Nagulat man si Karah sa sinabi ni Brixton, isang matamis na ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi.
"Siyempre naman, Brix! Bibigyan kita ng anak," sagot niya, puno ng lambing sa boses.
Mas lalong natuwa si Brixton sa narinig. Hinila niya si Karah palapit sa kanya, at sa gitna ng hapag-kainan ay mariin siyang hinalikan sa noo, tila ba isa iyong selyo ng pangako sa kanilang masayang kinabukasan.
Nagpatuloy sila sa pagkain, nagkukuwentuhan tungkol sa mga pangarap nila para sa isa't isa, at sa pamilyang bubuuin.
Pagsapit ng gabi, ang katahimikan ng palasyo ay tila mas lumalim. Ngunit sa magkahiwalay nilang silid, kapwa sina Karah at Brixton ay hindi mapakali. Ang mga salita at pangako ng gabi ay sariwa pa sa kanilang isipan, at ang bawat isa'y kinakain ng matinding pananabik at kaba.
Si
