Racelle POV
Unti-unting kumikirot ang dibdib ko sa aking narinig, hindi ko tanggap na aalis siya. Mahirap para sa akin bilang kaibigan na aalis na ang taong karamay mo sa lahat. Tahimik ko lang siyang sinasabayan maglakad, hindi ko na inalintana kung saan kami patutungo. Ang tanging nararamdaman ko ay lungkot, labis na lungkot.
Tumigil kami sa tapat ng gate at tiyenumpuhan ang pag-alis ng security guard sa pwesto niya. Tiningnan ko pa si Tristan na nagtataka. “Di ba bawal ng lumabas?” nag-aalinlangang tanong ko bago kami tumuloy lumabas sa campus.
“This is my second time to do this, saka pwede yan. Walang bawal sa ngayon.” agad niyang hinawakan ang kamay ko at mabilis na tumakbo palabas nang umalis sa puwesto niya ang guwardiya upang mag banyo.
“May klase t—”
“Oo, meron. Pero please
