Rossa’s POV
Para akong isang batang ulila na naglalakad sa kalsada sa malamig na gabing iyon. Gulong-gulo ako at hindi alam ang gagawin. Alam kong nangako ako kay Romano na hindi ko siya iiwan. Pero hindi ko rin kayang mapahamak siya dahil lang nagmatigas ako.
Kinailangan kong panandaliang mawala upang makapag-isip ng dapat kong gawin. Dapat ay makahanap ako ng paraan para malabanan ang kasamaan ng Mommy ni Romano. Alam kong masasaktan ko siya sa gagawin ko pero saglit lamang ito. Hindi ko siya iiwan ng matagal.
“Miss, saan ka pupunta?” napasinghap ako nang makarinig ng isang lasing na boses. Napalunok ako nang lingunin ko ang isang halos sumusuray ng lalaki na papalapit sa akin.
Agad akong nagpalinga-linga sa paligid at nanlamig ako dahil walang tao. Imbes na kausapin pa siya ay bin
