Pagkasarang-pagkasara ko ng pintuan ay napapikit akong sumandal doon.
Wala sa sariling kinapa ko ang tapat ng puso ko. Gusto ko lang siguraduhing tumitibok pa ba ito gayong sobrang bigat ng pakiramdam ko roon.
Huminga ako nang malalim upang bawasan ang muling nagsisimula na namang paninikip ng paghinga ko.
Hindi pwedeng umiyak na lang ako nang umiyak dahil sa nangyari. Tama na iyong iyak ko kanina.
Marahas kong minulat ang mga mata at pinasadahan ng tingin ang kabuuan ng silid. Hindi ito katulad nang nakasanayan kong silid sa Carson Hotel pero hindi na rin ito masama.
Ang mahalaga ay malaki iyong kama at may sariling banyo. Hindi rin amoy kulob at malinis ang bawat sulok.
Chineck ko rin iyong bedsheets at kumot maging iyong unan. Nakahinga ako nang maluwag dahil parehong bago ang m
