Pigil-pigil ni Elara ang paghinga habang maingat na inilalapat ang tainga sa dahon ng nakapinid na pinto, pinapakinggan niya ang mga ingay at yabag ng mga paa sa pasilyo sa labas ng silid niya.
Nag-iisa lang siya ngayon sa loob ng kanyang pribadong kuwarto, at wala ang mga magulang niya. Pagkatapos niyang hagisan ng maaanghang na salita ang mga magulang niya kahapon ay hindi na bumalik pa ang mga ito sa ospital. Wala rin siyang natanggap na tawag o text message mula sa mga ito, bagay na lalong pinagngingitngit ng kalooban niya. Kayang-kaya lang talaga siyang ignorahin at balewalain ng mama at papa niya.
Wala talagang kuwenta ang mga ito, anang maliit na tinig sa likod ng utak niya, nagkikiskisan ang mga ngipin niya habang iniisip iyon.
Nang tumahimik ang hallway ay dahan-dahan niyang
