Mataas na ang sikat ng araw nang lumabas kami ni Hamish ng palasyo sakay ng kabayo. Pinahiram niya sa akin si Oslo sapagkat iyong kayumanggi nilang kabayo ayaw umamo sa akin. Dahil nasa loob kami ng kakahuyan sa silangan ng kaharian hindi gaanong tumatama sa akin ang sinag ng araw. Lalo lamang akong inaantok sa magkasabay na paglalakad ng kinasasakyan naming kabayo. Ang mga paa ng hayop pang tumatapak sa lupang nababalot ng tuyong dahon at sanga'y gumagawa ng tunog na humihele sa akin. Hindi ko rin alam kung ano bang ginagawa namin doong dalawa ng prinsipe. Dahil sa wala ako sa sariling magtanong at tinatamad ako sumunod na lang ako sa kaniya. Naipipikit ko ang aking mata upang matulog ulit kahit nakasakay sa kabayo. Hindi pa ako nakakabawi ng tulog kahit na mahimbing naman ang tulog ko sa
