasok ito sa kanyang kuwarto. Maluwag na nakabukas ang pinto kaya nagtuloy-tuloy ito hanggang sa makatayo sa kanyang likuran. Ngayo'y nakaharap sa salamin ang mag-ina at tila walang pinagkaiba ang mga mukha.

"Yes, Mommy. Hinihintay ko na lang po si Yigo." Sumilip si Pennee sa kanyang relos at sumimangot. "Ang sabi niya kagabi, narito na siya thirty minutes before eight. Pero bakit wala pa rin siya? Baka ma-late ako nito." She gazed at her mommy through the mirror. "What if, sa inyo ni Daddy na lang ako sumabay?"

Her mom tapped her shoulder while chuckling. "Pennee, kanina pa nasa ibaba si Yigo. Naliligo ka pa lang, dumating na siya."

"What?" Namilog ang mga mata ng dalagita. Her chest was suddenly attacked by panic. "Bakit hindi n'yo po ako kinatok agad para nagmadali ako?"

"Pupuntahan na sana kita kanina pagdating pa lang niya. But he said, you can take your time because he don't want to rush you. Sinabi niya ring sinadya talaga niyang agahan ang pagpunta para makipagkuwentuhan sa daddy mo at kay Kiel."

Lalo tuloy siyang nag-alala nang marinig ang huling sinabi ng kanyang mommy. Dahil paniguradong puro kalokohan lamang ang babanggitin ni Kiel tungkol sa kanya. How she wished, hindi maniwala si Yigo sa mga kuwento ng kanyang 'bully' na kapatid tungkol sa kanya. "Baka gusto lang niyang makikain ng breakfast," bulong niya.

"Which is a good thing for us too," her mommy said, beaming. Sinusuklay niya ng mga daliri ang malambot na buhok ng dalagita kahit kasusuklay lamang nito. "Na-missed din namin ng daddy mo ang batang 'yon. Ngayon, nakakatuwa at lumaki siyang mabait. Kahit nasanay sa US, he knows how to treat others politely as if he grew up here."

Pennee just shrugged off. Ano pa ba ang kailangan niyang sabihin kung puring-puri naman ng kanyang parents ang binata? She couldn't blame them though, because Yigo was a natural charmer. Alam niya iyon dahil noong unang beses pa nga lang na magkita sila'y natulala siya rito nang ilang segundo. At kahit sa pangalawang pagkakataon ay ganoon pa rin ang epekto nito sa kanya. She knew what she felt for him was something knew. However, she was also alarmed at the same time.

"Anyway, mauuna na kami ng daddy mo. Dadaan pa kasi kami sa bagong foundation na in-acquire namin." Her mother kissed her head and gave her a sweet smile before stepping out of the room. Nagpahabol pa siya bago tumalikod. "Isasama na rin namin si Kiel, okay? See you later, Pennee. Have a nice day in school."

Pagtango ang itinugon ni Pennee habang nakangiti. Nang mag-isa na lamang siya ay humugot ng malalim na buntong-hininga. This will be the first time na ihahatid ako ni Yigo. I don't know exactly why I feel a bit conscious. Dapat masanay na ako dahil araw-araw niya akong ihahatid at susunduin.

Hanggang ngayon ay iniisip pa rin niya kung papaano napapayag ng binata ang kanyang ama tungkol sa paghatid-sundo sa kanya. How would they trust him to someone who just showed up after so many years. Oo't matalik na kaibigan ng kanyang daddy ang ama ni Yigo. Pero sapat na dahilan na ba iyon upang ipagkatiwala siya rito?

Hindi kaya napapagod na ang kanyang parents sa pagdadala sa kanya sa school?

She shook her head to erase that negative thought. Kung pinagkakatiwalaan nila si Yigo, ganoon din dapat siya, kahit na hindi pa rin niya ito naaalala.

Pagbaba niya ay wala na ang kanyang mga magulang, ganoon din si Kiel. Nang dumiretso siya sa dining ay halos mabuwal siya nang pumasok sa pinto dahil sa masiglang sigaw ni Yigo.

"Good morning PenPe— I mean, Pennee. Have a seat." Halos mapunit ang bibig nito dahil abot hanggang mga tainga ang pagngiti. Ipinaghila pa siya ng upuan at pagkatapos ay tumabi sa kanya. "Anong gusto mong kainin? Ituro mo lang at ako na ang maglalagay sa plato mo."

Tila titindig ang mga balahibo ni Pennee dahil sa masusing pag-aasikaso ni Yigo sa kanya. She shook her head and smiled at him, awkwardly. "N-no, thanks. Ako na ang bahalang kumuha ng kakainin ko. Sa pagkakaalam ko, nandito ka para ihatid ako. Hindi naman kita yaya... I mean, yayo."

Yigo chuckled. Binitiwan niya bigla ang serving spoon at prenteng sumandal sa upuan. "Sorry naman. I'm just happy because after so many years, hindi ko akalain na magkakasama ulit tayo, PenPe— I mean, Pennee. Damn, I need to be used to calling you Pennee. Kailangan ko na talagang paalalahanan ang sarili ko na hindi ka na uhuging paslit."

May pagkain si Pennee sa loob ng kanyang bibig pero natigilan siya sa pagnguya. Bigla siyang napainom ng tubig, dahil kung hindi ay baka maubo siya nang malakas hanggang sa masira ang poise niya. Nang mas-composed na siya ay bumaling sa binata. She gave him a smile, only to hide her budding irritation. "Pennee, okay? Please don't forget that. At fifteen na ako, not a five-year-old kid."

Ang aga-aga pero halatang inaasar siya nito. Gayunman, kahit bahagya siyang naiinis ay hindi niya maitatanggi na humahanga sa pormahan nito ngayong umaga. Bagay sa binata ang uniporme ng Alta Gracia. Pero higit na lumulutang pala ang karisma nito kapag naka-casual attire. Gray shirt na naka-tucked sa jeans, at pinatungan ng black jacket. Yigo was like attending a date. But who knew? Baka may naka-schedule talagang romantic date ito mamaya.

"May dumi ba ako sa mukha?" kunot-noo na tanong ni Yigo.

Pennee blinked a couple of times. "H-huh?"

"Titig na titig ka kasi sa akin."

"Wala." Bumalik si Pennee sa kinakain niyang bacon. "Nagtataka lang ako kasi ako lang ang kumakain. Ikaw hindi."

"Oh, gano'n ba? Actually, I'm full. Gusto sana kitang hintaying bumaba kanina, pero nahihiya naman akong tanggihan si Tito Ezekiel. Kaya heto, nauna na ako," he said. "By the way, nakakatuwa rin si Kiel, 'no?"

Pennee paused again. Even her fork and knife froze on her plate. "What did that inse— I mean, what did Kiel say to you? Tungkol ba sa akin?"

"Nothing bad," ani Yigo sabay kindat.

Itinuloy na lamang ni Pennee ang agahan at pinipilit na hindi mamula sa mga inaakto ng binata. She knew, Yigo had no intention of showing her how charismatic he was. Gayunman, bakit iba na naman ang takbo ng kanyang puso?