“Mabuti naman at maaga ka ng isang araw,” bungad ni ate nang makapasok ako sa kaniyang office.
Noong nasa bahay ako, palagi niyang pinapaalala sa akin na magpapa-inject ulit ako. Hindi ko naman iyon puwedeng kalimutan dahil alam kong delikado kung sakali man kahit na ilang araw na namin itong hindi ginagawa.
“Siyempre, ate. Mahirap na rin kasi. Marami pa akong gagawin,” paliwanag ko at naupo sa bakanteng upuan sa kaniyang mesa.
Agad na natapos ang pag-inject sa akin ni ate at binigyan ulit niya ako ng card at mga emergency pills kung sakali man na malimutan kong magpa-inject after three months.
“Kumusta ka na, ate?“ tanong ko sa kaniya nang makaupo siya sa kaniyang swivel chair.
“Okay lang naman kahit papaano,” sagot niya sa akin at ngumiti ngunit hindi abot sa kaniyang mga mata.
“Ku
