Chapter 4
1221 Words
Chapter 4 – Mga Sikretong Nabubunyag
Tahimik ang boardroom.
Halos marinig na ang bawat paghinga sa loob ng silid. Nakakalat pa rin sa mesa ang mga papel, bukas ang mga laptop, at ang malamlam na liwanag ng screen ang nagbibigay ng kakaibang ambience sa buong lugar.
Pero kahit tapos na ang trabaho
Hindi pa tapos ang gabi.
Hindi pa para sa kanila.
Sinubukan ni Selina na mag-focus sa laptop niya.
Sinubukan lang.
Pero ilang beses na niyang nahuhuli ang sarili na napapatingin kay Adrian.
Hindi niya maintindihan kung bakit.
May kakaiba ngayong gabi.
Ang usual nitong malamig at kalkuladong titig?
Nandun pa rin.
Pero may dagdag.
Parang may konting init.
Konting interes.
“Tumigil ka sa pagtingin,” bulong niya sa sarili.
Pero hindi rin siya nakinig sa sarili niya.
Sa kabilang dulo ng mesa, si Adrian naman ay hindi man lang nagtatangkang magtago.
Direkta siyang nakatingin kay Selina.
Para bang hindi niya ito iniisip bilang katrabaho lang
kundi bilang isang bagay na gusto niyang maintindihan.
Selina gumalaw nang kaunti sa upuan niya.
“May dumi ba sa mukha ko?” tanong niya, pilit na casual ang boses.
Hindi agad sumagot si Adrian.
Sumandal siya sa upuan, nakapameywang, hindi inaalis ang tingin sa kanya.
“Maganda ang naging presentation mo kanina,” sa wakas ay sabi niya.
Kakaiba ang tono.
Mas banayad.
Mas… totoo.
Napakurap si Selina.
Hindi niya iyon inaasahan.
“Salamat,” sagot niya.
“Sanay lang ako sa pressure.”
Ngumiti nang bahagya si Adrian.
“Pressure?” ulit niya.
Bahagyang tumagilid ang ulo niya.
“O… mga pagkatalo?”
Natigilan si Selina.
Doon na nagsimulang magbago ang hangin sa pagitan nila.
Mula sa trabaho
nagiging personal.
“Hindi naman basta-basta nagiging ganyan ang tao,” patuloy ni Adrian.
“May dahilan lagi.”
Kumapit ang mga daliri ni Selina sa gilid ng mesa.
Masyadong malapit.
Masyadong personal.
“Walang kinalaman sa’yo ang nakaraan ko dito,” malamig niyang sagot.
Kontrolado.
Pero si Adrian, hindi umatras.
Hindi rin sumugod.
Sa halip, bahagya siyang sumandal pasulong.
“Para sa’yo, oo,” mahina niyang sabi.
“Pero para sa’kin…”
Sandaling katahimikan.
“Hindi ko maiwasang mapansin ang lakas ng loob mo…”
Tumingin siya nang diretso kay Selina.
“Kapag may kasamang sugat na hindi pa rin gumagaling.”
Napasinghap si Selina nang bahagya.
“And I notice it,” dagdag pa niya.
Parang may bumagsak sa dibdib niya.
Paano?
Paano niya nakikita iyon?
Taon ang ginugol niya para itago ang lahat.
Para magmukhang buo.
Para walang makapasok.
Pero siya
Parang wala lang.
“Baka naman masyado ka lang nag-ooverthink,” pilit na ngiti ni Selina.
Ngumiti nang bahagya si Adrian.
“O baka…” mahina niyang sagot,
“magaling lang talaga akong tumingin sa mga bagay na ayaw ipakita ng iba.”
Sandaling katahimikan.
Mabigat.
Delikado.
Si Selina ang unang umiwas ng tingin.
Sinira niya ang moment.
Dinampot niya ang isang dokumento
Pero sabay din na umabot si Adrian.
Nagkadaiti ang mga daliri nila.
Isang sandali lang.
Pero sapat para magdulot ng kuryenteng dumaloy sa pagitan nila.
Natigilan si Selina.
Ganoon din siya.
Nagkatinginan sila.
Mas malapit ngayon.
Masyadong malapit.
Lumunok si Selina.
“Sorry,” mabilis niyang sabi, binawi ang kamay.
Pero si Adrian, hindi agad gumalaw.
Nanatili ang tingin niya sa kanya.
“Hindi ka predictable,” mahina niyang sabi.
Napakunot ang noo ni Selina.
“In a bad way?”
Umiling siya.
“May mga taong sumusunod sa’kin,” sabi niya.
“May mga taong bumibigay sa pressure.”
Tumingin siya nang diretso.
“Pero ikaw… hindi.”
May kung anong gumalaw sa dibdib ni Selina.
Pride.
Takot.
