Chapter 3
1301 Words
Chapter 3 – Sapilitang Kolaborasyon
Hindi pa tuluyang nakakabawi si Selina mula sa kanilang ikalawang pagkikita nang biglang tumunog ang kanyang laptop.
Isang email.
Napakunot siya ng noo bago iyon binuksan.
Selina Cortez, you’ve been assigned to collaborate with Mr. Adrian Valdez on the Valdez Group’s upcoming project. Your first meeting is tomorrow at 9 AM sharp.
Biglang natigil ang paggalaw ng kanyang mga daliri sa keyboard.
“Wait… what?” bulong niya.
Muli niyang binasa ang email.
Isa.
Dalawa.
Tatlo.
Walang pagbabago.
Totoo.
Collaboration.
Kasama si Adrian Valdez.
Dahan-dahan siyang sumandal sa upuan niya, nakatitig sa screen na para bang may ibang lalabas na sagot kung titigan niya nang matagal.
“Sa lahat ng tao…” bulong niya.
Bakit siya pa?
Bakit si Adrian Valdez pa?
Sandaling katahimikan.
Tapos, unti-unting sumilay ang ngiti sa labi niya.
“Interesting…”
Dahil sa loob-loob niya—
Hindi siya natatakot.
Kabaligtaran pa nga.
May kakaibang kilig na hindi niya maipaliwanag.
Parang may bagong laro na nagsisimula.
At hindi siya pwedeng hindi sumali.
Kinabukasan, maaga siyang dumating sa headquarters ng Valdez Group.
Mula pa lang sa labas, ramdam na agad ang bigat ng lugar. Mataas na gusali, salamin at bakal na tila sumisigaw ng kapangyarihan at kontrol.
Nakaka-intimidate.
Pero hindi siya nagpahalata.
Diretso ang lakad ni Selina papasok, parang sanay siya sa ganitong mundo—kahit ang totoo, hindi pa.
“Fake it till you make it,” bulong niya sa sarili.
Sa bawat hakbang ng kanyang heels sa marmol na sahig, ramdam niya ang mga tingin ng mga empleyado.
Curious.
Nagtataka.
May bulong-bulungan pa sa gilid.
Alam nila.
Kung sino man ang makakasama sa proyekto ni Adrian Valdez, hindi ordinaryo.
Hindi basta-basta.
At ngayon… siya iyon.
Huminto siya sa harap ng boardroom.
Huminga siya nang malalim.
Isang segundo.
Dalawa.
Pagkatapos, binuksan niya ang pinto.
Nandun na siya.
Si Adrian.
Siyempre.
Nasa dulo ng mahabang mesa, nakaupo nang tuwid, hawak ang mga dokumento, nakatutok na para bang walang ibang mahalaga sa mundo.
Malamig.
Kumpleto sa kontrol.
At gaya ng dati—
Nakakainis ang presensya.
Tumingala siya.
At sandaling tumigil.
Isang segundo lang.
Pero napansin iyon ni Selina.
At sa loob-loob niya—
Panalo.
“Right on time,” sabi ni Adrian, malamig ang boses.
Pero ang mata niya?
Hindi malamig.
Nakatingin.
Nag-aanalisa.
Sinusukat siya.
“Hindi ako nahuhuli,” sagot ni Selina habang inilalapag ang folder sa mesa.
Bahagyang tumaas ang kilay niya.
“Good,” sagot niya. “Ayokong may late.”
Ngumiti si Selina nang bahagya.
“Wala kang magiging problema sa’kin.”
Sandaling katahimikan.
Parang may bigat sa pagitan nila na hindi maipaliwanag.
At parehong alam nila iyon.
Sumandal si Adrian sa upuan niya.
“Let’s see kung kaya mong sumabay.”
Tumuwid ng upo si Selina.
“Kakayanin ko.”
“Don’t underestimate me.”
Ngumiti siya nang bahagya.
“I like a challenge.”
At doon—
Nagsimula ang lahat.
Ang proyekto ay hindi biro.
Malaki.
Komplikado.
Puno ng risk at posibilidad ng failure.
Eksaktong bagay na gusto ni Adrian.
At ngayon, pati ni Selina.
Lumipas ang oras na parang mabilis na ulap.
Mga dokumento sa mesa.
Mga charts sa screen.
Mga ideya na pinaglalaban sa bawat minuto.
“Too optimistic,” sabi ni Adrian sa isang proposal niya.
“Not scalable.”
“Where’s the data?”
Isa-isa niyang binabasag ang ideya ni Selina.
Pero hindi siya bumibitaw.
Hindi siya nagpapatalo.
Sa halip, mas humihigpit pa ang kapit niya sa sariling ideya.
“And your approach?” balik niya.
“Too rigid.”
Tumingin si Adrian sa kanya.
“Excuse me?”
Sumandal si Selina nang bahagya.
“Kung kontrolado mo lahat, pinapatay mo ang growth.”
Nagdilim ang tingin niya.
“Control ensures success.”
“Or kills innovation,” sagot niya agad.
Sandaling katahimikan.
Parang nagbanggaan ang dalawang magkaibang mundo.
Tapos—
Ngumiti si Adrian.
“Bold,” bulong niya.
“Napansin mo pala,” sagot ni Selina.
