Umaga na ng makarating kami rito sa bahay namin dito sa Maynila. Gulat na gulat si Venice nang makita niya na malaki ang tiyan ko.
“Ate, ba’t ang laki ng tiyan mo? Ano’ng nangyari?” tanong niya sa akin habang hindi maipinta ang mukha niya. “Buntis ka ba o kinulam ka?”
“Busog lang ako,” sagot ko.
“Busog? Ano ba’ng kinain mo? Sobrang laki naman yata ng tiyan mo! Nakakatakot!”
“Seryoso ka ba sa mga sinasabi mo, Venice? Baliw ka ba o nagbabaliw- baliwan lang?”
“Ha? Hindi kita maintindihan.”
“Your sister is pregnant, Venice.” Si dad ang sumagot sa kapatid ko na hindi ko alam kung naguguluhan ba talaga o umaarte lang. Imposible kasi na hindi niya alam o wala siyang idea na buntis ako gayong sobrang laki ng tiyan ko.
“H-ha? B-buntis? Sino’ng ama?”
“Quinnell,” walang kagatol-gatol na sag
