The Billionaire Casanova - The Royal Rules [SPG]

Chapter 6

DUMATING sa Pilipinas ang ina nina Wigo at Kinne na si Lady Amara kasama ng mga tauhan nila mula sa Switzerland. Kasama rin ni Lady Amara ang katiwala nilang si Pietro na siyang tagapamahala rin sa lahat ng mga tauhan nila. Since nabibilang sa maharlika ang kanilang pamilya, mahigpit ang seguridad ng mga ito.

Sopistikada at halatang nanggaling talaga sa prominenteng pamilya ang ginang. Naririnig pa ang tunog ng takong ng suot niyang sapatos habang naglalakad siya papasok. Subalit isang magandang ngiti ang binitawan niya nang sumalubong si Wigo sa kaniya.

“Mom...” Nagmano muna si Wigo bago siya humalik sa pisngi ng ina niya.

“Schön dich zu sehen, mein sohn, (Nice to see you, my son,)” malambing niyang wika. “Where's your sister?”

“She's in the kitchen,” sagot ni Wigo.

Narinig nila ang mga batang naghahabulan patungo sa sala habang ako naman na sinubukang sundan sila. Iniwan ko si Aling Belen sa kusina upang sawayin sina Drake at Mimi.

“Kids! I told you not to run over!” sigaw ko. Sinundan ko ang mga bata sa sala ngunit tumahimik din ang mga ito bigla. “I said⸻” Natigilan ako nang makita ko ang aking ina at ang kapatid ko. Oh! My mother is here. Der scheibe!

Tahimik na lumapit naman ang mga bata sa aking ina at nagmano. I remove my apron and then walk through my mother's direction. Alam kong hindi pa rin niya tanggap ang kung anong kasarian ko ngayon pero hindi siya katulad ng ibang magulang. She respect my decision and willing to accept it but not this time. Maaaring unti-unti niyang matanggap ayon sa sinabi niya noong umamin ako.

Nagmano ako at humalik sa pisngi ng aking ina. “You're here,” wika ko.

“Yes. Nandito ako para kumustahin kayo ng kapatid mo. Hindi pa rin humahaba iyang buhok mo, Erin . Hindi ako sanay na makita ka na namang ganyan,” panimula nito.

Bumaling siya sa mga bata. “Kids, go upstairs. C'mon!” Agad naman na sumunod sa kaniya ang dalawang bata na umakyat sa taas na hindi na rin nag-ingay saka muli siyang bumaling sa kanila.

“They are fully disciplined and have right manners. Mabuti naman at maganda ang pagpapalaki mo sa mga batang iyan, Erin,” muling wika ng aking ina.

“Yeah. Kumain na tayo at ipapahanda ko na ang pagkain,” yaya ko sa mga ito. Erin ang tawag ng aking ina sa pormal na paraan.

“Uhm. Tamang-tama ang alok mo, Lady Erin,” sabat ni Pietro sabay yumukod ito nang bahagya bilang paggalang sa kaniya.

“Masyadong pormal, Pietro. Wala naman tayo sa Switzerland,” sita ko. Ayokong tinatawag ako sa huli kong pangalan kung saan doon ako kilala.

“Kendall Linn Erin, you should allow your people to address you properly. Am I right?”

Nakipagtitigan ako sa aking ina na seryoso na sa sinasabi niya. “All right, Lady Amara,” paggalang ko. I hate this kind of royal family. Kung pwede lang mamili ng estado ng pamilya, ginawa ko na. Hindi naman kailangang gumalang nang ganito ka pormal.

“Let's have our lunch everyone,” Wigo said. Mukhang dama na niya ang pagiging seryoso ng kanilang ina.

Nasa dining na silang lahat kasama ang dalawang bata na inampon ko na tahimik lang din. I taught them how to be formal when having a lunch with the royal family. Kaya lang ako na walang pakialam sa rules. Mahilig lang akong mambasag trip lalo na alam kong ang pag-uusapan namin ay ang nalalapit na expiration ng pagiging Mister ko to Mrs. Zurich.

“Erin, have you decided about the will of your father? Wether you like it or not, we should pursue. Nagmamagaling na naman ang tiyuhin mong si Mateo sa Geneva at malaki ang inaasam niyang chance na makukuha niya ang lahat ng yaman na mayroon ang iyong ama. You should consider it. Kawawa naman ang mga batang iyan,” tukoy ng aking ina sa dalawang bata. "Not just two the children but the whole people who are hopeful in our help for them. You need to talk to your girlfriend about this.”

“I already did,” tugon ko. Nag-e-enjoy lang akong kumain habang nagdi-discuss ang aking ina sa talagang sadya niya rito.

