CHAPTER 34
FERSON POV
Grabe talaga. Minsan gusto ko nang itali si Syviel sa upuan para lang tumahimik. Hindi ko alam kung sinasapian ba ‘to ng kabaliwan o sadyang likas lang siyang maingay gaya ng mga palaka sa lawa tuwing tag-ulan.
Kanina pa ako naglalakad sa veranda, hawak ang tungkod ko. Tahimik dapat, malamig ang simoy ng hangin, tapos bigla siyang sumigaw mula sa kusina “SEÑIORITOOOO! Wala na tayong asin!”
Ayun, muntik na akong mapasubsob sa paso ng halaman.
“Syviel,” malalim kong sabi, pinipigilan ang inis, “asin lang ‘yan. Hindi mo kailangang isigaw sa buong baryo.”
“Eh baka po hindi n’yo marinig, bulag kayo, baka pati pandinig mahina na!”
Nakarinig ako ng tawa niya ‘yung tawang parang nananadya.
Huminga ako nang malalim. “Hindi porket bulag ako, pipi na rin ako!”
“Edi wow,
