Looking at them makes my heart ache so much. Ansaya-saya nila. Hindi man sila naglalambingan gaya ng ginagawa namin ni Zeke kapag narito kami sa canteen noon, kitang-kita pa rin sa mga mata nila ang sayang kanilang nadarama kahit na magkatabi lang naman silang magkaupo. Halatang-halata na mahal nila ang isa't isa. Sa simpleng pagtitingin lang nila, kitang-kita na iyon at hindi na nila maipagkakaila.
Dapat ako yun eh. Dapat ako. I bitterly said to myself.
Dapat ako yung katabi ni Zeke. Ako yung dapat na kasama niyang nakaupo sa table na reserved para lamang sa kanya. Dapat ako yung kasama niyang kumain. Dapat ako yung kangitian niya, yung katawanan niya. Dapat ako at hindi yung Jarius na yun.
Simula nung dumating siya dito sa Martenei, nagbago na si Zeke. Oo nga at linalambing pa niya ak
