Ashton Demon

Chapter 16

Ngayon, nararamdaman ko ang kamay nya na unti unting hinahawakan ang hita ko pataas sa private part ko

Hindi ko alam kung may nakakakita sa ginagawa nya, pero lihim na umiiyak ako sa takot habang nakatingin sa likod ng kakambal ko na malalim ang tulog. Gusto ko syang tawagin pero walang boses ang lumalabas sa bibig ko, gusto ko syang hawakan pero walang lakas ang katawan ko dahil siguro sa takot

Matagal na nyang ginagawa sakin to, hindi ko na maalala kung kelan nag simula pero nat-trauma na ako

Hindi ko alam kung nararamdam ng tatay ko ang panginginig ko, basta patuloy lang sya sa paghawak sa private part ko. Hindi ko na kaya, nasusuka na ako ilang taon na nyang ginagawa sakin 'to!

Hinampas ko ang kamay nito dahilan para magulat sya

Agad akong tumayo at akma ng tatakbo ng mahawakan nito ang buhok ko

"San ka pupunta?!" bulong nito

Agad nya akong niyakap at tinakpan ang bibig. Binuhat nya ako palabas ng kwarto at sa kwarto nila ni Mama nya ako dinala, matagal nang wala si mama. At mula ng mawala sya, naging demonyo na ang tatay namin

"Pa?? Asan si Miho??" boses ni Madi, nagising ata sya

"Madi!" sigaw ko

Sinara bigla ni Papa ang pinto at wala na akong ibang narinig kundi ang iyak kong umaalingawngaw dito sa kwarto, hindi ko na din mapigilan ang sobrang panginginig ng katawan ko sa takot

Inikot ko ang paningin ko at naghahanap ng malalabasan. Kung hindi ako tatakas, baka kung ano pang magawa nya sakin at baka lalong hindi ko na kayanin, kailangan kong makalabas at kunin si Madi para makaalis na kami sa bahay na to

Nakita ko ang maliit na bintana na may basag sa bandang itaas, hinila ko ang upuan ni Mama at itinapat iyon sa bintana. Kaso hindi ko pa din abot

"Ma tulungan mo kami" tanging tumatakbo sa isipan ko sa mga oras na to

Walang ibang nakakaalam ng nangyayari samin ngayon kung hindi si Mama. Kaya sana marinig nya ang pag hingi ko ng tulong

Pinagpatong patong ko ang mga libro hanggang sa maabot ko ang bintana. Para kay Madi, lalakasan ko ang loob ko

Nang maisampa ko na ang kalahating katawan ko, biglang bumukas ang pinto at iniluwa non si Papa

"San ka pupunta?!" galit na galit nitong sigaw

Minadali ko ang pag-akyat at nahulog ako sa ikalawang palapag

"Aaahhhhh" sigaw ko habang hawak hawak ang tuhod kong naunang bumagsak sa sahig

"Ahhh, Madi!" sigaw ko

Hindi ko makita ang daan, sobrang dilim at kalat ng binagsakan ko. Sa likod ata ito ng bahay

"MADI!" sigaw ko, hindi ko alam kung naririnig ako ni Madi, sana oo.

Dahan dahan akong tumayo at humawak sa mga kahoy na nagpatong patong na sa dami. Kumuha ako ng isa, para pang depensa kay Papa

Nanginginig man at nanghihina, minadali ko padin ang pagtayo para makuha ko si Madi. Nakapasok ako ng bahay at napasigaw ako ng makita ko si Madi sa harap ko

"MADI! TARA NA!

Pero bago pa ito makalapit sakin, biglang may humablot sakin

"Anong ginagawa mo?!" sigaw nito

"Miho!" umiiyak na sigaw ni Madi

Inihaba ko ang kamay ko para abutin si Madi pero imposible, sobrang layo nya sakin. May nakatutok sa ulo kong kutsilyo

"Sige, lumapit ka at papatayin ko kapatid mo" pagbabanta ni Papa

"Pa! Anak mo kami, pa! Ano bang nangyayari sayo?!" umiiyak na sigaw ni Madi

"Wag mo na syang kausapin Madi, hindi na sya ang tatay natin, demonyo na sya!" sigaw ko habang umiiyak na din

