Paper Stars

Kabanata 29

KABANATA 29

Lumabas kami ni Kyo sa premises ng dojo nila at patungo na ngayon sa kung saan sakay ng minamaneho nitong Jeep Commander. Sumulyap pa ako ng isang beses sa pinanggalingan namin bago siya hinarap.

"Where are you taking me?"

Saglit lang niya akong sinulyapan pero walang sagot ang lumabas mula rito. Nagpatuloy lang siya sa kanyang pagmamaneho.

"Is this the part where you're about to take me somewhere reclusive, shoot me in the head and then hide my body where no one could find?"

Bigla naman itong natawa sa aking sinabi.

"Being seen as the last person who was with you, the idea of murder is not very tempting right now."

Humalukipkip ako sa aking upuan habang pinagmamasdan ang tinatahak naming daanan.

"I'm quite surprised that you were able to take the mask off Kira's smiling façade,"

Ipinilig ko ang aking ulo sa kanyang direksyon nang banggitin niya ang pangalan ng kanyang kapatid. Saglit niya uli akong sinulyapan bago nagpakawala ng isang mapanuyang tawa.

"Even to the point where he actually wounded you."

Kaagad na napunta sa nakabendahe kong pisngi ang aking kamay at padarag na hinimas iyon. This won't leave a scar, right? Patay ako kay Mimi nito kapag nagkataon.

"Are you going to tell Yuujin about how you got that wound? Just like how you told him about my lies yesterday?"

Kumunot ang noo ko sa mga paratang na binitiwan nito.

"Hindi kita sinumbong kahapon," sabi ko nang may diin ang bawat salita, "It was your fault for not anticipating that Gene would probably be visiting me on the first day of our lessons. Magsisinungaling ka rin lang, ayusin mo nang hindi ka mabubuking kaagad!" Asik ko pa rito.

Bigla nitong inapakan ang brakes kaya halos mahalikan ko na ang dashboard ng sasakyan. Hindi pa ako nakaka-recover sa biglaang pagtigil nito, hinigit nito ang kwelyo ng aking damit at marahas na iniharap sa kanyang nanggagalaiting mukha.

"Don't you f*cking tell me what I should or shouldn't have done, you little piece of sh*t!" His words were full of venom and his eyes were ready for a kill. Like those could ever scare me.

"Then next time do a f*cking better job nang hindi ko na ipamukha sa iyo ang iyong sariling katangahan!" Asik ko rito with the same intensity.

Marahas niya akong itinulak pabalik sa aking upuan pero hindi pa rin binibitawan ang panlilisik ng kanyang mga mata.

"Ang tapang mo na, ah? Dahil ba nasa panig mo ang beta namin akala mo kaya mo na kami?" Hindi ako nakasagot sa kanyang sinabi. As much as possible, ayokong idamay ang pangalan ni Gene dito.

"Well, guess what? Yuujin had already lost our respect for his title. Wala ng saysay ang pagiging beta niya sa amin."

Naikuyom ko ang aking kamao sa mga narinig. Gene deserved more than being insulted and disrespected by his own cousin. He's a beta by birth and no one could take that away from him.

"He lost it the day he decided to take the little devil in his home and make her his child," nakakuyom na rin ang mga kamao nito at nakaigting ang panga habang pinapaulanan ako ng mga matatalim na titig.

Wala akong nagawa kung hindi ang mag-iwas ng tingin. Ano ang isasagot ko kung ganoon din naman ang nasa isip ko?

"He had it coming when he took you in. He knew he'd lose the council when he gave you his name. He lost half of his supposed inheritance because of that. So if there's someone here to blame for all his misfortune, it's you."

Pinanatili ko lang ang tingin ko sa harapan at sinubukang mag-isip ng ibang bagay. I knew what he said was correct but I can't give him the satisfaction that he got to me. Gene stood by me knowing the circumstances of his decisions. I can't just insult his hard work and sacrifices by submitting to this fool.

"Oh, of course, you already knew about this, right?"

Keep your cool, Aya.

"You knew you'd be pulling him down but you just can't stop."

They're just words, Aya. They can't hurt you.

