MY COUSIN'S ON MY BED I [COMPLETE]

Charissa Point of View "Dito pala ang kwarto mo." Napatingin ako kay tita matapos nitong buksan ang silid. Tahimik ko namang pinagmasdan ang silid. Maaliwalas ang buong paligid. Simple lang disenyo nito. Isang kama, may study table sa gilid nito. May sarili rin akong computer sa loob. May malaking salamin sa bandang bintana at table sa gilid nito na nagsisilbing lagyanan ng mga hygienes. May sariling toilet din ang silid kaya't hindi ko na kailangang lumabas para lang maligo. Balita ko ay bukod kay Tita at isang kasambahay ay lahat lalaki ang nakatira sa bahay na ito. It will be unnecessary if I use the comfort room outside. Naglakad ako patungo bintana para tignan ang labas. Ganu'n na lamang ang pagkamangha ko nang makita ang labas nito. Sa pagkakaakala ko ay isang harden ang makikita ko sa labas dahil sa punong nakatayo sa gilid mismo ng bintana, imbis ay dalawang parehabang swimming pool ang nasilayan ko rito. Totoo ngang marangya ang pamilya ni Tita. Hindi ito maipagkakaila sa laki ng bahay nila. Isang tingin pa lang sa mga gamit rito ay alam mo nang mahal ang mga ito. Six months ago, I woke up at the hospital. Ang sabi sa akin ay dahil sa aksidente kasama ng pamilya ko kaya't nakatulog ako ng mahabang panahon. My parents died and I am the only one who survived. I was left empty. Isinailalim nila ako sa gamutan hanggang dumating si Tita na nagpakilalang kamag-anak ko. She is the wife of tito Karlos Guireno, my father's brother. That's why I am here. Hindi na ako nagtanong sa kaniya ng mga bagay-bagay. Kung ano ang nangyari sa akin at kung bakit nandoon ako sa ganu'ng kalagayan ay tila ayaw ko nang alamin. Ang nais ko lang ay ang magpahinga. Other than my name, I forgot every memories I had. And I never got the chance to think about it. Hindi ko alam kung bakit tila ayaw ko nang alamin ang nakaraan ko. It would be hurtful if I tried. I am now an orphan. I have no home nor a family. Tita Adrin is a stranger to me yet I trusted her. Wala naman akong ibang matatakbuhan maliban sa kaniya. Sa tagal kong pananatili sa ospital ay siya lang ang una't huling taong nagpakilalang kamag-anak ko. "Okay ba?" Bumalik ako sa realidad nang magsalita si Tita. Ngumiti naman ako sa kaniya at tumango. "Opo," tugon ko. "Good." Ipinasok niya ang maleta ko saka nilagay sa closet. Hindi na nakakapag-takang pati ang closet ay puno na rin ng mga damit. "Charissa, be ready for next week. Napag-iiwanan ka na sa school. Dalawang linggo nang nagsimula. Mas maganda na ring ma-expose ka sa maraming tao dahil sa tagal mong pananatili sa hospital. Pareho kayo ng papasukan ng anak ko. He will be the one who will take care of you while you're attending your classes." Kahit hindi ko naintindihan ang sinabi niya ay tumango na lang ako. "If you need some help, tawagin mo lang ako. Nasa baba ang kwarto namin ng Tito Karlos mo. The room next to yours is belongs to my youngest son—" "Tita?" tawag ko sa kanya dahilan para matigilan siya sa pagsasalita. "Ano iyon, Hija? May kailangan ka ba?" marahan niyang tanong. If I could only hear an Angel's voice, the voice might be same as hers. "I want to rest." I don't wanna be rude but I do really want to rest. "O-Okay." Nakahinga ako ng maluwang nang makita siyang lumabas ng silid. Muli ay nilibot ko ang tingin ko sa buong paligid, tumigil lang ito sa kama na may nakaukit na pangalan sa head board nito. 