Dinilaan nya ang tenga ko at bumulong

"Tumpak!" aniya

"AAAHHH!!" sigaw ko ng maramdaman ang dulo ng kutsilyong dinidiin nya sa bewang ko

"Miho!" sigaw ni Madi

"Tumakbo ka na!" sigaw ko sakanya

"Hindi, hindi kita iiwan" umiiyak nitong sagot

"Takbo na!!" sigaw ko pa

"Sasaksakin ko to, pag tumakbo ka" singit ni Papa

Umiling ako

"Wag ka maniwala sakanya, takbo na!" sigaw ko

Agad itong tumakbo patungo sa labas at naiwan akong hawak hawak pa din nya, hinigpitan ko ang pagkakahawak sa kahoy na nakuha ko kanina at buong lakas ko itong hinampas sa tuhod nya

"Aaahh!" sigaw nito at napabitaw sa pagkakahawak sakin pati sa kutsilyo

Sinipa ko palayo ang kutsilyo at hinampas sya ng malakas sa ulo hanggang sa mawalan ito ng malay

Nang tumumba ito, agad akong tumakbo palabas at naghanap ng masasakyan. Nang makasakay ako, palayo na ang sasakyan ng masilayan ko ang nanlilisik nyang mga mata, mula sa pinto ng bahay

Nakabangon parin ito at doon ko naalala si Madi, sana nakatakas din sya tulad ko. Kung hindi man kami magtagpo uli, babalikan ko sya dito, hihingi lang ako ng tulong.

Niyakap ko ang sarili ko at umiyak ng umiyak. Anong kasalanan namin para maranasan ang napaka panget na pangyayaring ito sa murang edad namin??! Wala ng magandang nangyari sa buhay nmamin mula nang mawala si mama.

Sana hindi nalang si mama ang nawala ...

Nagkahiwalay pa kami ng kakambal ko dahil sa ka-demonyohan ng tatay namin.

Magbabayad sya sa ginawa nya, Madi. Hahanapin kita at ipapakulong natin ang lalaking iyon.

~

"Paris, okay ka na ba?" tanong ni Jaq mula sa baba ng cottage

Sumilip ako at umiling

"Sige, pahinga ka na muna. Kami nalang muna maglalaro" at naglakad na ito pabalik sa seaside. Naglalaro sila ngayon ng volleyball

Nakatitig lang ako sa bola na ginagamit nila nang makaramdam na naman ako ng hilo

Ayoko na mag-inom talagaaaa

Hinawakan ko ang ulo ko at nakaramdam ng muling masusuka, kaya tumakbo ako pabalik sana ng kwarto ko nang may marinig akong ungol ng babae na nagmumula sa ..

Kwarto ni sir Ashton?!

Napakunot ang noo ko at napaisip, hindi ko naman nakita si Ms. Miho kagabi. Saka bawal ang relasyon nila kaya walang nakakaalam nun kundi ako lang, ako nga lang ba??

Napansin kong nakaangat ang kurtina nito at pag dumaan ako, ay makikita ko ang loob. Pero wala akong choice dahil madadaanan ko talaga ang kwarto nya lalo ang bintana bago makarating ng kwarto ko. Lumunok ako ng mariin at dahan dahang naglakad palampas sa kwarto ni sir Ashton

"Wag ka lilingon! Wag ka lilingon!" bulong ko sa sarili ko

1 .. 2 .. 3

Nanlaki ang mata ko nang makita ang nangyayari sa loob

"OMYGOD!!!" sigaw ko

At mabilis pa sa alas-kwatro kong tinakpan ang bibig pero di pa din ako nakagalaw sa tapat ng bintana ni sir Ashton

"Get lost!" sigaw ni Selene habang nag aano pa din sila

"Mamaaaa!" sigaw ko habang di mapakali kung sa kanan o kaliwa ba ako didirestyo

Lumapit bigla si sir Ashton, parang nag slow-mo ang paglapit nya sa bintana kaya napatakip ako ng mata dahil hubo't hubad sya

Akma pa sana akong sisilip uli pero nasara na nya agad ang kurtina. Nanlambot naman ako sa nakita ko

Napatakip ako ng bibig nang sumilip ang mga tao sa tabing kwarto ni sir Ashton. Tumakbo na ako pabalik ng kwarto ko at naghilamos

Hindi maalis alis sa isip ko, dalawang beses ko na silang nakita! At this time kitang kita ko ang katawan nila, habang nag aano sila. Para silang nasa movie at ako ang naging viewer nila!!! T_T

Bakit ang lakas ng loob nila mag s*x ng hindi nakasara ang bintana??

