Chapter 9
2016 Words
When the day my sister agreed, I don't know what would be the best feeling ever I need to felt for at this moment. Ito na yata ang pinakamagandang nangyari sa buhay ko, and the thrilled? Hindi ko mabilang. The night when she was there in my room, when I am with my woman, I felt guilty. Hindi ko lang masabi sa kaniya ang bagay na iyon dahil kahit papaano, nanindigan ako. I was upset again everytime we had unwanted conversation.
When I saw her hiding in my closet, I saw her as my younger sister, Kendall. Ganoon ang reaksiyon ng mukha niya noong bata pa siya kung saan nagtago na rin siya at nalaman may isang dalagita akong kasama sa kwarto ko. Wala kaming ginawa that time pero harutan, oo. Yeah. I have been into flirting stage at my young age. It sounds unethical but it's true and I admit it.
“Sir Wigo, you need to sign this," untag sa akin ni Monica habang iniisip ko ang himalang pagpayag ng kapatid ko sa kasunduan namin. Inilapag din niya ang isang folder na papapirmahan.
“And what's this?” Binuksan ko ang folder at tumambad sa akin ang documents ng sponsorship. “Hans Levi Wingert?”
“Nasabi na yata ng kapatid mo ang tungkol diyan, Sir. He's the patient that needs your help for major eye operation in London,” paliwanag ni Monica.
“I need to talk to my sister before I sign it.”
“Okay, Sir.” Tumalikod na si Monica at lumabas na.
Muli kong ibinalik ang tingin ko sa folder at binasa ang kondisyon ng pasyente. I remember that she went that night in my room to get something. Shaver and the cream. Ngayon lang ako naging curious sa lalaking tinulungan ng kapatid ko lalo na at hiniram pa niya ang gamit ko.
Dinampot ko ang cell phone ko para tawagan siya. I know that she's in Lucas Medical Center with Riexen and Georgette. Hindi naman niya sinabi kung bakit siya naroon ngunit nasa hinuha kong kasama niya ang tutulungang pasyente.
“Hello, Kinne,” sambit ko nang sagutin niya ang tawag ko.
“Yes, Kuya Wigo? I am busy right now and if you want something to say, send me a text.”
“Hey! Don't hang up your phone. I want to clarify something. Are you with the patient named Hans Levi Wingert?” I asked her when she was about to end our conversation.
“Oo. Kasama ko sina Riex at Georgette dahil tinitingnan namin ang problema sa mata ng pasyente. Kaya lang...” Natigilan siya.
“Kaya lang ano?”
“He needs an eye transplant, Kuya Wigo. Hindi na kaya ng mata niya since ang laki ng damage. We need an eye donor for the patient. Sana may mahanap kami sa ibang bansa." May halong kalungkutan sa boses niya.
“All right. Do you need my help there?”
“No need, bro. See you later.”
“Okay. Take care.” Hindi ko pa ibinaba ang tawag dahil hinihintay ko pa ang sagot niya. I know that she was still there.
“Ikaw rin. Thanks.” She ended up our call.
I smiled, and then I placed my phone back on the side. Tinawagan ko sa line si Monica para umorder ng isang bouquet ng bulaklak. I need to make my first move before it's too late. So weird, but this is the right thing to do. I am Lord Winzel Zurich, and I need to win my lady’s heart back to her place—the palace.
I WENT to Lucas Medical Hospital late afternoon when my sister called me to fetch her. Nasa back seat ang isang bouquet ng bulaklak kung saan ibibigay ko ito sa kaniya. Kaya lang ang problema, mukhang dinaga na yata ang dibdib ko. Kanina ko pa sinasaulo ang sasabihin ko sa kapatid ko dahil umandar na naman ang katorpehan ko. Scheibe!
Malapit na ako sa ospital at nakita ko na siyang nakatayo sa gilid ng entrance. Hinihintay na niya ako roon habang bitbit niya ang doctor suit niya. Huminto ako sa tapat niya saka ko binuksan ang lock ng pinto ng kotse. She opened the door and hop in.
“Thanks, bro.” Kumilos siya upang ilagay sana ang gamit niya sa likuran subalit napuna nito ang bulaklak. “Oh? Kanino galing itong mga bulaklak?” Ini-ayos naman niya ang mga gamit niya saka bumaling sa akin. “May nililigawan ka na?”
