CHAPTER 15
BAKIKONG POV
Habang tinuturuan ko si Rara kung paano magmasa ng dough, pakiramdam ko parang tumigil ang oras. Ang mga kamay niya, kahit hindi pa sanay, ay dahan-dahang gumagalaw sa ibabaw ng dough. Kitang-kita ko ang effort niya habang sinusubukan niyang gayahin ang bawat galaw ko.
"Ganito lang, Rara," sabi ko habang hinawakan ang kanyang mga kamay para igabay ang tamang pagmamasa. Naramdaman ko ang lambot ng kanyang mga palad, at bigla na lang bumilis ang t***k ng puso ko.
Habang ginagawa namin ang “salsal”—o ang pagmamasa ng dough—parang nag-slow motion ang bawat kilos niya sa harapan ko. Napatitig ako sa mukha niya. Ang maayos niyang buhok na nakaipit, ang maliliit na pawis sa noo niya dahil sa init sa kusina, at ang ngiti niyang hindi ko matanggal sa isip ko.
“Nakakaila
