NANG magising ako ay isang puting silid ang kinalalagyan ko. Nang iikot ko ang mata ko sa paligid ay walang ibang tao doon bukod sa natutulog na si Boni. Ang huling naaalala ko ay nahimatay ako pagkatapos noon ay wala na.
Si Felix…
Bumukas ang pinto sa kwartong tinutuluyan ko at niluwa mula doon si Diego na may mga dalang paper bag. Napangiti ako ng makita ko kung gaano karami ang dala niyang pagkain. Gutom ba ito o may feeding siyang gagawin dito sa loob ng ospital.
“Gaano ba tayo katagalc dito sa ospital?” wala sa loob kung tanong sa kanya ng maupo ito sa tabi ko.
“Hanggang sa maging maayos ka na. Kailangan mo ng pahinga at masustansiyang pagkain kaya namili na ako. Ang lakas din kasing kumain ng mga bantay mo.” Natawa ako ng bumaling kay Boni na ngayon ay ang sarap ng tulog at h