“Uhm, nothing. May usapan tayo, right?”
“And that’s for whom?”
“For you,” I said. Nakatuon na ang mga mata ko sa daan habang nagmamaneho na ako. Ayokong tingnan sa mata ang kapatid ko.
“Galing sa iyo?”
“Hmm.”
“Ah. Malayo pa naman ang birthday ko. Four weeks to go, Kuya Wigo. But thanks. Mukhang mahal ang bili mo niyan at binili na lang sana natin ng pasalubong ng mga bata.”
“Dadaan na lang tayo ng drive thru.” Hindi ko pa rin siya sinulyapan at naramdaman kong hindi niya nagustuhan ang bulaklak. Damn! Bakit pagdating sa kapatid ko, ang duwag ko?
“Kuya Wigo, itabi mo!”
“Ha?!” Nabigla naman ako sa kaniya kaya itinabi ko ang sasakyan. “Why?!”
Ngumiti siya. “Turo-turo!”
“What’s turo-turo?!”
“Alam mo na iyon. Tara! I’m starving,” she said. Binuksan niya ang pinto ng kotse saka siya bumaba.
Nasilip ko na agad ang nais niyang gustong gawin at sa isang mausok na tabi ng kalsada kami napadpad. Hindi lang mausok, marami pa ang mga taong naroon na kumakain. Sa totoo lang, ayoko ang ganito. Ayokong ma-expose sa paligid lalo na at hindi namin kabisado ang lugar. But my sister, she’s different again. Kaya niyang makipaghalubilo sa mga crowd, mausok at masikip na lugar.
As she always said, she can live without me. Well, bata pa lang siya, nasanay na siyang mamuhay nang independent sa mga magulang ko noon. Namulat na siya sa buhay na hindi lamang yaman ang pinapairal. Ako, ako itong nag-iisang lalaki sa aming pamilya, I need to do my duties as the eldest son.
Habang pinagmamasdan ko ang kapatid ko na nakikipag-usap sa nagtitinda, mas lalo akong humanga sa kaniya. Sa mga bagay na simple pero doon siya masaya. How I could I tell to this woman that I am⸻
“Kuya Wigo! Try this one,” alok niya.
Kumunot ang noo ko sa ini-abot niyang pagkaing nasa stick. “What is that?”
“Pork barbecue. Masarap ito at madalas dito ako kumakain sa puwesto ni Parekoy.”
“Oo, Sir! Dito madalas tumatambay itong Parekoy ko,” sabat ng nagtitinda.
Kinuha ko ang barbecue stick na ini-abot ng kapatid ko. Marahan ko rin itong tinikman kahit na mangilan-ngilan ang mga taong nakatingin sa amin doon. Nanuot sa bibig ko ang lasa ng karne at ang medyo spicy sauce ngunit masarap naman.
“Taste good?”
Tumango-tango ako. “Pwede na.”
“Nice. Mabuti naman at nagustuhan mo. Huwag kang mag-alala at hindi naman exotic food ang barbecue unlike these parts.” Sabay turo niya sa malaking lalagyan na may iba’t ibang parte ng laman-loob.
“Boyfriend mo, Parekoy?” tanong ng nagtitinda.
Napangiti ang kapatid ko. “Kapatid ko.”
“Ay, akala ko, jowa mo. Sabagay, paano ka nga naman magka-jowa kong ganyan ang angas mo. Ay, ihahanda ko lang itong order mo.”
“Thanks.” Bumaling siya sa akin. “Gusto mo pa?”
“Hindi na.”
“Wait!” Kumuha siya ng tissue sa gilid saka siya muling humarap sa akin. “May sauce ka sa gilid ng labi mo.”
Natigilan ako sa ginawa niya. I stared at her for a while and it seems that my world stops. I don’t know but it’s the weird thing I felt right now. Sa lahat ng mga naging babae ko, wala sa kanila ang ni isang nakakagawa ng ganitong pakiramdam. But my sister does. Alam kong mali. Alam kong hindi tama ang magkaroon ng isang paghanga para sa kaniya. I hate this feeling!