Saglit pa akong napatulala sa sarili kong repleksyon. Bakit ganun? Diba sila ni Ms. Miho? Bakit nakikipag jugjugan na naman sya sa Selene na iyon? At kaya pala maghapon na syang hindi lumalabas ng kwarto nya kasi nandun si Selene

"Paris! Paris!" katok ni Jaq mula sa labas ng kwarto

Agad ko itong binuksan at yumakap sakanya, pero agad din akong napalayo ng marealize na hindi sya si Jaq

"Sorry" aniya

Nilayo ko ang sarili ko at nahihiyang nagtanong

"Ano yun?"

Si Axel pala, bakit kaboses nya si Jaq kanina??

"Tumawag si Adi, kailangan na nating umuwi"

-----

Napayuko ako at pinaglaruan ang palad

"Kahit pumunta ka lang sa burol nya, kahit saglit lang na sumilip ka" pakiusap ng kapatid ng nanay ko

Binawian daw ito ng buhay kagabi at ako ang hinahanap

"Gusto nya humingi ng tawad saiyo, kaya huling hiling nya sana kahit sa burol nya ay dumalo ka"

Masama na ba ako masyado kung tatanggihan ko padin ang pumunta sa burol nya?

"Please, iha. Ayokong hindi matupad ang bilin nya" dagdag pa nya

Huminga ako ng malalim at dahan dahang tumango

"Pupunta ka??" parang nabuhayan ang kapatid ng nanay ko

"Opo" sagot ko

"Maraming salamat iha, maraming salamat talaga" aniya, hinawakan nya ang kamay ko, napatitig ako doon

Ang init nya

"Sorry" pagbawi nya sa kamay nya

"Iintayin ka namin" paalam nya

Pagkalabas ng kapatid ng nanay ko, agad naman akong nilapitan ni Adi at Axel. Niyakap agad ako ni Adi

"Sorry for your loss" bulong ni Axel

Yumakap ako pabalik kay Adi ng mas mahigpit. Sa totoo lang, hindi ako naiiyak o ano. Wala akong nararamdaman, at hindi ko din alam ang dapat kong maging reaksyon

Ano ba dapat?

~

Bumaba ako ng sasakyan ni Jaq. Kasama ko sila nila Adi. Bumungad sakin ang malaking tarpaulin sa labas ng maliit na kahoy na gate

Tinitigan ko ang letrato nya, totoong maganda sya ng dalaga pa sya at si papa pa ang asawa nya. Huminga ako ng malalim at sabay sabay kaming naglakad papasok ng maliit na bakuran nila, agad naman kaming sinalubong ng kapatid ng nanay ko

"Maraming salamat at nakarating kayo" bungad nya

Agad nya kaming sinabayan papasok ng bahay. Gawa ito sa kahoy at saktong sakto lang ang liit ng bahay para sa tatlong tao

Inabutan nya kami ng tig iisang upuan. Ngayon ay nasa harap ko sya, nakahiga. At wala nang buhay. Parang kailan lang nung huli naming usap, sinigaw sigawan ko pa sya, at pinaalis

Marahan akong naglakad palapit sa hinihigaan nya at ilalagay ko na sana ang bulaklak ng masilayan ko ang mukha nya. Puro ito pasa at sobrang payat nya, kitang kita sa aura nya na hindi sya naging masaya sa mga natitirang araw ng buhay nya

"Anak, nahanap kita dahil sa pinsan mo. Nakita din kita sa tv nung mga nakaraang araw, ang ganda at ang layo na ng narating mo anak, proud ako sayo"

Unti unting pumatak ang mga luhang akala ko hindi ko mararamdaman ngayong kaharap ko na sya at wala nang buhay

Sobra ang galit ko, ang dami ko pang tanong na hindi pa din nasasagot ngayon pero bakit nawala ka na? Bakit sumuko ka agad? Pag-aaralan ko palang sanang patawarin ka, pero bakit sumuko ka naman agad?

