Mabilis na napatuwid ng upo si Nikolai nang marinig nito ang pagkatok sa front door ng kanilang bahay. Ang kaninang malungkot at walang gana nitong mukha ay agad na napalitan ng saya.
“Daddy ko!” Excited itong bumaba sa stool na kinauupuan at muntik pang mahulog kung hindi lang nakakapit sa gilid ng mesa. Kumaripas na ito ng takbo palabas ng kusina bago pa man niya ito mapagsabihan.
Huminga siya ng malalim at ipinagpatuloy ang pagluluto niya ng agahan. Mukhang miss na miss agad ng kanyang anak ang ama. Nagising siya kanina na umaatungal ito ng iyak. Iyon pala ay kausap nito si Zeon na umalis ng bahay.
Wala siyang ideya kung saan ito pumunta matapos siya nitong buhatin patungo sa kwarto nila ng anak. Hindi niya kinayang ihakbang ang kanya
