THE MOON BENEATH THE SUN

chapter 16: Suspicion

Redeemer Fhryck's pov

Egsaktong ala-una nang hapon. Tinahak ko ang pasilyo ng hospital patungo sa kuwarto ni Gusion dala ang isang basket na prutas. Ako ang nakataan na magbantay sa kanya dahil merong board meeting si Masha. Nang makarating ako sa harap ng room nakita ko ang dalawang pulis na tuwid na nakatayo sa gilid ng pintuan. At nang makita naman nila ako ay bahagyang yumukod sila sa akin.

"Magandang hapon, sir Villarica!" Bati nitong isa, ang isa naman ay ngumiti lamang sa akin.

Tumango lamang ako sa kanila saka tuluyang pumasok sa silid. Natutulog na Gusion nang aking naabutan. Upang hindi ko maesturbo ang pasyente dahan-dahan akong humakbang papalapit sa mesang napalibutan ng puting sofa. Inilapag ko ang aking dala roon saka umupo sa mahabang sopa.

Saglit akong nakatitig sa ceiling bago ko napag-isipang bunutin ang cellphone na nasa bulsa. Nais ko sanang tawagan si Irish dahil subrang miss ko na siya. Ngunit nang sumagi sa isip na wala pala akong numero niya ay agad kong nilaglag ang cellphone sa aking dibdib.

Disappointment enwraped my heart untill I felt annoyance!

Dinampot ko ang aking telepono nang maisip na hanapin ang kanyang social media account. Pero nang walang resultang lumabas sa paghahanap ko sa pangalan niya ay nakaramdam ako ng laking pagtataka. Halos lahat ng tao ngayon ay may social media account, kahit nga three years old meron. Pero siya wala?

Biglang nagvibrate ang cellphone ko pero nang makitang unknown number ang tumatawag hindi ko ito sinagot. It's just wasting of time! Tumingil na ito pero agad ring tumaginting ulit. Estorbo!

Iritable kong sinagot ang tumatawag. "Hello, who's this?"

"Ako to," aniya ng nasa kabilang linya.

Kahit hindi man niya sabihin ang kanyang pangalan sigurado akong si putot ito. Ang kanyang boses na tunog mayabang ay hindi makakapagsinungaling!

Nabuwal ako sopa sa marahas kong pag-upo. Grabe ang pagtataka ko kung paano- saan niya nakuha ang numero ko.

"Putot... B-bakit- how?"

She sighed. "I have my own way." Quieted a minute, "I hacked your f*******: account. Bat kasi hindi mo pinubliko ang iyong numero?"

Nambilog ang aking mga mata sa gulat. "What? Alam mo ang maghack?"

"Yea, I'm not really good pero marunong naman. Pinag-aralan ko ang hacking when I was 16 years old," explanation niya.

"Weeh! Hindi nga?"

"I'm pretty serious! Log-out mo f*******: mo." May bahid na irita ang kanyang boses.

Sinunod ko ang utos niya, nilog-out ko ang aking account. At nang maglog-in na ako ulit 'incorrect password' na ito. Napailing-iling ako na mayroong malaking ngiti sa labi. This girl never fail to amaze me!

Ibinalik ko sa aking tainga ang cellphone at kinausap ng malumanay ang tumatawag. "Putot?"

"Yup?" She answered instantly.

Meron akong narinig na taginting sa kabilang linya, para itong mga bakal na kinuskos. My brows puckered because of wonder. Kutob ko ay parang meron siya ginagawa na kakaiba.

I forced myself to be okay, to forget what enters my mind. "What's the password?" I asked in a normal tone.

She chuckled. "I don't know." The voice on the phone sounds strong.

Nandoon pa rin ang taginting na tunog na halos mabibingi na ako. Napangiwi na lamang ako dahil dito pero hindi ko ikimpuwetra si Irish tungkol dito. Not important, any way.

"Irish Barquin, password?"

"I said, I don't know," tumahimik siya, saglit. " The password is I don't know." Anunsyo niya sa walang buhay na tuno. "Got it!? Okay, bye!"

Kaagad niyang pinatay ang tawag. Nakakunot ang noo ko at hindi makapaniwalang tumitig sa screen ng cellphone. She have something doest? What something is that?

I tried to contact her many times but The line ain't free. Wala akong nagawa kung hindi inis na nilapag ang cellphone sa mesa, itinabi sa basket kong dala. Marahas akong tumayo at humakbang papuntang pintuan. Nang narinig ko ang isang pamilyar na tunog sa labas ay agad kong binuksan ang pinto. Isang janitor ang dumaan sa pasilyo, may dala siyang tubo na sumasayad sa sahig.

Pinabayaan ko na lamang na makalayo ito. Binaling ko ang aking mga mata sa dalawang pulis na ngayon ay nakaupo sa plastic chairs. Dali silang tumayo na mayroong pagtatanong na ekspresyon.