“And then?”

“Just let us accept it simultaneously. You don't even know my feelings about her being in despair.” Nagpatuloy lang akong maging abala sa pagkain. Nilagyan ko rin ng ulam ang plato ng mga bata. Kapag oras na tumingin ako sa mga mata ng aking ina at kapatid, baka hindi ko na naman mapigilan ang kalungkutan ko.

“Inaasahan ko ang bagay na iyan, Erin. I know your feelings and I understand it. By the way, nandito rin ako para ayusin ang kasal niyong dalawa sa lalong madaling panahon.”

Hindi na ako umimik at baka masasakit na salita lang ang mabitawan ko. Hanggang sa matapos kaming kumain, wala na akong ibang narinig kung hindi ang kasal. Ang kapatid ko naman na sinuportahan pa ang plano ng aking ina at naririndi na ako.

Iniwan ko muna sina Drake at Mimi kay Aling Belen upang lumabas ng bahay. Hindi na ako sumama sa kapatid ko at aking ina na tumungo pa ng office sa BGC. Hindi ko rin kayang magkunwari habang kasama ko silang nagpaplano. Why are they happy while I am feeling somber?

“Here!” Ini-abot ni Camille ang biniling milk tea habang nakaupo kami sa semento sa seaside ng isang malaking mall. “Sorry at natagalan ako dahil mahaba ang pila.”

“Thanks,” malungkot kong tugon. Nakatingin din ako sa malawak na karagatan at ang pag-aagaw ng takip-silim.

“Malungkot ka pa rin ba? Hindi mo naman kailangang maging malungkot at hindi ako sanay na ganyan ka. Mag-picture tayo para naman may mailagay ako sa memories nating dalawa.” Kinuha niya ang cell phone ko para mag-picture kaming dalawa.

Ako naman na napilitan na lang ngumiti dahil sa ipinakitang pagmamahal at suporta ni Camille sa akin. Umayon na lang din ako sa gusto niyang kumuha kami ng pictures. I really don't know but I feel that it was the last pictures we have together.

“Ayan! So, gwapo naman ng love ko. I'll upload this to your account. Is it okay?” she asked me.

“Go on,” sagot ko. Muli kong kinuha ang milk tea ko at sumimsim. Pinagmasdan ko na lang din si Camille na tuwang-tuwa sa mga kuha naming dalawa habang ako naman na pinipiga ang puso.

Hindi ko na rin makikita ang masayahing mukha niya kapag oras na ikasal ako sa kapatid ko. Tapos na rin ang maliligayang araw ko dahil si Wigo na ang masusunod. Now, I need to take all of this as a part of my life challenges.

Zurich Airline Company, BGC.

Wigo

NAKATITIG ako sa cell phone ko kung saan nakita ko ang karawan ng kapatid ko kasama ang nobya niya. Halata sa mga mata ni Kinne ang kalungkutan ngunit pinupunan ni Camille ng kasiyahan ang paligid. I felt that Camille was the only one who makes my sister happy. Hindi ko kayang ibigay ang kaligayahan na iyon kapag ako na ang kasama mo. Damn! Napahilamos na lang ako sa mukha habang malalim na nag-iisip sa kinauupuan ko.

“Excuse me, Sir,” untag ni Monica sa akin. "Nandito na ang bagong Executive Marketing natin na si Miss Belle. Will you talk to her, Sir?”

“I'll talk to her some other days,” tugon ko.

“Okay, Sir.”

Nawala na sa paningin ko si Monica. Tumayo ako, kinuha ang cell phone at wallet saka naglakad palabas ng office. As usual, maglalabas na naman ako ng sama ng loob sa iba.

“Sir Wigo⸻”

“Cancel all my meetings!” utos ko saka ako nagmamadaling umalis.

“Pero—Sir!”

Agad sumara na ang elevator bago ko pa man marinig ang sasabihin ni Monica sa akin. Diretso na ako sa basement at mabilis na pinaharurot ang sasakyan ko. I drove my car to Royal Hotel which someone called me and it's Tristan. May pinuntahan siyang party na madalas naman niyang ginagawa.

It was a cocktail party and the crowd makes me feels I am different again. Naabutan ko na si Tristan na nakainom na sa bar counter habang nag-e-enjoy na ang lahat sa malakas na musika sa paligid.

Sinabayan ko siyang uminom hanggang sa tinamaan na rin ako. Gusto ko lang makalimot kahit sa sandali ng buhay ko at upang tanggapin ang mga nagaganap sa ngayon. I saw Georgette coming and then Tristan helped her. Pasuray-suray na ito sa tindi ng kalasingan. Sumenyas lang si Tristan sa akin uuwi na sila. And now, alam ko na kung bakit ito naroon.

