Hindi ko namalayan na nakatulog pala ako habang magkatabi kami ni Quinn. Paggising ko ay wala na siya sa tabi ko.
Marahil ay umuwi na siya lalo pa’t madilim na sa labas. Hindi man lang siya nagpaalam sa akin bago siya umalis. Tsk.
Sabagay, ano pa nga ba ang aasahan ko sa lintik na ‘yon? Wala nga naman kaming magandang usapan kaya hindi niya kailangan magpaalam sa akin kung ano ang gagawin niya sa buhay niya.
Sana nga hindi na siya nagpakita pa lalo pa’t kaya ko naman buhayin ang anak ko kahit wala siya.
Nang makarinig ako ng katok ay panandalian na nawala ang mga himutok na nararamdaman ko para kay Quinn.
Kailangan maging pormal ang hitsura ko at hindi stress dahil baka kung ano ang isipin ng pamilya ko kapag nakita ako na masama ang hilatsa ng mukha ko.
“Sino ‘yan?”
“Si Venic
