I LOST AND FOUND YOU

CHAPTER 5

"Anong sabi mo, baby? Gago! hindi ako bata anong pinagsasabi mo?" Tinulak ko siya ng makarating kami sa hagdanan.

Kinuha niya ang cellphone niya sa bulsa at may kinausap, ako naman ay umupo sa hagdanan dahil sa hilo. Gusto kong maligo dahil ang init ng katawan ko kaya tinanggal ko ang suot kong cardigan. Naka ramdam ako na maduduwal kaya agad akong sumuka.

"Oh, s**t! Wait, wait, wait... Andito na siya." Nag mamadali niyang sabi at lumapit sa akin para itayu ako pero hindi ako sumunod na sa kanya.

Nakayuko lang ako dahil sa hilo na nararamdaman ko, naangat ko lang ang ulo ko ng marinig ko ang boses ni Zirah na nanggaling sa likuran ko.

"Sophie!" sigaw niya sa likuran ko saka lumapit sa akin. "Anong nangyari? I'm sorry, andito na ako, beh!"

Humarap ako sa kanya na naiiyak. "Zi.... uuwi na ako, hindi na ako babalik dito, hindi na ako iinom." Umiling ako.

"I'm sorry, beh. Uuwi na tayo sige na tayu na." Agad akong itinayu ni Zirah at tinulungan para maka lakad.

Nagising ako at sumasakit ang ulo ko, sinalubong agad ako ng sinag ng araw sa mukha kaya napa-pikit ako. Tiningnan ko ang kisame at nang makilala kong asan ako ay agad akong tumayo.

"Oh, ano? Gising ka na." Bumukas ang pinto at pumasok si Faye na may dalang tubig. "Inumin mo to." Inabot niya sa akin ang baso.

"Thank you, Faye." I smiled bitterly at her.

"Alam mo ba 'yung pinag gagawa mo kagabi?" She laughed.

Wala akong maalala, anong ginagawa ko kagabi puta. "I don't know?....."

"Lalabas na ako, alalahanin mo 'yung nangyari." She wave before walking out.

Binuhat ako ni Kino papasok ng sasakyan dahil ayaw ko ng maglakad at umiiyak na ako. Pagka-upo ko sinabi ko sa kanyang baby niya ako? What the hell! Nakakahiya ang ginawa mo Sophie! Pero 'yung sa bar na lalaking nang harass sa akin. Nasaan si Zirah, bakit si Kino ang naalala ko na nag hatid sa akin?

"Ito na 'yung una at huli na gagawin mo 'to Sophie, hindi ka na iinom ulit." Sinampal ko pa ang sarili ko dahil sa inis.

Bumangon ako at naabutan ko sila Faye at Zirah sa lamesa kumakain, tanghali na pala ngayun. "Nasaan na 'yung bag ko Zi?" Sabay pa silang nag angat ng tingin sa akin.

"Good morning, beh! Halika kumain ka muna, 'yung bag mo? Ah...naiwan kasi andun kay Kino, sa sasakyan niya." Naka ngisi niyang sabi.

"Bakit hindi mo dinala pauwi." Wala sa sarili na tanong ko.

"Naiwan kasi ako sa bar kagabi kaya si Kino na ang nag dala sayo dito pauwi."

Nang marinig ko iyon uminit kaagad ang taenga ko. Basta- basta nalang niya ako pinasama sa hindi ko naman kilala alam ba niya ang nangyari sa 'kin kagabi?

"Zi, bakit basta mo nalang ba akong iiwan alam mo naman na muntik na akong mapahamak kagabi, 'diba? Tapos iiwan mo ulit ako sa taong hindi ko naman kilala, Ikaw nga ang nagdala sa akin doon, 'diba?" Galit na tinitingnan ko siya.

"Sophie,"Sabi ni Kirsten.

Napaisip ako sa sinabi ko kahit kasalanan ko naman 'yon. I look Zirah's face na nakayuko sa lamesa and feel bad about it. I shouldn't said that but my ego said I should.

Tahimik lang silang tatlo at nang nakita ko 'yun ay agad na guilty ako sa sinabi ko. Kaya dali-dali akong tumayo pabalik sa kwarto, hindi na ako kumain pa.

"Sophie." Tawag ni Faye.

Bumalik ako sa tulog na umiiyak, ayoko munang kausapin sila. Gusto ko munang mag palamig. She doesn't even care about me at all, muntik na nha akong mapahamak kagabi, pero kasalanan ko din naman kasi malaki na ako pero hinayaan ko ang sarili ko na mapahamak.

Nagising ako ng hapon wala pa akong kain simula kagabi, sobrang sakit na ng tiyan ko. Bumangon ako para sana mag luto dahil hindi ko na kaya ang gutom, pero pagkarating ko sa labas naabutan ko ang tatlo na nag-uusap, kaya naisipan kong bumalik dahil hindi ko sila kayang kausapin pero huli na dahil nakita ako ni Kirsten.