“Hi!” A woman greeted me while she was drunk and holding a cocktail glass. “Alone, lonely boy?”

I stared at her habang sumisimsim ako ng alak sa rock glass na hawak ko. Naramdaman ko rin ang isang palad niya na naglakbay jeans kong suot at nang dumako iyon sa bahagi ng aking zipper, pinigilan ko siya.

“Wanna try me?”

Sa lahat ng ayaw ko, ang hinahamon ako. I grabbed the woman's hands and then walked out from the crowd. Sa isang madilim at walang katao-taong sulok ko siya dinala subalit naririnig pa rin ang musika. Dito ako nakipaglaro ng apoy sa babaeng nakilala ko lang sa bar counter kanina. Kahit sumigaw pa siya sa sarap, walang makakarinig.

Sa babaeng ito ibinuhos ko ang sama ng loob ko. Hangga't naguguluhan ako sa sitwasyon ngayon, gagawin at gagawin ko pa rin ito nang paulit-ulit. Hanggang sa matauhan ako sa mga nangyayari sa buhay ko at matanggap na ang pakakasalan ko ay mismong kapatid ko pa.

After that intimate scene with that woman, I went home. Naabutan ko ang kapatid ko sa kabilang sala sa second floor at nag-iisa. Umiinom siya at halos paubos na rin ang bote ng alak sa center table. Mapusyaw din ang liwanag sa bahaging iyon at animo'y sumasabay sa mundo naming nagluluksa.

“Why are you still awake? It's late night,” I said to her. Umupo rin ako sa sofa katabi niya. “May problema ba?”

“Hmm, nothing. Hindi lang ako makatulog.”

“Ang mga bata?”

“Kanina pa natutulog.” Nagsalin siya ng alak sa baso. “Gusto mo?”

Kinuha ko agad ang shotglass mula sa kaniya habang nanatili lang ang tingin ko sa kaniya. Nilagok ko ang laman ng baso na hindi umiiwas sa mga mata ng kapatid kong puno ng kalungkutan.

“Will you tell me what's going on? I mean⸻”

“You know what's going on, Wigo.”

Naningkit ang mata ko nang hindi man lang niya ako tinawag na kuya sa pagkakataong iyon. “Sorry.”

Humarap siya sa akin habang gahibla ang pagitan ng mukha sa mukha ko. “I have many whys to tell you, Wigo. But...but I don't know how to compose it even one sentence. Siguro hindi mo talaga nararamdaman ang bagay na iyon dahil hindi ka pa naman nagmahal. I love, Camille. I love our family. But I don't want to end this by choosing one just to fulfill our father's will. I hate this, kuya. I really hate this.”

“Do you want to know the truth?”

“What kind of truth?”

“That I felt the same with you. Na ramdam ko ang kung anong pagmamahal na mayroon ka sa babaeng iyon.”

“What? You mean—have you fallen in love?”

“Many times. I fell inlove in three different women in my life. But they always hurt me in a million times. Kung ano ang nararamdaman mo kay Camille, triple ang sakit nito sa akin,” paliwanag ko para lalong maintindihan ng kapatid ko na hindi siya nag-iisa.

“Do I know these women? Naging babae mo rin ba sila? Nakasama mo rin ba sila sa kama?”

“Never. These three are tough and innocent. I couldn't even take off these innocent to them. I'm...weak.”

She chuckles. “Mahina ka talaga. Alam mo lang talaga ang magpaligaya.”

“That's why you're thrilled when you kissed me in Africa.”

“Baliw,” nakangiting sagot niya. “Siblings kiss lang iyon. At saka ang weird mong magtanong.”

“You're not a good kisser,” asar ko.

“I know, right. We have never kissed each other. Cheeks lang pwede na.”

“But you almost kissed her when you were in my office.”

“Never. Ganoon lang ako sa kaniya. I told you, I respect her.”

“But you always have time to be out of your innocent, out of your shells rather.”

Muli siyang humarap sa akin. “It's because...” Inilapit pa niya ang mukha niya sa akin. Kaya lang bigla siyang pumikit at sumubsob sa dibdib ko.

I smiled. Inayos ko lang pagkakatulog ng kapatid ko sa dibdib ko habang inuubos ang laman ng bote. Somehow, I found my comfort with her as the usual things I did when she was young. As her brother, I am doing my part to protect her and the family. Lalo ngayong nakikita kong nasasaktan siya.

When I stared at her while she was sleeping on my chest, I caressed her face. Inilapit ko ang mukha sa kaniya. And then I found myself kissing my sister's smooth lips. Damn! Forgive me!