Mas lalong uminit ang hangin sa pagitan nila.
Hindi dahil sa init ng araw.
Kundi dahil sa tensyon.
Habang lumilipas ang oras, unti-unting humina ang ingay sa labas.
Lumalim ang gabi.
Pero sa loob ng boardroom—
Hindi humihina ang laban.
“Why this project?” biglang tanong ni Adrian.
Napahinto si Selina.
“Because it matters.”
“Hindi iyan sagot.”
Tumingin siya nang diretso.
“Pero iyon ang totoo.”
Sandaling katahimikan.
Parang sinusuri siya nito.
Parang gusto nitong basahin ang lahat ng hindi niya sinasabi.
“Personal reasons?” tanong niya ulit.
Napahinto si Selina.
Isang segundo.
Dalawa.
“Maybe.”
Hindi siya nag-elaborate.
At hindi rin siya pinilit ni Adrian.
Sa halip, pinagmamasdan lang siya.
Parang may hinahanap.
“Careful,” sabi niya sa mababang boses.
“Personal attachments lead to bad decisions.”
Ngumiti si Selina nang bahagya.
“Or powerful ones.”
Tumingin si Adrian sa kanya nang mas matagal.
“Interesting,” bulong niya.
At sa sandaling iyon—
Biglang namatay ang ilaw.
“Ah—” napabulalas si Selina.
Kadiliman ang bumalot sa buong silid.
Tanging emergency lights lang ang nagbibigay ng maputlang liwanag.
Nag-iba ang pakiramdam ng paligid.
Mas mabigat.
Mas tahimik.
Mas… intimate.
Kinapa ni Selina ang mesa para kunin ang laptop niya.
Pero sa dilim—
May nahawakan siya.
Mainit.
Matigas.
Balat.
Natigilan siya.
Si Adrian.
Pareho silang hindi gumalaw.
Sandaling katahimikan.
Pagkatapos—
Nagtagpo ang kanilang mga mata sa dilim.
At doon—
Parang huminto ang mundo.
Walang proyekto.
Walang trabaho.
Walang Valdez Group.
Wala.
Sila lang.
Napakurap si Selina.
Ramdam niya ang bilis ng t***k ng puso niya.
At alam niyang nararamdaman din niya iyon.
Hindi niya lang alam kung paano aaminin.
Hindi rin niya alam kung kailangan ba.
Dahan-dahan, gumalaw ang mga mata ni Adrian.
Bumaba.
Saglit.
Sa labi niya.
Tapos bumalik sa mga mata niya.
Parang may gustong sabihin.
Pero pinipigilan.
Huminga nang malalim si Selina.
“Sabihin mo na,” bulong ng isip niya.
Pero walang lumabas.
Hanggang sa magsalita si Adrian.
“Careful…”
Mababa.
Kontrolado.
Pero hindi stable.
“Sa ano?” tanong niya, halos pabulong.
Tumitig siya nang diretso.
“Treading dangerous territory.”
Napahigpit ang hawak niya sa mesa.
“Is that a warning?” tanong niya.
“Or threat?”
Isang mababang tawa ang pinakawalan niya.
“A little of both.”
Sandaling katahimikan.
Mas mabigat.
Mas malalim.
Mas… hindi dapat ganito.
Pagkatapos
Bumalik ang ilaw.
Parang walang nangyari.
Parang lahat ay panaginip lang.
Umatras si Selina agad.
“Let’s finish the work,” sabi niya, steady ang boses.
Tumingin si Adrian sa kanya nang ilang segundo.
Tapos tumango.
“Right.”
Pero alam nilang pareho.
May nagbago.
Natapos ang trabaho nang gabi na.
Halos wala nang tao sa building.
Tahimik.
Malawak.
Parang ibang mundo.
Nag-ayos si Selina ng gamit niya.
“Magre-review ako ng revisions mo,” sabi ni Adrian.
“Do that,” sagot niya.
Pero bago siya tuluyang umalis
“Selina.”
Huminto siya.
Lumingon.
“Bakit?”
Tinitigan siya ni Adrian.
Matagal.
Mas matagal kaysa dapat.
“Good work today.”
Sandaling nawala ang hininga niya.
“Don’t sound surprised,” sagot niya.
Bahagyang ngiti.
“Hindi ako.”
Tapos
Umalis siya.
Sa labas, huminga nang malalim si Selina.
“Anong nangyayari sa’kin…” bulong niya.
Hindi na ito simpleng trabaho.
Hindi na ito simpleng collaboration.
Iba na.
Mas delikado.
Mas nakakalito.
At kahit alam niya iyon
Hindi siya tumigil.
Dahil sa kaibuturan niya
Gusto niya pa rin.
Sa loob ng glass office, si Adrian ay nakatayo lang.
Pinapanood siyang umalis.
Tahimik.
Hindi gumagalaw.
“Isang pagkakamali ito,” bulong niya.
Pero hindi siya tumalikod.
Hindi rin siya umalis sa kinatatayuan niya.
Dahil kahit alam niyang delikado
Hindi niya gustong umiwas.
At sa unang pagkakataon sa mahabang panahon
Hindi niya alam kung sino ang dapat manalo.
O kung may mananalo pa ba.
- Writer