"Uncle Daisuke's right. You won't stop until you've completely destroyed Yuujin."

Words, Aya. Just words.

"Just like how you destroyed our alpha."

Doon kumawala ang singhap na kanina ko pa pinipigilan. Rolls of memories flashed before my eyes until that very night. Ramdam ko ang pagsikip ng aking dibdib sa pagpipigil kong sumigaw nang bisitahin ako noong alaala ng pangyayaring iyon.

"Don't. You. Dare. Bring. That. Up. You. Don't. Know. Anything." Halos bulong na lang ang lumabas sa aking bibig pagkasabi noon. Hirap na hirap na rin ako sa paghinga dahil sa pagpipigil. Ngunit tinawanan niya lang ito.

"Of course I do. Everyone does. Everyone knows the story of how you came into this family and destroyed it in the process."

Mas lalo ko pang ikinuyom ang aking mga kamao sa narinig.

"Naging masaya lang ang buhay namin nang ibinukod ka sa US and we pretended you never existed. Tapos ngayon, nandito ka at ginugulo na naman ang mga buhay namin. You're a liability, cursed one."

What?

Mariin kong ipinikit ang aking mga mata at pinakalma ang sarili. You're not done yet, Ayana. Tandaan mo, matatalo ka lang kapag nalaman nito kung gaano ka nasaktan sa mga sinabi niya.

Nang imulat ko ang aking mata ay marahan ko siyang hinarap. A steady smile on my lips katulad ng natutunan ko mula kay Kira.

"It's not like it's my choice that I was sent here. If you want someone to blame, try blaming the headmaster. It was his decision after all," marahang sabi ko rito but every word was thick with sarcasm.

Hindi siya nakasagot sa huli kong sinabi. Mabibilis na rin ang pinapakawalang hininga nito tanda ng matinding iritasyon.

"Now if you're done with your rants, can we go now so we could start our lessons? Or if this set up really bothers you, we could just go to the elders and—"

"Who says it bothers me?" Tugon nito nang may bahid na malice sa boses, "This is the only set up where I could finally let you have a taste of hell without anyone interfering."

Nakakunot ang noo ko habang pinagmamasdan siyang inaayos ang kambyo ng kanyang sasakyan with that evil smirk on his lips.

"Today marks your first day in hell, cursed one. Buckle up," ang huli nitong sinabi bago pinaharurot ang kanyang sasayan.

Tulad ng ipinangako nito, hindi niya ginawang madali sa akin ang pag-aaral kung paano gamitin ang baril. Konting pagkakamali lang sa pag-di-disassemble or assemble nito ay kanyang pinupuna. Agad namang pinapalo nito ang mga daliri ko ng hawak niyang stick bilang kaparusahan.

Umuwi ako sa bahay nina Gene na pulang-pula ang mga daliri. Itinago ko ang mga iyon ng kumustahin ako ni Mimi habang kumakain ng hapunan. I cheerfully narrated to them my day, minus the parts where the brothers have bullied me and insulted her husband. Kung nakakatakot si Gene, mas nakakatakot si Mimi. Those brothers will curse me to death kapag isinumbong ko rito ang mga pinagsasabi nila against her husband.

Hindi naman nakawala sa mapanuring mata ni Gene ang bendahe sa aking pisngi. Sinabi ko na lang na aksidente kong nasugatan ang sarili habang tinutuon ang isipan sa pag-aassemble ng baril. He was about to call Kyo para pagalitan kung bakit hindi ako iningatan. Buti na lang at nakumbinse ko siyang huwag ituloy sa kadahilanang gusto kong mapabuti ang relasyon ko sa pinsan nito.

Nang makarating ako sa aking silid, kaagad kong nilapatan ng pangunahing lunas ang mga namamaga kong daliri. When I was through with them, halos mapuno na ng bendahe ang dalawa kong kamay. They don't look that bad. Ang inaalala ko lang ngayon ay ang kendo practice namin ni Kira bukas. Sinubukan kong ikuyom ang aking mga kamay pero napangiwi ako sa hapding naramdaman.

Bahala na bukas. Things will work out somehow, right, Rekka?