Alastair’s POV
Hawak ang tanging ID na mayroon siya ay seryoso kong tinitigan ang kanyang mga mata. Hindi ko alam ngunit ramdam na ramdam ko ang pait at sakit ng kanyang mga nadadaanan sa puntong ito. Ilang minuto ang lumipas at napatingin ako sa orasan na nasa kabilang sulok nitong silid, isa at kalahating oras na ay hindi pa rin siya nagising. Alam kong matinding pagod ang dinanas niya kanina at hindi ko alam kung ano ang gagawin ko mapadali ko lamang ang kanyang paggising. Ni hindi ko alam kung ligtas ba siya basta tanging alam ko lang ay nakahinga pa siya at iyon lamang.
Tinitigan kong muli ang isang ID na hawak ko. Mula rito ay pansin na pansin ko ang malapad niyang ngiti. Ang mukha niyang buhay na buhay at taliwas sa mukha na mayroon siya ngayon. Malayong-malayo ang ekspresyon niya
