Chapter 35
1085 Words
Jassie POV
Alas-sais pa lang, narinig ko na ang tunog ng kotse sa labas.
Maaga nga siyang umuwi.
Hindi ako lumabas ng kwarto. Nasa desk ako, kunwari busy sa laptop kahit kanina ko pa tinititigan ang parehong page.
Narinig ko ang yabag niya sa hallway.
Mabagal. Mabigat.
Huminto sa tapat ng pinto ko.
Hindi siya kumatok agad.
Parang nag-iipon ng lakas ng loob.
Pagkatapos,
Tok. Tok.
“Jassie.”
Napapikit ako sandali bago sumagot. “Bukas.”
Pumasok siya. Naka-long sleeves pa rin, nakatiklop ang manggas. Serious ang mukha.
Diretso ang tingin sa akin.
“Give me the number.”
“Binura ko.”
Tumaas ang kilay niya. “Why?”
“Anong gagawin ko? I-save? Para may souvenir ako?”
Saglit siyang natahimik.
Lumapit siya sa desk ko. Hindi masyadong malapit—pero sapat para maramdaman ko ang presensya niya.
“I told you I’ll handle it.”
“Hindi mo kailangang i-handle,” sagot ko, malamig. “Ang kailangan mong i-handle ay kung bakit may lakas ng loob pa siyang tawagan ako.”
Doon siya napatingin sa akin nang mas matagal.
“Wala na kami ni Ashley.”
“Talaga?” napatawa ako nang mahina. “Kasi parang hindi siya aware.”
Nanigas ang panga niya.
“I ended it.”
“Words are easy, Keano.”
Isang hakbang pa ang nilapit niya.
“Then what do you want me to do?”
Hindi ako agad nakasagot.
Kasi ito ’yung part na kinatatakutan ko.
Kung magsalita ako, magiging totoo na.
Huminga ako nang malalim.
“Panindigan mo ako.”
Tahimik.
Narinig ko ang sariling t***k ng puso ko.
“Hindi ako trophy. Hindi ako option. Hindi ako legal wife na pang-display habang may iba kang mahal.”
“Jassie—”
“Kung pinili mo ako, then choose me completely.”
Diretso. Walang ngiti. Walang pakiusap.
Para akong ibang tao na nagsasalita.
Matagal siyang hindi nagsalita.
Pagkatapos, mahina pero malinaw,
“I never treated you as an option.”
“Hindi mo lang siguro napapansin.”
"Hindi ako naniniwala. Kung ayaw mo sa ganito. Mas mabuti pa, itigil na natin to.." Matigas na sabi ko.
Lumambot nang kaunti ang mukha niya.
“Do you really want a divorce?” Maya maya tanong nito.
Diretso ang tanong.
Napatigil ako.
Ito na.
Ito ’yung chance ko.
Freedom.
Kalayaan.
No more confusion.
No more Ashley.
No more pretending.
Pero bakit parang may kumakapit sa dibdib ko?
Bakit parang may mawawala?
“Jassie.”
Hinawakan niya ang likod ng upuan ko. Hindi ako, pero malapit.
“Tell me.”
Tumingin ako sa kanya.
Sa unang pagkakataon, wala akong nakitang yabang sa mga mata niya.
Walang pride.
Walang control.
May lungkot.
At doon ako lalo kinabahan.
“Oo,” mahina kong sagot.
Hindi ko alam kung gusto ko ng divorce
O gusto ko lang maramdaman at sabihin na pinipili niya ako dahil mahal niya ako.
At hindi dahil kailangan niya.
Pero, imposible na sasabihin ito ni Keano.
Tumahimik ang buong kwarto.
At sa katahimikang ’yon,
Pareho naming alam,
Hindi na ito simpleng kasal sa papel.
May mas malalim na namamagitan.
At pareho namin hindi alam kung ano yun.
“Okay, I’ll give you what you want. Magdi-divorce tayo,” malamig na sabi ni Keano.
“Kung maibibigay mo sa akin ang project ni Mr. Perez.”
