My Prison Life

Chapter 66

Excited na excited si Tonyo nang pumunta siya sa prisinto. Masayang masaya siya dahil sa wakas ay makakausap na niya si Ysmael. Pagdating nila doon ay pinatawag agad ni Delsin si Ysmael sa mga pulis. Sasama pa nga si Delsin sa loob pero hindi na siya pinayagan pa ni Tonyo.

‘’Siguraduhin mo lang na hindi ka sasaktan ni Ysmael doon. Tawagin mo lang ako kapag may hindi na magandang sinasabi iyon sa iyo,’’ sabi ni Delsin kay Tonyo.

‘’Oo naman, sasabihin ko sa iyo kung may problema doon. Pangako ko sa iyo ýan,’’ sagot naman ni Tonyo, tumango na lang si Delsin bilang tugon at umalis na si Tonyo para makapunta kung nasaan si Ysmael.

Pagdating ni Tonyo sa harapan ni Ysmael ay kitang-kita ang saya sa mukha niya. Habang si Ysmael naman ay inis na inis dahil nasa harapan niya ang dating mahal niya. Ang taong nagging dahilan kung bakit nasa impyernong kulungan siya ngayon.

‘’Oh, kumusta ka naman rito? Ayos lang ba ang trato nila sa iyo rito?’’ tanong ni Tonyo, sobra-sobra ang ngiti niya dahil na-realize niyang totoo na pala ito.

‘’May nakakulong bang masaya? Syempre, wala. Hirap na hirap na ako rito, dahil sa iyo ýon. Hindi ko nga alam kung bakit ka pa nandito ngayon eh. Bakit mo ako binisita eh ikaw nga ang nagpakulong sa akin, di ba?” galit na galit si Ysmael habang sinasabi iyon.

Ilang minuto pang natahimik si Tonyo dahil sa nahihiya siya kay Ysmael dahil sa sinabi nito sa kanya. Para mabago ang usapan, nilabas niya ang pagkain na binili nila ni Delsin bago pumunta sa prisinto.

‘’Oh, may dala akong pagkain para sa iyo. Alam kong hindi sapat ang pagkain niyo rito kaya dinalhan kita ng para sa iyo. Sa iyo lang iyan ah, huwag mong ibibigay sa ibang nakakulong dyan,’’ sabi naman ni Tonyo, nakangiti kay Ysmael.

‘’Hindi ka na dapat nag-abala pa, ikaw rin naman ang dahilan kung bakit nandito ako ngayon, hindi ba? Huwag mong ipakita sa mga tao rito na maayos ka. Parehas nating alam na hindi,’’ galit na galit na sabi ni Ysmael kay Tonyo.

‘’Ysmael, huwag mo naman akong ipahiya sa kanila. Nandito ako para dumalaw sa iyo at kumustahin ka. Isa pa, ayaw ko naman talagang ipakulong ka, alam mo iyan. Sadyang pinilit lang ako ni Cynthia na ipakulong ka dahil sumosobra ka na sa p*******t mo sa akin, di ba?’’ naluluha na si Tonyo dahil hindi niya akalain na iyon ang sasabihin ni Ysmael sa kanya.

‘’Pinayagan mo sila na gawin sa akin ito, kaya ginusto mo rin. Ngayon, kung wala ka nang sasabihin sa akin ay umalis ka na lang. Gusto mo pa bang sigawan kita para umalis ka lang sa harapan ko?’’ inis na inis si Ysmael.

‘’Ginawa ko lang naman iyon dahil ang kulit nila eh. Isa pa, gusto ko rin na matuto ka kasi sa pagkakamali mo sa akin, pero tutulungan pa rin kita para makalabas dito,’’ sabi ni Tonyo para hindi na magalit pa sa kanya si Ysmael.

‘’Alam mo, kung tutulungan mo ako ay tulungan mo na lang ako. Huwag ka nang magsabi sa akin. At saka, kung tutulungan mo ako ay dapat noon pa. Hindi mo na ako hinayaan pa na umabot ako ng ilang araw dito,’’ sabi ni Ysmael.