"May prutas dito, baka gusto nyo?" I offered.

The police officers were just smiled and nodded. Pinapasok ko sila at pinaupo sa sofa. Tinuro ko ang nakalapag na basket na may lamang grape, apple, saging at saka orange.

"Kumain lang kayo dito pupuntahan ko lang bodyguards ko sa labas." Sabi ko.

"Ingat sir, at salamat na din."

Walang kahit na anu-ano, Lumabas ako ng kuwarto. I couldn't even respond their thanks. Masyado akong nagmamadali at wala na akong oras para makipag-mabutihan sa mga ito.

Nang makarating ako sa parking lot, dali kong nilapitan ang limang bodyguard ko na nasa loob nang bukas na SUV. Naiwan sila rito dahil hindi sila puwedeng pumasok sa loob ng hospital. Limited lamang ang nakakapasok.

"Sir, meron ka bang kailangan?" Tanong ni Silva.

"Oo, puntahan niyo ang apartment ni Ms. Irish Barquin, dalhan n'yo siya ng pizza." Kumuha ako ng pera sa pocket at inabot ko ito kang Silva. "Bilisin niyo,"

Pabalik na ako at ilang hakbang na lamang ang destansiya nasa loob na ako ng hospital. Ngunit huminto ako nang marinig ko na naman ang taginting. Lumilinga-linga ako sa paligid para hanapin kong saan nagmula ang tunog. At nang may makita akong taong naglalakad palayo sa medyo madilim na parte ng parking lot ay agad ko itong sinundan.

Ang stranger ay may sunot na kulay black na hoodie jacket habang bitbit nito ang tubo na dala ng janitor kanina. Nang maabutan ko siya dinakip ko ang kamay nito at hinigpitan ang hawak. Huminto siya sa paghakbang at humarap sa akin.

"Sino ka?" Tanong ko.

Tumitig lamang siya sa akin habang may suot na mask ang kanyang kalahating mukha. Sinalubong ko ang kanyang mga mata at biglang unti-unting nabuhay ang aking dugo. Bawat dampi ng mga titig niya sa akin ay unti-unting lumulukso ang aking puso. Pakiramdam ko'y kilalang-kilala ko siya.

"Sino ka ba talaga?" Ulit ko sa aking tanong.

"Yun ang hindi mo puwedeng malaman."

Ang aking naramdaman ay napalitan ng takot dahil sa matigas na boses ng lalaking kaharap. Parang kakainin niya ako ng buhay sa tuno ng pananalita nito. Dahan-dahan kong binitiwan ang kanyang kamay at humakbang ng isang beses patalikod.

"Iyan, matakot ka dahil dapat mo talaga akong katakutan."

Patalikod akong humakbang at ilang saglit ay tumakbo ako papasok ng hospital. Kahit ang lingunin siya ay hindi ko na nagawa dahil sa takot.

Bumalik ako sa kuwarto ni Gusion, pagpasok ko roon dalawang pulis ang nakahandusay sa semento. Bumaling ang aking paningin sa pasyente ko, nangining ako habang nambilog ang mga mata sa pagkabigla.

His garb has stain of something color red and that is a blood!

"Doc! doc...!" Tawag ko ng doktor. "Doc!"

Kaagad na may dumating na doktor, Kasama ang dalawang nurse. Chineck ng doctor ang heartbeat ng pasyente kasunod ang pulsunan nito. Umuling-iling siya sa bandang huli.

Nakatayo ako sa isang sulok ng kuwarto habang nagdidirilyo sa kaba ang aking puso. Hindi ko mapigilan na maisip na ako ang may kasalanan sa mga nangyayari.

"Time death 2:35 pm."

Nawalan ng lakas ang aking mg paa sa anunsiyo ng doktor. Napaupo ako sa sahig habang sapu-sapo ang noo. Hindi ko alam kung anong gagawin, naging blanko ang aking utak.

Vibrite ng phone kong nasa mesa ang nakakuha ng aking attention. Dali ko itong dinampot at sinagot ang tumatawag.

"Sir, wala po rito si Miss Barquin."

Nalaglag ko ang aking hawak na cellphone sa pagkabigla habang napatingin sa malayo na wala sa sarili. Kumuyom ang aking kamao ng pumasok sa isip ko ang isang hinala. Paghihinala sa babaeng aking mahal!

Irish Frixe's point of view

Nagising akong nakangiwi dahil sa sakit na aking nararamdaman mula sa batok ko. Huli kong natatandaan nasa loob ako ng hospital room, nakikipaglaban sa dalawang pulis na nagbabantay kang Gusion. Nang matalo ko ang mga pulis at akmang papatayin ko na sana si gusion gamit ang silencer gun ay biglang merong pumukpok sa aking batok kaya ako nawalan ng malay.

