Chapter 2
1224 Words
Chapter 2 Ang Plano ng Paghihiganti
Hindi maalis sa isip ni Selina Cortez si Adrian Valdez.
Kahit ilang beses niyang piliting mag-focus sa trabaho, paulit-ulit pa ring bumabalik sa kanya ang imahe nito—yung malamig na titig, at yung mapanuksong ngiting para bang alam na niya agad ang kahinaan ng kausap niya.
“Determination… or foolishness?”
Napangiti siya nang bahagya habang nakaupo sa maliit niyang opisina.
“Arrogante,” bulong niya.
Pero kahit ganoon ang sinabi niya, alam niya sa sarili niyang hindi lang basta inis ang naramdaman niya kagabi.
Iyon ay hamon.
Isang hamon na hindi niya inaasahang tatagos sa kanya nang ganito kalalim.
Kinabukasan, maaga siyang dumating sa kanyang workspace.
Hindi ito marangya. Sa katunayan, napakaliit lang nito—dalawang mesa, isang whiteboard na puno ng scribbles, mga papel na magkakapatong, at kape na hindi na mabilang kung ilang beses nang pinainit.
Pero para kay Selina, ito ang lahat.
Dito niya binuo ang pangarap niya.
Dito niya pinatunayan na kaya niyang tumayo mag-isa.
Pinindot niya ang power button ng laptop niya at agad na bumungad ang listahan ng investors, contacts, at notes na matagal niyang pinaghirapan buuin.
Mabilis ang galaw ng mga daliri niya sa keyboard—kalkulado, disiplinado, walang sayang na galaw.
“Focus,” bulong niya sa sarili.
Walang puwedeng makagulo sa kanya ngayon.
Hindi emosyon.
Hindi alaala.
At lalong hindi si Adrian Valdez.
Biglang nag-vibrate ang cellphone niya.
Napatingin siya roon nang casual lang sana—pero biglang natigilan.
Notification mula sa official page ng gala.
Curious, binuksan niya iyon.
Sunod-sunod na larawan ang lumitaw—mga sosyal na tao, magagarang damit, ngiti ng mga taong sanay sa kapangyarihan.
Pero isa lang ang agad na umagaw sa atensyon niya.
Siya.
Si Adrian Valdez.
Nakaupo nang tila walang iniintindi, maayos ang postura, at parang hindi kayang galawin ng kahit sino ang katahimikan niya. Iba na ang suit, iba na ang lugar, pero pareho pa rin ang presensya.
Dominante.
Hindi siya nagtagal sa isang larawan, pero sa isa, bigla siyang napatigil.
Si Adrian, nakatingin direkta sa camera.
O mas tamang sabihin—
Parang direkta sa kanya.
Napakurap si Selina.
Parang kahit larawan lang iyon, ramdam niya pa rin ang bigat ng titig nito.
Mabagal na ngumiti siya.
“Good,” bulong niya.
“Alalahanin mo ako.”
Paglipas ng ilang oras, nabuo sa isip niya ang isang plano.
Hindi siya papasok sa mundo ni Adrian Valdez bilang isa na namang desperadong entrepreneur.
Hindi.
Papapasukin niya ang sarili niya bilang isang hamon.
Binuksan niya ang bagong document at nagsimulang gumawa ng proposal.
Hindi ito karaniwan. Hindi ito safe. Hindi ito yung mga proposal na madaling tanggapin ng investors.
Ito ay disruptive.
Matapang.
Mapanganib.
“Para mapansin ka…” bulong niya habang mabilis ang pagta-type, “kailangan mong gumulo.”
Hindi ka dapat sumunod.
Kailangan mong gumalaw laban sa sistema.
Lumipas ang mga araw na puro trabaho ang umiikot sa kanya.
Gabi-gabi, kape at ilaw ng laptop ang kasama niya. May mga sandaling gusto na niyang huminto, pero bawat alaala ng tingin ni Adrian ay parang pumipigil sa kanya na sumuko.
Hindi ito tungkol sa investment lang.
Hindi ito simpleng negosyo.
Ito ay tungkol sa kanya.
At sa lalaking hindi niya maintindihan kung bakit hindi niya makalimutan.
Isang araw, napilitan siyang pumunta sa networking brunch.
Hindi niya planado. Pero alam niyang malaking oportunidad iyon para makilala ang mga taong kailangan niya.
Pagpasok niya sa venue, agad siyang sinalubong ng eleganteng ambience. Natural ang liwanag, mahinahon ang musika, at bawat taong naroon ay parang sanay sa mundo ng pera at kapangyarihan.
Pero kahit ganoon, diretso ang lakad niya.
Hindi siya lumilingon.
Hindi siya nagdadalawang-isip.
Hanggang sa huminto siya.
