Nanatiling nakabaon ang mukha ko sa dibdib ni Xavier. Ramdam ko ang mabilis na t***k ng puso niya—mabilis, marahas, at tila nakikipag-unahan sa kaba ko. Ang init ng yakap niya ang nagsisilbing kuta ko mula sa boses ni Ethan na tila naiiwan pa rin sa pandinig ko.
“Xavier…” hikbi ko, halos hindi na lumalabas ang boses ko.
“Shhh. I’m here. I won’t let anything happen to you,” bulong niya. Pero alam kong hindi sapat ang yakap lang. Kailangan ko nang ilabas ang totoo bago pa tuluyang masunog ang tulay sa pagitan namin.
Dahan-dahan akong kumalas sa yakap niya, sapat lang para makita ko ang kaniyang mga mata. Mapula ang mga ito, bakas ang puyat at ang tapang ng alak, pero ang talim ng tingin niya ay nandoon pa rin—naghihintay ng paliwanag.
“Tumawag siya…” simula ko. Nakita ko ang biglang pagt