"Sophie, gising kana?" Tawag niya sa akin. "Sophie, mag-uusap tayo, halika dito." Dagdag niya pa.

Pumunta ako sa pwesto nila dahil wala naman akong magagawa, naka tingin si Faye at Zirah sa akin pero agad naman yumuko si Zirah, na guilty tuloy ako sa sinabi ko kanina. Alam ko naman kasalanan ko din ang nangyari at lalo na sa sinabi ko sa kanya na pinag mukha ko siyang may kasalanan.

"Zirah will explain Sophie, okay?" Kirsten said.

Tiningnan ko si Zirah habang hinawakan naman ni Kirsten ang kamay ko, nag abang ako ng mga sasabihin niya kahit na ako dapat ang magsalita.

"About last night, hindi naman kita basta pinasama kay Kino, Sophie." Humarap siya sa akin at hinawakan ang kamay ko.

"It's okay, Zi! Naintindihan ko naman, ako naman 'yung uminom e. Malaki na din ako at responsibilidad ko na 'yung sarili ko sorry kung nasisi pa kita." I said.

"Nakalimutan ko may boyfriend kana pala. Hindi na pala lahat ako 'yung kasama mo palagi." I paused. "I'm sorry for being immature, Zi." I cried that I realized I am being too selfish na parang hindi ko na siya na bigyan ng space para sa sarili niya.

"It's not like that, Sophie. Hinanap namin 'yung lalaking nangbastos sa'yo kagabi so wala na akong oras para ihatid ka kaya si Kino na ang nag hatid.." Zirah is about to cry.

Nasasaktan ako na makita ang itsura niya. Iniisip niya na may kasalanan siya, e wala naman dahil kasalanan ko naman talaga 'yun.

Habang sinasabi niya 'yun mas lalo akong umiyak dahil akala ko hindi na niya ako inisip na maka uwi. "I'm sorry Zi, I didn't know." I hugged her tight.

"Yung bag mo pala andun kay Kino, tawagan mo 'yung phone mo para makuha 'yun. Tumigil ka na ang oa mo na." We both laughed after what she said.

"Okay." I pouted.

Tumawa kami habang pinunasan ko ang luha ko, sobrang liit lang ng problema ko pero pinapalaki ko. I immediately contact my phone para mabalik na 'yun within this day it's almost 4 O'clock na pala.

"Hello?" Simula ko. "Hello, this is Sophie." I added dahil hindi sumagot ang kabilang linya.

"Yes, I know. 'Yung bag ba?" Sagot naman sa kabilang linya.

"Kukunin ko na dahil gagamitin ko, saan ba pwede makuha 'yan."

"I'll text you the address." 'Yun lang ang sinabi niya bago pinatay ang linya.

Attitude talaga.

After a while I received a message from my phone, so I immediately change my clothes to meet him.

SOPHIEBABY

Duarte Cafè

Pagka tapos kong kumain agad akong pumunta sa location na sinabi niya, medyo malapit lang naman sa BIU. Nang dumating ako doon wala pang alas singko kaya naupo ako habang nag hinihintay siya.

Ilang minuto pa ay dumating na ang lalaking hinintay ko. "Akala ko ba 5pm? Late kana ata."

Sinungitan ko dahil naalala ko 'yung pinagagawa ko kagabi, baka sabihin niyang may gusto ako sa kanya dahil nag-papacute ako sa kanya.

Tahimik lang siyang naupo sa bakanteng upuan. "I'm sorry, something happened." He took a deep breath.

Pinatong niya ang bag ko sa lamesa nang akmang kukunin ko na, agad naman niyang binawi at tiningnan niya lang ako ng hindi nag sasalita.

"Ano ibibigay mo ba, hindi?" Tanong ko.

Tiningnan niya lang ako na mukhang may malalim na iniisip. "Pang ilan mo na 'tong utang sa akin. Una yung wallet na napulot ko, second doon sa bar at kagabi niligtas kita doon sa lalaki. Ngayun naman, may kailangan ka ulit sa akin nasasayang na 'yung oras ko sayu, Miss."

"Ano? Sinisingil mo na ako?" Im confused, tumaas ang kilay ko.

"How about this." He paused. Tumingin siya sa akin ng deritso bago nagsalita. "Babayaran mo ako." He smiled.

"Nagkautang pa talaga ako sayo nang wala sa oras no? Magkano ba?" Tumaas ang kilay ko dahil sa gusto ko ng umuwi nasasayang 'yung oras ko din dahil sa kanya.

"Hindi pera. let's say tutulongan mo lang ako." He put my bag again in the table.

"What do you want ba?" He's very serious with his words kahit mukha naman siyang hindi kapani- paniwala.

"Be my girlfriend." He said. "That's very easy, right?" He smiled.