Dahil nakita niya ito.
Si Adrian.
Nasa kabilang bahagi ng silid, nakaupo, may binabasang dokumento, parang wala siyang pakialam sa paligid. Tahimik. Kontrolado. Pero kahit ganoon, siya pa rin ang pinakakilalang presensya sa loob ng silid.
Parang lahat ng mata, kahit hindi sinasadya, ay humihila sa kanya.
Tumaas ang t***k ng puso ni Selina.
At bago pa niya maiwasan—
Tumingala si Adrian.
Nagtagpo ang kanilang mga mata.
At sa isang iglap—
Parang nawala ang lahat ng ingay sa paligid.
Siya lang.
At siya.
Tumayo si Adrian.
Walang pag-aalinlangan, naglakad siya papalapit kay Selina.
Dahan-dahan.
Kalkulado.
Parang bawat hakbang niya ay may bigat.
“Selina Cortez.”
Ang pangalan niya ay lumabas sa bibig nito na parang matagal nang alam.
“Ang tapang mo rin pala,” dagdag niya, may bahid ng amusement sa tono.
“Pumupunta ka kung saan-saan para lang mapansin.”
Ngumiti si Selina, hindi natinag.
“Or maybe,” sagot niya, “I just know where opportunities are.”
Bahagyang tumaas ang kilay ni Adrian.
“Opportunities?”
Lumapit pa siya ng kaunti.
Sobrang lapit.
“Bold statement.”
Tumigil siya sandali.
“Or bold mistake.”
Ngumiti si Selina nang mas malinaw ngayon.
“Hindi ako takot magkamali,” sagot niya.
“Mas natatakot akong walang ginagawa.”
Sandaling katahimikan.
Parang may lumulutang na tensyon sa pagitan nila.
Hindi basta usapan.
Hindi simpleng negosyo.
Parang laro.
Na pareho nilang gustong laruin.
“Hindi ako basta nag-iinvest,” sabi ni Adrian.
“Hindi ako naniniwala sa potential.”
Napangiti si Selina.
“Good.”
“Hindi ako narito para humingi.”
Humakbang siya ng kaunti palapit.
“Narito ako para ipakita sa’yo na mapipilitan kang maniwala.”
Sandaling katahimikan ulit.
Tinitigan siya ni Adrian nang matagal.
Mahaba.
Masinsin.
Hanggang sa may bahagyang ngiti na sumilay sa labi nito.
“Careful, Ms. Cortez.”
“Maaari kang magtagumpay.”
Napasinghap si Selina nang bahagya, pero hindi siya umurong.
“Is that a warning?” tanong niya.
“Or invitation?”
Nagdilim ang tingin ni Adrian.
“Both.”
At doon nagsimula ang lahat.
Pagkalipas ng ilang minuto, umalis si Adrian.
Pero bago siya tuluyang tumalikod, sandali siyang lumingon.
Parang sinusukat kung nandun pa rin si Selina.
At nandun pa rin siya.
Matapang.
Nakatayo.
Hindi umaatras.
Huminga nang malalim si Selina nang makaalis ito.
“Anong ginagawa ko…” bulong niya.
Hindi ito bahagi ng plano.
O baka naman—
Nagiging mas totoo ito kaysa sa inaakala niya.
Kinagabihan, nakaupo siya sa harap ng laptop.
Halos tapos na ang proposal niya.
Pero parang may kulang.
Paulit-ulit bumabalik sa isip niya ang sinabi ni Adrian.
“I don’t invest in potential.”
Tumalim ang tingin niya.
“Then I’ll give you results.”
Binuksan niya ang bagong slide.
At doon nagsimula ang mas matapang na bersyon ng kanyang plano.
Isang bagay na hindi lang magpapansin.
Kundi magpapatunay.
Sa kanya.
At sa sarili niya.
Sa kabilang dulo ng lungsod, nakatayo si Adrian sa harap ng malawak na bintana ng kanyang opisina.
May hawak siyang baso ng whiskey, tahimik ang paligid.
Pero ang isip niya—hindi.
Selina Cortez.
Huminga siya nang mabagal.
“Interesting,” bulong niya.
Hindi siya katulad ng iba.
Hindi siya sumusunod.
Hindi siya natitinag.
At higit sa lahat—
Hindi siya natatakot sa kanya.
Uminom siya ulit.
“Let’s see,” bulong niya.
“How far you’ll go.”
Sa kabilang panig, sinave ni Selina ang file niya.
Handa na ang plano.
Handa na siya.
Humiga siya sandali sa upuan niya at napangiti.
“Game on,” bulong niya.
Dahil sa pagkakataong ito—
Hindi lang siya makikipaglaban para mabuhay sa mundo ni Adrian Valdez.
Kundi para dominahin ito.
- Writer
