SACHI’S POV
Halos tatlong oras na kaming naglalakad ngunit hindi pa rin kami tumitigil sa paglalakad upang magpahinga kahit saglit. Ramdam na ramdam ko na ang pamamanhid ng mga paa ko ngunit hindi ko naman magawang sabihin iyon sa kanila. Ayoko kasing maging isang pabigat lamang sa kanila. Ayokong magkatotoo ang mga iniisip ni Blake sa akin kaya kahit gustong gusto ko nang tumigil muna ay hindi ko magawa. Kailangan kong makipagsabayan sa kanila.
Ang isa pa sa pinoproblema ko ngayon ay uhaw na uhaw na ako. Naubos na ang baon kong tubig at wala pa akong nakikitang ilog o naririnig man lang na agos o lagaslas ng tubig. Medyo kumakalam na rin ang sikmura ko at kung hindi pa kami iinom o kakain sa loob ng isang oras ay baka hindi ko na matiis at magsasabi na ako sa kanila.
Sa loob ng tatlong
