CHAPTER 46
FERSON POV
“No… NOOOOOOOO… Syviel, wake up! Please… please wake up!” sigaw ko habang hawak ang basang-basa niyang katawan sa putik. Ang ulan ay bumubuhos sa amin, pero wala akong pakialam ang lamig at basang balat niya, ang dugong tumutulo sa balikat at braso niya… ang lahat ay nagdudulot ng tindi ng sakit sa puso ko na hindi ko maipaliwanag.
Pinisil ko ang braso niya, hinaplos ang mukha niya, ang buhok niya basang-putik, at ang bawat hikbi ko ay parang umaagos sa akin ang lahat ng takot sa mundo. “Syviel… My Starlight… hindi ka puwede mawala ngayon… hindi puwede… hindi mo pwedeng gawin ‘to sa akin…” ang mga salita ko’y halos walang saysay, halos pabulong sa gitna ng ulan at kawalan ng kontrol.
Biglang humabol sa akin si Jefferson, umiiyak, basang-basa rin. Yakap niya ang br
