TEMPERAMENTAL LOVE

CHAPTER 9

Nangingiti na lang ako habang nagluluto sa kusina. I always wish that Prince stays being sweet all the times and not only when his with me. Minsan pa nga kahit kasama ako hindi nya pa din mapigil temper nya.

Napapailing na lang ako kapag naiisip ko. Natatakot ako kapag wala ako sa tabi nya kasi hindi ko alam ano yung mga pwedeng mangyari.

Minsan nakakaramdam na din ako ng pagod pero ewan ko ba bakit hindi ko magawang sukuan si Prince. I love him enough para tanggapin lahat ng meron sa kanya.

Napabuntong hininga na lang ako habang inaayos ang pagkain sa hapag.

"Is there anything wrong?"

"Prince. ..wala naman." Ngumiti ako sa kanya " Halika kain na tayo". Inayos ko ang plato nya at umupo na.

"Anyway, tomorrow kami magkikita nila Jana at Emman. Ininvite din kasi nila yung mga old friends namin, we're having a small reunion at Jana's house. It's been almost a decade since the last------"

"NO." Naputol ang iba ko pang sasabihin sa sagot ni Prince. Malumanay pero madiin habang nakatingin sa akin.

"No?" Binaba ko ang hawak kong kutsara at hundi maiwasang tumaas ang kilay ko sa pagkairita.

"Yes."

"Then,why?" Sumandal ako sa upuan at humalukipkip.

"No explanation. I want you to stay here. Final." Anito na tumigil na din sa pagkaen.

"You want?" Gusto kong maiyak sa sinagot nya sa akin. For all this time, lahat na lang dapat masunod yung kagustuhan nya. Daig ko pa may magulang na sobrang strict sa anak nila.

He's controlling my life, my mistake is i let him controlled my life for 5 years. I let him decide for myself. Because of love for him? Is this what love means? Sundin na lang kung ano yung ikakasaya nya? Is this really what i want? No! I want Prince to change for himself,to be better. But i failed. 5 years into this relationship that make me realize, i gave everything and yet it's not enough.

I already forgot myself. I forgot that i have life outside this f*****g relationship. I made Prince as my world, that i almost forgot that i have own life to deal of. Umiwas ako sa mga friends ko, dahil ayaw ni Prince. Umalis ako sa dati kong work because Prince wants me to be with his company. I live with Prince because he want to.

All this time, it's all Prince wants!!! What about me? Is this the happiness i want? Realization came to me now. It's time to think for my happiness. Yes. Isa si Prince sa nagpapasaya sa akin, pero sobra na. Can't he think about my happiness for once?

"How about me, Prince?" I asked him.

"What about you?"

There! Parang piniga yung puso ko sa sagot nya. Ang hirap huminga at humugot ng mga salita.

"Is this what you want for me?"

"Yes. Sumunod ka na lang if you don't want my temper goes up." tila nagbabanta pa ito

His temper. Yeah. Dahil sa kagustuhan ko na maging okay sya. Pinilit kong maging ako sa paraan ng gusto nya. Naging plastic ako sa sarili ko. Hindi na ako yung Colyn na free gawin lahat ng gusto.

"You never. ..really think...about me." i said.

"What?" nakakunot noo na tinitigan nya ako.

"For 5 years. ..wala ako ginawa but to obey you. To give what you want, to make you happy Prince." Lumunok muna ako, pinipigil ko huwag tumulo luha ko sa realization." I. ..I have love you too much. ..that i totally forgot to love myself."

"Oh c'mon Colyn! Dahil lang sa mga kaibigan mo kaya ka nagkakaganyan?!! I told you wala naman magandang maidudulot yang pagkakaibigan na yan!!"

"Really? Una ko sila nakilala kesa sayo Prince!! They are also my family!!! Na kinalimutan ko because of you!!!" Tuluyan ng tumulo luha ko habang nakatayo sa harapan nya.

"Wag ka magsimula ng pagaawayan natin Colyn. Stop it."

"Me?!! Ako pa nagsisimula ng pagaawayan?!!" sigaw ko sakanya. "For f*****g 5 years Prince !!! Ako yung laging umuunawa sayo, ako yung laging nagbibigay !!!"

"Did i ask you to do that?!!!" sumisigaw na din si Prince. " Ikaw ang gustong baguhin ako Colyn!!!" Sinuntok ni Prince yung lamesa.

Pero pakiramdam ko parang puso ko yung sinuntok nya. Nanlambot yung mga tuhod ko kaya napaupo ako ulit habang tinakip ko yung mga kamay ko sa luhaan kong mukha.

Hindi ko na napigil na humagulgol ng iyak. Para akong sasabog sa sobrang sakit. Yes. Yun lang naman ang ginusto ko, ang mabago si Prince para din sa kanya. Mali ba ako sa ginawa ko? Mali ba na baguhin ko siya sa paraang alam ko?

This is all my fault. Nasa akin ang mali. Dapat una pa lang nakita ko na hindi na mababago si Prince. Dapat una pa lang nakita ko na ako lang pala yung nagmamahal. Ako lang pala ang patuloy na humahawak. Ako lang yung patuloy na umaasa.

Why it's hurting me so much? Bakit hindi pa sapat? Minsan masama din pala ang sobrang pagmamahal to the point na nakakalimutan mo na yung sarili mo.

Maybe it's time. Time for myself. I need to get back from my feet.