KASALUKUYANG NASA EL NACIONAL sina Amari at Samael. She insisted it was her treat. Ayaw pumayag ni Samael. Sa isip-isip niya ay uunahan niya itong magbayad mamaya kapag tapos na sila. She ordered sangria and nothing else. Busog na sila sa kinain nilang lamb at steak. It was okay. Hindi talaga sanay ang palate niya sa mga mamahaling pagkain. Kung may street food lang dito ay baka doon niya yayain si Samael. Kaso wala. May mga panaka-nakang nagtitinda sa Filipino groceries pero madalas out of stock.
“Bakit ang sungit mo pala noong nasa sinehan tayo? May nasabi ba ako noon?” bigla ay tanong sa kanya ni Samael.
She chuckled. “Bigla mo lang naalala iyan? I’m surprised it took you this long to bring that up.”
He arched his eyebrow. “Oh, yeah?”
She nodded. “Yeah. At bakit nag-iba ang mood mo