“Ayan!” Itinapon niya ang tissue sa gilid.
“Parekoy, okay na itong order mo.”
“Salamat. Ah.. Bibilhin ko na itong lahat, Parekoy. Pero ibigay mo doon sa mga nandoon.” Sabay turo niya.
“Ah, dating gawi.”
“Oo. Magkano lahat?”
“Tatlong libo at tatlong daan lahat.”
Bumaling siya sa akin. “Kuya, bayaran mo na.”
“Ha? Ako ang⸻”
“Wala akong cash,” sambit niya.
Napakamot ako sa batok sabay dumukot sa bulsa at kinuha ang wallet ko. “Pambihira. Here.”
“Thanks, bro.”
“May tubo na iyan,” biro ko. “Kung hindi lang kita kapatid,” reklamo ko sana.
Hindi ko talaga mahindian ang kapatid ko sa kaunting bagay lang. Inubos niya talaga ang paninda ng lalaking tinawag niyang parekoy. Malaki rin ang pasasalamat niya dahil mula noong isang araw matumal raw ang benta nila. Kung wala ang kapatid ko, baka wala na naman silang kita. Bumalik kami sa kotse pagkatapos ibigay ang mga pagkaing nasa supot.
“Salamat, Kuya Wigo,” muli niyang wika. “Alam mo, minsan naisip ko. Ilang linggo na rin pala tayong aso’t pusa. Hindi rin pala maganda.”
“Then you realized it, huh?” Pinaandar ko na ang sasakyan palayo sa lugar na iyon.
“Oo. By the way, hindi ko pa nasabi kay Camille ang lahat. Hayaan mo at kakausapin ko rin siya.”
“All right.”
“Kuya, kapag ba nangyari na ang nasa last will ng daddy, pipigilan mo akong bumalik ng Washington? Gusto ko lang malaman ang mga bagay na dapat kong gawin o hindi dapat after the wedding. Four weeks na lang at birthday ko na, and it’s time for us to set the things first before that day. I want to see your perspective plan before I set mine.”
“And why all of a sudden, you change your mind?” I asked her. Nanibago ako ngayon sa kapatid ko at sa mga plano niya.
“Naisip ko ang mga bata, ang mga umaasa sa atin at ang mga taong matutulungan pa ng ating pamilya. Tama ka at mali ako. Kaya lang…”
“Kaya lang, ano?”
“Kuya, ang pag-aasawa ay para sa mga taong nagmamahalan at itinadhana ng maykapal. We are different from the others and we are…siblings. Sa tingin mo, we can work it out? Alam ko naman na hindi lang tayo ang ganito sa pamilya natin. Maraming cases sa iba’t ibang panig ng Europa ang sumusunod sa tradisyon nila. Kung pagbabasehan ang historical process kung paano tayo naging tao, magkakamag-anak lang din naman tayo.” Bumuntong-hininga siya. “My goodness!”
I glanced and smiled at her. “Ngayon, gusto mo na rin pag-usapan ang tungkol sa ating dalawa?”
“Oo pero…hindi ko kaya ang…” Natigilan siya.
“Ang alin?”
“Alam mo na iyon. Sige na nga at huwag na nating pag-usapan.”
“Gusto kong pag-usapan. Just tell me what do you want me to do and I’ll adjust myself. Hindi kita pipilitan sa bagay na ayaw mo, but we need to have one heir to the throne.”
Natawa siya. “Okay. Marami namang proseso. Nandiyan ang AI, surrogacy at iba pa na alternatives.”
“Ayoko.”
“Lah! Anong gusto mo? I need to become pregnant? Susmaryosep!” Sabay nag-sign of the cross siya.
Napapangiti ako sa reaksiyon ng kapatid kong mukhang nasa good mode makipag-usap pero sa susunod na araw na naman nito, mainit na naman ang ulo. Hinayaan ko na lang siyang mag-open sa mga bagay na dapat na talaga naming pag-usapan. I know that she also finds her way on how to handle our situation. Kilala ko si Kinne, at alam kong gumagawa na rin siya ng paraan niya kung paano namin malulusutan ito na hindi namin nasasaktan ang isa’t isa.
- Writer
