Sphade's Point of View:
"Pa." malayo pa man siya sa kinatatayuan ko, kilalang-kilala ko na ang bulto niya. Kahit medyo matanda at umitim na siya hindi yun naging dahilan para hindi ko siya makilala.
Sa bawat paghakbang ko, pataas ng pataas rin ang pag-asang mahagkan ko siya. Makalipas ang maraming taon sa paghahanap ko sa kanya, sa wakas mayayakap ko na siya. Noong una, hindi ko alam kung anong mukha ang ihaharap ko sa kanya. Iniisip ko na baka kapag nakita niya ako, magagalit siya dahil hindi ko hinintay ang pagbalik niya. Pero nagkamali ako. Ngayong nasa harapan ko na siya lahat ng pag-aalang naramdaman ko ay naglaho na lang. Napalitan lahat yun ng tuwa at sabik na makasama siya.
Namalayan ko na lang na yakap ko na siya at pareho na kaming umiiyak.
"Sorry pa. Hindi na po kita nahint