May nakakalokong ngiti sa labi niya.
“Pero masungit ‘yung matandang ’yon. At kailangan ko pang pumunta sa Davao,” sagot ko, nakakunot ang noo. “O baka kaya mo ginagawa ’to para solo n’yo na ni Ashley, ha?”
“Of course not,” kalmado niyang tugon.
“Whee. Fine. Tatanggapin ko ang challenge,” taas-noo kong sabi. “Patutunayan ko sa inyong dalawa na hindi porke mas bata ako sa’yo, madali mo na akong maloloko.”
Diretso ko siyang tinitigan, walang pag-atras.
Dahan-dahan siyang lumapit.
“Okay. Deal.”
At bago pa ako makapag-react, dumampi ang labi niya sa labi ko.
Isang mabilis. Isang simpleng halik.
Pero parang biglang nanindig ang balahibo ko.
Natulala ako. Hindi ko inaasahan.
Ngumisi siya, tila tuwang-tuwa sa naging epekto sa akin. “Good luck.”
At saka siya tumalikod at lumabas ng kwarto.
Ilang segundo akong hindi nakagalaw.
Dahan-dahan kong hinawakan ang labi ko, parang may naiwan pang init doon. Smack lang naman ’yon. Walang malisya.
Pero bakit parang bumilis ang t***k ng puso ko?
Buwiset.
Hindi dapat ako naaapektuhan.
Hindi dapat ganito.
Pero sa simpleng dampi na ’yon—
Parang may binuhay siyang damdamin na pilit kong tinatago.
Jassie POV
Parang tumigil ang mundo nang dumampi ang labi niya sa akin.
Hindi iyon mahaba. Hindi rin malalim.
Isang simpleng smack lang.
Pero bakit parang may sumabog sa loob ko?
Hinawakan ko ang labi ko, parang may bakas pa ng init niya doon. Buwiset. Hindi dapat ako apektado. Hindi dapat ganito.
“Good luck.”
Paulit-ulit sa isip ko ang boses niya habang nagsasara ang pinto.
Deal.
Project ni Mr. Perez.
Davao.
At ang nakakalokong kondisyon niya.
Huminga ako nang malalim at umupo sa kama. Hindi ako papatalo. Kung iyon ang gusto niya, ibibigay ko. Hindi dahil gusto ko siyang patunayan na mananalo ako—kundi dahil gusto kong ipakita na hindi ako babaeng kayang laruin.
Kinabukasan, nasa opisina ako nang mas maaga kaysa dati.
“Ms Jassie, may meeting ka kay Mr. Perez sa Friday,” sabi ng secretary.
Davao. Final na.
Pag-uwi ko ng condo, nadatnan ko si Keano sa sala. Relaxed. Parang walang nangyari kagabi.
“Flight mo Saturday morning,” sabi niya nang hindi tumitingin sa akin.
“Alam ko.”
Tumayo siya at lumapit. Hindi gaanong malapit, pero sapat para maramdaman ko ulit ang presensya niya.
“Don’t mess this up.”
Umangat ang baba ko. “Ako? Hindi ako ikaw.”
Saglit siyang natahimik.
“Jassie,” mas mababa ang boses niya ngayon, “hindi laro ‘to.”
“Hindi rin laro ang kasal.”
Doon siya napatingin sa akin nang diretso.
May kung anong nagbago sa mga mata niya.
Hindi ko alam kung galit, inis, o—ibang bagay.
“Get the project,” sabi niya sa wakas. “And we’ll sign the papers.”
Tumango ako.
Pero habang paakyat ako ng hagdan, hindi ko maiwasang magtanong sa sarili ko,
Bakit parang mas masakit marinig ang salitang divorce ngayon?
At bakit sa kabila ng hamon, sa kabila ng galit,
Ang pinaka-naaalala ko pa rin ay ang dampi ng labi niya?
Davao na ang susunod.
At pakiramdam ko,
Hindi lang project ang nakataya.
Pati puso ko.
- Writer