Umayos ako sa pag-upo at iginala ang mga mata sa kinaruruonan. Ngayon ko lamang nalaman na nasa loob pala ako ng kotse.

"Ayos ka lang ba." Rinig kong boses sa driver seat.

Bumaling ang atensiyon ko roon at nanliit ang aking mga mata ng makita kong sino ito. Sumulyap siya sa akin na may pangangatwiran na sumilay sa kanyang mga mata.

"Francia. Ikaw ang pumukpok sa leeg ko kaya ako nawalan ng malay?" Gulat kong tanong.

"Oo," agad nitong sagot. "Pero wag kang mag-alala patay na siya."

Kinalabutan ako sa sinabi niya. Hindi sa humahanga ako sa kanya kung sa galit, kung bakit hindi na lamang niya ako hinayaan na ako ang pumatay sa Gusion na iyon.

"So--"

I clipped her words. "Bakit ka ba paliging nakikialam?!" Pabulyaw kong tanong.

Lumingon siya sa akin at tiningnan ako ng may pangungunbinsi. "Dahil sinusubukan kong iligtas ka sa sarili mo- sa demonyo mong ikaw!" Walang preno- preno niyang sabi.

Anong sabi niya?

Lumabas ako sa kotse at marahas na kenuwilyuhan ang babae sa bukas na pinto sa driver seat. Matutulis na titig ang pinukol ko sa kanya habang sinasalo niya ito nang walang reaksyong makikita sa mukha.

Umismid ako habang nang-gigigil sa galit. "Wala kang karapatan!"

She laughed a loud, fake laugh. "I have! Malaki ang parte ko sa buhay mo. Ako ang nakakaalam sa tunay na ikaw, kung sino ka at ano ka!"

Kumunot ang noo ko. Mas lalong nang-gigil sa mga sinabi niya. Kung meron mang mas nakakakilala sa sarili ko walang iba kung hindi ako!

I smiled bitterly. "Wag mong bilugin ang ulo ko, Francia. Kung meron mang mas nakakakilala sa aking sarili walang iba-"

"Ang ama mo ang dahilan bat namatay ang ina mo!" May pangungumbinsi nitong bulyaw.

Tumitig siya sa akin na wala pa ring emosyon ang mukha. Ngunit ang kanyang mga mata ay may siklab na parang nangsasabing totoo ang kanyang mga sinabi. At nabahiran nito ang aking puso ng kunting paniwala, pero wala-hindi ang utak ko.

"N-no!" Napailing-iling sabay bitaw sa kanya. "Hindi ako naniniwala sa kasinungalingan ng isang traitor!" I shouted in a hoarse voice.

By that, Iniwan ko siya'ng nalilito ang aking isip. And of course, hindi naniniwala sa kanya!

Sampung araw ang burol na naganap sa bangkay. At sa mga araw na iyo'y hindi man lamang ako nakadungaw dito. Wala akong lakas-loob na tingnan ang katawan. Lalong na kapagnaiisip ko na ako dapat ang dahilan kung bakit siya nakaburol.

Sakay ng kotse ni Redeemer tinahak namin ang daan patungong sa aking apartment. Kakatapos lamang ng cremation ay agad siyang nagyaya sa akin na iuwi na ako.

Ilang araw nang malaming ang pakikitungo niya sa akin. Naninibago ako sa kanya pero hindi ko iyon pinahahalata. Naiitindihan ko siya, nawalan siya ng minamahal.

Tulad ng nasa plano, unti-unti nang nakakamit ang paghihiganti na hinahangad ni master, at hinahangad ko. Pero bakit hindi ako masaya? Nasasaktan ako sa tuwing nakikita kong nasasaktan ko si Redeemer.

"Payatot," basag ko sa katahimikan.

Lutang ang ekspresyon na makikita kang Redeemer na nakatingin sa harap na kalye habang nagmamaniho. Hindi man lamang siya sumulyap sa akin o kahit na ang kumurap. Tantiya ko'y hindi niya narinig ang pagtawag ko sa kanya.

Redeemer's point of view

Nang dumating kami sa harap ng building nang apartment ni Irish ay bigla-bigla siyang humarap sa akin. Then she embraced me with very much worry, and I heard her whisper, said sorry.

Hindi ko alam kong anong itutugon ko sa kanyang bulong. At mas lalong hindi ko alam kung bakit siya nag-so-sorry sa akin. A she did something wrong?

Nakatingin lamang ako sa kawalan. Ni hindi ko nasuklian ang kanyang yakap dahil sa gumugulo sa 'king isip.

I let out a deep sigh before I spoke. "B-bakit k-ka ba nagsosorry?"

"Dahil wala ako sayong tabi nung kailangan mo ako," she answered pleasantly.

My heart throbbing violently. I closed my eyes intensely. Pakiramdam ko nagsisinungaling siya. Pakiramdam ko hindi lamang ito ang dahilan niya.