"What do you mean?" hindi ko na napigilan ang sarili ko na tanungin si Byron sa gitna ng mga hikbi ko. Hindi pa din ako matigil sa kakaiyak at nahihirapan na akong huminga. Ngayon na lang ulit ako umiyak nang ganito kalala na para bang inilabas ko na ang lahat ng emosyon at nararamdaman ko nitong mga nakaraan na hindi ko mailabas at pinipilit kong pigilan.
Naglakad kami ni Byron ngayon papunta sa cafeteria at kahit papaano ay naihinto ko na ang sarili ko sa kakaiyak. Hindi ko pa rin maintindihan ang sarili ko kung bakit bigla na lang sumabog ang emosyon ko at hindi ko na napigilan ang sarili ko. Nang makarating sa cafeteria ay kaunti pa lang ang mga tao na naroon. Hindi pa rin sinasagot ni Byron ang tanong ko at nanatili lamang siya na tahimik.
Bumili siya ng bottled water saka iniabot