At kung ano pang ayaw niyang pangalanan.
“Hindi ko lang nakikitang may saysay ang ganoong mga bagay,” sagot niya.
Ngumiti si Adrian.
“Exactly.”
Isang salita lang.
Pero parang may ibig sabihin.
Parang may na-verify siyang bagay tungkol sa kanya.
Sumandal si Selina, pilit lumilikha ng distansya.
“Akala mo kilala mo na ako,” sabi niya.
Umiling si Adrian.
“Hindi pa.”
Sandaling pause.
“Pero malapit na.”
Napabilis ang t***k ng puso ni Selina.
“Confident ka masyado,” sabi niya.
“Ganyan talaga ako.”
Nagtagpo ang kanilang mga mata.
Walang umatras.
Walang bumitaw.
Hanggang sa tumawa si Selina nang mahina.
“Alam mo,” sabi niya,
“hindi ka rin ganoon ka-unreadable gaya ng iniisip mo.”
Natigilan si Adrian.
Konti lang.
Pero halata.
“Oh?” tanong niya.
Sumandal si Selina pasulong, ginaya siya.
“Lagi kang nag-oobserba,” sabi niya.
“Parang lahat data, lahat strategy.”
Bahagyang katahimikan.
“Pero hindi mo hinahayaan na may makakita ng totoong ikaw.”
Nanatiling walang emosyon si Adrian.
Pero ang mata niya—
nagbago.
“Interesting theory,” sabi niya.
“Hindi theory,” sagot ni Selina.
“Observation.”
Sandaling katahimikan muli.
Pero ngayon—
pantay na sila.
Hindi na siya lang ang sinusuri.
Sinusuri na rin niya ito.
Huminga nang mabagal si Adrian.
“You’re dangerous,” bulong niya.
Tumaas ang kilay ni Selina.
“Compliment ba ‘yan?”
Hindi siya nagdalawang-isip.
“Yes.”
Ngumiti si Selina.
“Good.”
Tumigil sandali.
“Bakit mo sinimulan ang kumpanya mo?” tanong ni Adrian.
Simple ang tanong.
Pero mabigat ang dating.
Natigilan si Selina.
Sa unang pagkakataon—
hindi agad siya nakasagot.
May mga alaala na biglang bumalik.
Mga pagkatalo.
Pagsubok.
Mga gabing halos sumuko siya.
Pero pinigil niya.
“Para magkaroon ako ng sarili kong mundo,” sagot niya sa wakas.
Tinitigan siya ni Adrian.
“Hindi pa buo ‘yan na sagot.”
Tumingin siya pabalik.
“Hindi mo rin kailangan ng buo.”
Sandaling katahimikan.
Tapos—
tumango si Adrian.
“Fair.”
At sa unang pagkakataon—
hindi na siya nagtanong pa.
At iyon ang mas nakakatakot.
Dahil ibig sabihin—
hihintayin niya.
Lumipas ang oras.
Nagpatuloy ang trabaho.
Pero ang tensyon—
nandun pa rin.
Sa bawat tingin.
Sa bawat salita.
Sa bawat katahimikan.
Laging may ibig sabihin.
Nang matapos sila, gabi na.
Tahimik na ang lungsod sa labas.
Dahan-dahang inayos ni Selina ang gamit niya.
Ramdam niya ang tingin ni Adrian sa kanya.
“Selina.”
Huminto siya.
Lumingon.
“Oo?”
Nakatayo si Adrian, hands in pockets, expression unreadable.
“Hindi ikaw ang inasahan ko,” sabi niya.
Biglang tumalon ang puso niya.
“Good ba ‘yan o bad?” tanong niya.
Ngumiti siya nang bahagya.
“Hindi ko pa alam.”
Ngumiti rin si Selina.
“Pag-isipan mo.”
At tumalikod siya.
Sa labas, sumalubong sa kanya ang malamig na hangin ng gabi.
Huminga siya nang malalim.
“Anong ginagawa ko…” bulong niya.
Hindi na ito bahagi ng plano.
Hindi na ito tungkol lang sa career.
Hindi na simpleng trabaho.
Dahil si Adrian Valdez—
hindi na lang boss.
Hindi na lang target.
May iba na.
Mas delikado.
At kahit alam niya iyon—
hindi siya tumitigil.
Sa taas ng gusali, nakatayo si Adrian sa harap ng bintana.
Pinapanood ang lungsod.
Tahimik.
Pero ang isip—
maingay.
“Selina Cortez…”
“She’s hiding something,” bulong niya.
Ngumiti siya nang bahagya.
“Let’s see…”
“Hanggang kailan ka magtatago.”
Pero sa kaibuturan niya
alam niyang hindi siya ang unang susuko.
At iyon ang unang beses na hindi niya iyon problema.
Kundi interes.
- Writer