Napahawak ako sa bibig ko, pinipigil ko ang humagulgol pero parang ang sakit lalo sa dibdib na magpigil ng iyak

"Anak, lagi mong tatandaan, mahal na mahal ka ni mama, patawarin mo sana ako sa gagawin kong ito"

"Wala akong anak, hindi kita kilala"

At hindi ko na napigilan, napahagulgol na ako sa bigat at sakit. Ngayon lang, hayaan nyo akong ibuhos lahat ng galit ko

"BAKIT MA??!! BAKIT?? ANONG KASALANAN KO SAINYO?? BAKIT AKO NAG SUSUFFER SA MGA GINAWA NYO NI PAPA?!"

"BAKIT GANITO HUH?! MASAMA BA AKONG TAO PARA MARANASAN TO?!"

"HUH??!!!! BUMANGON KA DYAN! SAGUTIN MO LAHAT NG TANONG KO!! BAKIT MO NAGAWA YUN SAMIN MA!!"

Naramdaman ko ang kamay nila Adi at haplos nila sa likod ko, hindi ko na napigilang magpadala sa nararamdaman ko, bakit kung kelan handa na akong harapin sya, saka sya nawala??

Panahon lang kailangan ko, para makausap ko sya uli ng wala nang galit at puot sa puso ko. Panahon lang, pero ngayon wala na. Wala na sya

Mababaon ata sa hukay ang lahat ng katanungan sa isip ko mula ng masira ang buhay ko

~

"Tubig" si Jaq habang inaabot sakin ang isang baso ng tubig

"Ate?"

Napalingon kami sa pinto kung saan nagmula ang boses na iyon. Nakita namin ang 14 years old na babae na wala nang buhok, tinawag nya ako at dinala sa gilid ng bahay

"Ako nga po pala si Veni. Anak din po ako ng namatay at ang tatay ko po si Luis. Gusto ko lang po iabot itong sulat na hindi naiabot ni Mama nung isang araw"

Pag abot nya ng papel, hinawakan ko agad ang kamay nya at hindi iyon binitawan agad

"Kamusta ang operasyon mo?" tanong ko

Agad nyang binawi ang kamay nya sa pagkakahawak ko

"Hindi po ako naoperahan" sagot nya at naglakad na palayo

Napalunok ang ng mariin sa narinig

Kasalanan ko, kasalanan ko kung bakit hindi sya naoperahan. Dahil hindi ako nagbigay ng tulong ng lumapit sakin si Mama, pinairal ko ang galit ko, ngayon wala na sya. Mukhang pati ang kapatid ko sa ina ay mawawala din dahil sa galit ko at hindi pagpapatawad

Naglakad ako pabalik sa loob ng bahay at lahat sila ay tahimik, ilang sandali pa ay nagpaalam na kami sa kapatid ng nanay ko. Kahit si Veni ay hindi ako pinansin hanggang sa makaalis kami

Tulala lang ako buong biyahe at hindi ko mapigilang makaramdam ng guilt. Lahat ng tao sa mundo, magkaka connect. Kung may mali ka mang nagawa, na akala mo walang effect sayo? Pwes sa ibang tao meron.

Tulad nalang ng nangyari sa buhay ng nanay ko. Pinanghawakan ko ang galit hanggang sa pagtanda ko, at ngayong nangangailangan sila ng tulong ko, dahil ako ang mas may kakayanan pero ipinagdamot ko iyon dahil nga nangingibabaw pa din ang galit sakin

Ngayon ang naging kapalit ay ang napaka ikling buhay ng kapatid ko at kamatayan ng nanay ko

Dumiretsyo ako sa kwarto ko at nagpalit agad ng damit. Nalaglag ang sulat mula sa bulsa ng shorts ko

Nag dadalawang isip pa akong buksan iyon. Dahil baka tuluyan ko nang sisihin ang sarili ko sa pagkamatay ng nanay ko

Huminga ako ng malalim at dahan dahang umupo sa dulo ng kama ko, binuksan ko ito at binasa

"Anak, si mama ito. Sana hindi pa huli at sana maiabot ko pa itong sulat ko saiyo ng personal. Anak, makikiusap lang sana ako, kahit hindi mo kami patuluyin sa mismong bahay mo, kahit sa kakilala o kalapit mo lang, kahit may matuluyan lang sana kami ng kapatid mo, hindi ko na kaya ang ginagawang pang bubugbog ng asawa ko.