‘’Gagawin ko na nga. Iuurong ko ang kaso laban sa iyo. Maghintay ka lang sa tamang oras. Ngayon kasi, nakabantay pa sa galaw ko sina Delsin at Cynthia kaya hindi pa ako makakilos. Pero, gagawin ko talaga iyan dahil gusto kong hindi ka nahihirapan.’’

Sa isang iglap, nagging mabait na naman si Tonyo sa taong sumira sa pagkatao niya. Nabura na naman ang lahat ng kasalanan ni Ysmael sa kanya dahil lang sa nakita niya itong nahihirapan sa kulungan. Nawala ang mga payo ni Delsin at Cynthia sa kanya. Puso na naman ang pinagana niya, hindi ang utak. Talo na naman siya sa pang ilang pagkakataon na.

‘’Buti naman kung iyan talaga ang gagawin mo. Sige na, umalis ka na rito at baka kung ano pa ang gawin ko sa iyo kapag nanggigil ako. Baka madagdagan pa ang kaso ko at mas lalong hindi makalabas dito sa kulungan,’’ galit na sabi ni Ysmael.

‘’Sige, aalis na ako,’’ sagot ni Tonyo, aalis n asana siya pero napatigil siya nang magsalita ulit si Ysmael.

‘’Akin na nga pala ýang pagkain na dala mo, hindi ba sabi mo, akin iyan? Oh, akin na at kakainin ko roon sa loob,’’ may awtoridad na sabi ni Ysmael.

Wala tuloy nagawa si Tonyo kundi ibigay ang pagkain na iyon kay Ysmael. Kahit paano,napangiti siya dahil doon. Na-realize kasi niya na tinanggap pa rin ni Ysmael ang bigay niya kahit paano. Kahit ang sakit-sakit ng mga salita ng dati niyang nobyo ay may maganda pa rin naming nangyari sa pagpunta niya roon.

Habang pabalik siya kay Delsin ay malinaw na malinaw na sa kanya na gagawin niya ang lahat para makalaya na si Ysmael mula sa kulungan. Sa pagkakataon na ito, hindi na niya sasabihin pa iyon kay Delsin dahil alam niyang magagalit ito sa kanya. Siya na lang mag-isa ang gagawa ng paraan para mapalaya si Ysmael.

‘’Oh, ayos ka na? Naka-usap mo na si Ysmael?’’ sabi ni Delsin nang makabalik si Tonyo sa kanya.

‘’Oo, nakausap ko naman na. Maraming salamat sa pagpayag na makapunta ako rito ah. Sobrang thank you talaga,’’ nakangiti pa si Tonyo nang sabihin niya iyon eh ang totoo naman ay binastos lang naman siya ni Ysmael sa mismong harapan niya.

‘’Eh ano, makakaalis na tayo dito? Pwede na ba?’’ tanong ni Delsin, pero labis pa rin nitong iniisip ang hindi pagpayag ni Oryang sa gusto niyang mangyari.

‘’Oo naman, pwede na. Ililibre kita ngayon dahil pinayagan mo akong pumunta rito. Sagot ko ang lunch nating dalawa ah,’’ nakangiti pang sabi ni Tonyo.

Pero sa loob-loob niya ay panay na siya hingi ng tawad sa kaibigan dahil may malaki siyang kasalanan na gagawin rito. Isang bagay na sa tingin ni Tonyo ay kahit kailan ay hindi na siya mapapatawad ni Delsin o ni Cynthia, iyon ang palayain ang taong muntik na siyang patayin.

Sorry Delsin at Cynthia. Sorry kung puso ko na naman ang pinairal ko ngayon. Hayaan niyo, kapag may nangyari naman sa akin ay kasalanan ko na iyon at hindi sa inyo, dahil wala naman kayong ibang ginawa kundi protektahan lang naman ako laban kay Ysmael. Pero ako ito, lapit pa rin nang lapit sa kapahamakan. Kung mawala man ako sa mundong ito, ako na ang may kasalanan noon. Siguro nga, ginusto ko na ang mapahamak dahil sa pag-ibig na lagi kong pinaglalaban.