Dumaan ang ilang linggo na gano'n lang lagi ang sitwasyon namin ni Dane. Nagtatago kapag gusto namin mapalapit sa isa't-isa at umaaktong normal naman kapag bumibisita siya sa aming bahay. Hindi ko pa rin masabi dahil hindi ko kaya. Napapadalas na kasi ang paghanap ni itay kay Rako, at halos hindi na maka meeting si Rako sa kaniyang mga katrabaho dahil akala talaga ni itay ay anak na niya si Rako. Nahihiya na nga ako dahil doon pero ito naman si Rako ay sinasabihan akong ayos lang at huwag mag-alala. Pero bukas na bukas, maaga pa flight niya dahil bukas na 'yong nakatakdang oras na pumunta siya sa ibang bansa.
"Kanina ka pa tahimik."
Napatingin ako sa gilid ko at nakita si Rako sa pinto.
"Ah, ako?" turo ko sa sarili ko.
Naglakad ito papunta sa akin at tumabi.
"Sino pa ba?"
Napayuko