'Charissa Yen Guireno' That name doesn't even ring the bell. Ibinagsak ko ang sarili ko sa kama kasabay nang pagpikit ng mga mata ko. Sa loob ng ilang buwang pananatili ko sa ospital ay hindi ko kinuwestiyon kung sino ba talaga ako. Kung ano ang naging buhay ko bago mawala ang lahat ng mga alaala ko ngunit ngayon ay tila iyon ang bumabagabag sa akin. Sino nga ba ako? NAGISING AKO NANG maramdaman ang mumunting halik na dumadampi sa leeg ko. Napaungol ako sa sensisyong binibigay nito sa akin. Ipinagpatuloy niya ang paghalik sa leeg ko pababa sa collarbone ko. "I like your scent," bulong niya at ipinagpatuloy niya ang paghalik muli sa leeg ko. Amoy na amoy ko ang hininga niya. He's drunk! Bago pa man niya magawang maitaas ang kamay niya patungo sa dibdib ko ay agad ko siyang naitulak palayo sa akin. "What the hell?!" Parang tatakasan naman ako ng kaluluwa dahil sa bilis ng paglundag ng puso ko. Agad akong tumayo at pinailaw ang paligid. Natigilan ako nang makita ang isang makisig na binata na nakaupo sa sahig, malamang ay dahil sa pagkawala nito sa balanse nang itulak ko siya palayo. Kumunot ang noo niyang napatingin sa akin. "Wait, who are you? What are you doing in my room?" kunot-noong tanong niya. Kwarto niya? This is my room! "No, who are you? Ikaw ang bigla-biglang pumapasok dito and—" Natigilan ako ng maalala ang ginawa niya. "Oh my gosh! You almost r***d me!" Hindi makapaniwalang sabi ko sa kanya na mas lalong ikinakunot ng noo niya. "r***d? You just sneaked into my room so tell me, pangri-r**e pa ba iyon kung gusto mo din 'to? Wait, paano ako makaka-siguradong hindi ka isa sa mga stalker ko?" tanong niya sa akin bago tumayo. Wait, stalker? Me? Oh damn! Sino siya para pagka-interesan ko?! Kahit gaano pa siya ka-gwapo ay kung pangit naman ang ugali at r****t, 'wag na! Tinignan ko ang kabuoan niya. Hindi nga maipagkakaila ang gandang lalaki niya ngunit ang magkaroon siya ng stalker at kabaliwan ng mga babae, iyon ata ang hindi ko maisip. "No, hindi ko pa pinangarap na maging stalker! And for your information, this is my room!" May diing giit ko. Ang kunot-noo niyang mukha ay agad na napalitan ng pagtataka. Ilang saglit pa ay tumingin siya sa buong paligid bago muling ituon ang tingin sa akin. "You're that Clarissa girl—" "It's Charissa!" pagtatama ko. Alam kong namumula na ako ngayon dahil sa inis na nararamdaman. Pareho kaming napalingon sa pintuan nang marinig ang pagbukas nito. "Anong nangyayari dito?" takang tanong ni tita habang nagpapalit-palit ang tingin niya sa aming dalawa. "Adrian? You're drunk again!" bulalas nito nang makita ang lalaking kasama ko sa loob ng silid. "I'm not drunk, mom!" giit ng lalaki. "Anong ginagawa mo sa kwarto ni Charissa?" usisa ni Tita. Muling ibinaling ang tingin sa akin ng lalaki na may pagkagulat sa mukha. "C-Charissa?" sambit niya na tila ngayon ay gulat na gulat. Ilang segundo siyang nakatingin sa mga mata ko. He's weird but I can't deny that he is handsome than anyone I could ever met. Kissable lips, perfect jawline, pointed nose, perfect hazel eyes and—wait? Am I fascinating him? "She's Charissa, your cousin." Kunot-noo siyang tumingin sa ina. "You must be kidding, mom—" "Adrian, she's your cousin. Anak siya ng tito Clarence mo," madiin na paliwanag ni tita. Muli ay itinuon sa akin ni Adrian ang atensyon niya. I can't take off my eyes on him and so is he. Napahawak ako sa dibdib ko. Ngayon ay hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko habang nakatingin sa mga mata niya. "I know everyone whose part of this family. I didn't see her in a family reunion even just once—" Gusto pa nitong magdahilan ngunit hindi na siya pinagbigyan ng ina. "Of course, you would not meet her. Matagal nang hindi nagparamdam ang tito Clarence mo simula nang mag-asawa siya ulit. Ni hindi mo nakilala ang kapatid ng Dad mo. Kaya't paano mo siya makikilala?" Ilang saglit ay umasim ang mukha niya. Parang gusto kong bawiin ang sinabi ko kani-kanina lang. Kahit hindi niya sabihin ay basang-basa na sa mga tingin pa lang niya na hindi niya gustong maparito ako. But whether he likes it or not, we will live in the same roof. Hindi ko rin pinangarap na makasama