Nag-iigtingan ang mga ugat sa likod ng kamay ni Apollo habang walang tigil ang mga daliri niya sa mabagal pero mariing pagtapik sa braso ng sofa. Tuwid na tuwid ang likod niya, at ang mga mata sa likod ng suot na salamin ay puno ng tiim habang pinagmamasdan ang natutulog nang asawa sa ibabaw ng hospital bed.
Nakatagilid ng higa si Ahtisa at nakataas hanggang dibdib nito ang kumot. Kanina pa ito iyak nang iyak at mugtung-mugto na ang mga mata nito. Awang-awa siya sa asawa. Hindi siya umalis sa tabi nito at walang tigil ang ginawa niyang paghagod sa likod ni Ahtisa, hanggang sa tuluyan na itong nakatulog.
Iniisip palang niya ang pighating pinagdaanan nito, ay nagsisikip na ang dibdib at lalamunan niya. Kung puwede lang talaga niyang ibalik ang kamay ng orasan ay ginawa na niya, at noon pa