Patawarin mo sana ako sa sobrang kapal ng mukha ko dahil sa kabila ng pang iiwan ko ay sainyo din pala ang takbo ko pag nangangailangan. Wala na saking naniniwala anak, wala na saking gustong tumulong dahil lahat sila binabantaan ng asawa ko na pag tinulungan ako ay madadamay sila. Anak kahit pamasahe lang sana, makalayo lang sa asawa ko. Kahit matulog nalang kami sa kalsada, basta malayo sa mahahanap kami ng lalaking iyon. Hindi na ata tatagal ang buhay ko sa kamay nya, tulungan mo kami. Hindi din pala naoperahan ang kapatid mo dahil wala kaming pera, unti unti na syang nakakalbo at nanghihina.

Anak, kung alam mo lang. Matagal na akong humingi ng tawad sa ama mo. Yung gabi bago sya mamatay, nagkita kami at humingi na ako ng tawad sakanya sa nagawa ko sainyo. Pero hindi na ganun kadali ang umalis sa kamay ni Luis, nagkamali ako anak, sobrang pagkakamali na iniwan ko kayo. Kahit gusto kong bumalik at sumama muli sainyo ng tatay mo, hindi ko magawa dahil binalaan ako ni Luis na kapag bumalik ako sainyo ay papatayin nya tayo.

Anak hindi ko kakayaning dahil sakin ay mapapahamak kayo. Kaya nagtiis ako sa ugali nya, ako ang sumalo sa lahat ng suntok at pananakit nya. Wag nya lang kayong malapitan. Sobrang dalamhati ko nang malaman ang ginawa ng tatay mo. Nung una hindi ko maintindihan bakit nya ginawa iyon pero nung maalala ko ang mga sinabi nya ng gabing iyon, dun ko naintindihan lahat

'pag ba nawala ako, babalikan mo anak natin?'

Yan ang tanong nyang hanggang ngayon ay hindi ko nasagot at napanindigan. Nagpatalo ako sa takot, kaya nung araw na nilapitan mo ako, kailangan kitang itaboy dahil ayokong kunin ka at pati ikaw ay saktan ni Luis. Patawarin mo ko kung hinayaan kitang mag-isa sa lahat ng hamon ng buhay. Anak pinagsisisihan ko lahat ng nagawa ko, pagsisisihan ko ito hanggang sa kabilang buhay. Marahil itong nangyayari sakin ngayon ang karma ko. At tanggap ko ito. Ayos lang sakin, kaya sobrang proud ako sayo sa lahat ng narating mo.

Anak patawarin mo sana ako.

Kung hindi ko man maiabot saiyo ito ng personal, may isang hiling lang sana ako.

Kupkupin mo sana ang kapatid mo, alam kong hindi madali pero nagmamakaawa ako. Alam namin na hindi na ganun kahaba ang magiging buhay nya dito sa mundo, pero nais ko lang na magkaron sya ng masaya at magaang pamumuhay kahit sa huling mga taon nya dito sa mundo.

Anak, lagi mong tatandaan, mahal na mahal ka ni mama, patawarin mo sana ako sa mga nagawa ko.

Love, Mama"

Nalaglag ako sa pagkakaupo ko sa dulo ng kama at tinakpan ang bibig, sobrang sakit. Sobrang bigat!

Bakit ngayon ko lang nalalaman ito? Bakit kung kelan wala na sya? Pano na ko makakabawi? Pano ko maipapakita na kailangan ko parin ng isang taong masasandalan ko kahit ano mang pagsubok ang mangyari sa buhay ko? Kailangan ko pa din ng isang Ina.

Bakit parang ako pa ngayon ang nag sisisi dahil sa hindi ko pagpapatawad sakanya?

Masama ang mabuhay sa galit at puot. Dahil hindi natin alam ang mga pinagdadaanan ng bawat tao.

Kung naghihirap ka, may sariling paghihirap din ang iba

"Maaaaa!!!" sigaw kong muli sa sobrang iyak ko

Ang sakit, ang sakit sakit ng puso ko