siya sa iisang bubong. As if gusto kong makasama sa isang bahay ang pervert na katulad niya. "Yeah, yeah. Whatever!" He rolled his eyes before leaving the room. Bastos. Napatingin naman sa akin si tita. "I am so sorry, Charissa. Ganu'n lang iyon kapag pagod but I'll assure you that he is a nice person." "Okay lang po tita," labag sa kalooban kong saad. Ngumiti ako sa kanya ng pilit. Lumapit naman siya sa akin at inayos ang buhok ko. Sa hindi malamang dahilan ay napatingin ako sa sarili ko. Ganu'n na lamang ang panlalaki ng mata ko nang makitang bukas ang dalawa sa butones ng blusa ko. That jerk! Namula ako nang mapansing doon nakatingin si Tita. Halata ang pagtataka sa mukha niya. Agad naman akong tumalikod at inayos ang sarili ko. "I-I was about to change when your son opened the door," pagdadahilan ko. Ang lakas ng t***k ng puso ko. I think I am going to explode anytime! Ganu'n ba kabilis ang kamay ng lalaking iyon?! Para akong nabunutan ng tinik ng tumango sa akin si Tita. "Magpalit ka na. Nakahanda na ang dinner. Bumaba ka na lang pagkatapos mong magbihis para maipakilala kita sa iba mo pang pinsan. Sorry again for what happened earlier. Mukhang wala lang sa sarili si Adrian," aniya. Tumango naman ako sa kanya bilang tugon. Nagpaalam siya sa akin makalipas ang ilang minuto bago lumabas ng kwarto. Malalim akong napabuntong hininga. Bakit pakiramdam ko ay ang init ng paligid? Kanina ko pa ito naramdaman ngunit hindi ko pinahalata. Pakiramdam ko nararamdaman ko pa rin ang kamay ng lalaking iyon. I groaned out of frustration. Maalala lang ang mukha niya ay naiinis na ako. Hindi ko alam kung paano ko siya pakikitunguhan sa loob ng pamamahay na ito. Dahan-dahan akong naglakad sa dining area matapos kong makapagpalit. Malayo pa lang ay natanaw ko na ang dining. Tila nandoon na lahat kasama ang lalaking kanina pa nagpapakulo ng dugo ko. Agad kong nakuha ang atensyon niya. Gaya ng inaasahan ko ay matalim siyang tumingin sa akin bago muling ituon ang tingin sa kinakain nito. Problema nito sa akin? Hindi ba dapat ay ako ang dapat na umasta ng ganyan sa kanya? Napatingin ako sa dalawa pa nilang kasama ng mapansing nakatingin din sila sa akin. Nakanganga pa ang isa na akmang susubo na ngunit natigilan nang makita ako. Tingin ko ay mas matanda pa sila kay Adrian. "Oh f**k! Who's this pretty lady—" "Your mouth, Arkin. Nasa harap tayo ng hapag-kainan. Where is your manner?" saway ni tito sa lalaki na sa tingin ko ay Arkin ang pangalan. Natatawa namang tumingin sa kaniya ang katabi nitong isa pang lalaki na sa tingin ko ay ang pinakamatanda sa kanilang tatlo. "Umayos ka, Kin. May bisita tayo," saway nito habang hindi pa rin mawala ang ngiti sa labi. Masamang tumingin sa kaniya si Kin na tila hindi nagustuhan ang pagngiti nito. Galak namang tumayo si tita at hinila ako palapit sa kanila. "Hija, meet my sons. Andrei, Arkin and of course, Adrian. Nagkita na kayo kanina. Sons, meet your cousin, Charissa. You can call her Cha." "Cousin? Why cousin?" dismayadong tanong ni Kin. "Pfft. Dude, move on. Tapusin mo na ang pantasya mo," natatawang sabi ni Andrei. "Gago ka ba? Sinong ako nagpapantasya?" giit ni Kin. "Kin, your words," muling saway ni Tito Karlos kay Kin. "I know what you are thinking, Kin. Kung hindi lang siya ipinakilala bilang pinsan natin ay baka—" "She's cute but not totally my type," pagputol ni Kin sa kuya niya. Hindi ako komportable sa pinag-uusapan nila. Bakit pakiramdam ko ay dilikado ako sa bahay na ito? Napatingin kaming lahat kay Adrian nang padabog niyang ibinaba ang kutsara niya. "I lost my appetite," walang ganang aniya. Tumayo siya at walang pasabing binagtas ang daan patungo sa silid niya. Muling nagkasalubong ang mga mata namin bago niya ako tuluyang malagpasan. Bakit ang laki ng problema niya sa akin?