Izer point of view
“Sir, do you need anything else? Because it’s already six o’clock pm and I'm leaving later.” Magalang na tanong sa akin ng aking sekretarya kaya naudlot ang sanay pagpirma ko sa huling papel na hawak ko.
“Nothing, you may leave now.” Walang gana kong sagot ng hindi ito nililingon, at ipinagpatuloy ko na ang pagpirma sa papel na nasa harap ko. Hindi ko na pinansin pa ang empleyada kong kasalukuyang nagpapaalam. Sa loob ng halos isa’t kalahating buwan ay parang walang buhay ang bawat araw ko, ngunit, sinikap ko pa ring mamuhay ng normal dahil niisip ko na lang ang aking mag-ina at sila ang inspirasyon ko para kayanin ang bawat araw na malayo sa kanila.
Pagkatapos kong pirmahan ang mga papeles ay inayos ko na ito sa loob ng mga folder saka isinalansan ang lahat ng mga
