My Hot Benefactor

Rachell’s POV Ako si Rachell Ken Miller, isang simpleng babae na may malaking pangarap. Ang buhay ko ay hindi perpekto, pero sa kabila ng lahat ng pagsubok, determinado akong tapusin ang kursong Mass Communication. Sa edad na 25, working student ako dito sa Las Piñas. Sinasabay ko ang trabaho sa pagiging estudyante, kahit minsan pakiramdam ko parang kulang ang 24 oras sa isang araw. Ngayong umaga, habang naghahanda ako para sa klase, naririnig ko ang ingay ng tren na dumadaan sa kalapit na riles. Kakaibang paalala na kahit ang tren, tumatakbo kahit anong bigat ng kargada. Parang buhay ko rin. "Rachell! Kakain ka ba muna bago umalis?" tanong ni Mama mula sa kusina. "Mamaya na po, Ma! Late na ako!" sagot ko habang nagmamadaling isuksok ang mga notebook sa bag ko. "Late ka na naman? Ano bang oras ang klase mo?" tanong ni Papa na nasa mesa at umiinom ng kape. "Eight AM po, Pa. Pero may hinahanap pa akong reading sa library mamaya." "Baka naman pagod ka na masyado. Magpahinga ka rin minsan," sabi ni Mama, halatang nag-aalala. Ngumiti ako at lumapit sa kanila para magpaalam. "Kaya ko po 'to, Ma, Pa. Promise, matatapos ko ang lahat ng 'to." Pagkatapos magpaalam, nagmamadali akong lumabas ng bahay. Habang naglalakad papunta sa jeepney station, naisip ko ang dami ng kailangang gawin ngayong araw. May report kami mamaya sa Media Ethics class, tapos may shift pa ako sa café ngayong gabi. Pagdating ko sa university, sinalubong ako ng best friend kong si Alex. "Girl! Late ka na naman!" bati niya habang naglalakad kami papunta sa classroom. "Hindi ako late. Early lang kayo!" sagot ko, sabay tawa. "Whatever, Rachell. Ano na yung sa report mo mamaya? Ready ka na ba?" "Oo naman. Tinapos ko kagabi after ng shift ko. Ano pa bang bago?" "Grabe ka talaga. Superwoman ka ba?" biro niya habang hinihintay naming magbukas ang elevator. Pagdating sa classroom, dumiretso ako sa upuan ko sa likod. Ang mga kaklase ko, busy sa kanya-kanyang gawain—may nagrereview, may nagkukwentuhan, at may iba pang nagmamadaling tapusin ang report. "Hey, Rachell!" tawag sa akin ng classmate kong si Marcus. "Hi, Marcus. What's up?" sagot ko. "Can you check this part of my report? Parang kulang eh," sabi niya, sabay abot ng laptop niya sa akin. Inisa-isa ko ang mga nakasulat sa document. "I think you need to elaborate more on this part. The connection between the examples and your argument isn’t clear enough." "Thanks! You're a lifesaver," sabi niya, sabay ngiti. Ilang minuto pa, dumating na ang professor namin, si Ms. Soriano. Isa siya sa mga paborito kong guro—strikto pero talagang matututo ka. "Good morning, class," bati niya, sabay ayos ng mga libro sa mesa. "Good morning, Ma'am!" sabay-sabay naming sagot. "Let’s start with the presentations. Group 1, you're up." Habang nagpe-present ang unang grupo, hindi ko maiwasang kabahan. Hindi naman ako bago sa ganitong mga bagay, pero bawat presentation, parang may bago pa ring pressure. Nang turn na ng grupo namin, tumayo ako at humarap sa klase. Kinuha ko ang mikropono at sinimulan ang presentation. "Good morning, everyone. Our topic is about the ethical implications of sensationalism in media reporting..." Habang nagsasalita, nararamdaman ko ang bawat pares ng mata na nakatingin sa akin. Pero hindi ako nagpadaig sa kaba. Ginamit ko iyon para mas maging determinado. Pagkatapos ng presentation, nagbigay ng feedback si Ms. Soriano. "Well done, Group 2. You were able to present your points. However, you could improve your visuals. They’re too text-heavy." "Thank you, Ma’am," sagot ko, sabay hinga nang malalim. Pagkatapos ng klase, nagkumpulan kami ni Alex at iba pa naming kaibigan sa hallway. "So, dinner muna tayo bago ka mag-shift, Rachell?" tanong ni Alex. "Pass muna ako, Alex. I need to review for tomorrow's quiz," Sagot ko. "Bakit ba lahat ng oras mo nasa trabaho at pag-aaral?" tanong ni Bea, isa pa naming kaibigan. "Alam niyo naman ang priority ko, diba? Gusto kong makatapos." "Tara na nga, baka ma-late pa 'to sa shift niya," sabi ni Alex, sabay hila sa akin palabas ng building. Pagdating ko sa café kung saan ako nagtatrabaho, sinalubong ako ng manager namin, si Ate Grace. "Rachell, pakiayos yung mga tables sa corner. May darating na grupo mamaya," bilin niya. "Yes, Ate Grace!" sagot ko. Sa bawat pag-aayos ng table, hindi ko maiwasang mapaisip. Minsan napapagod na rin ako, pero paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko na kaya ko 'to. Para sa pamilya ko. Para sa pangarap ko. Pag-uwi ko ng bahay, halos hatinggabi na. Tahimik ang paligid. Naupo ako sa maliit na study table sa kwarto ko at binuksan ang laptop para tapusin ang readings para bukas. Habang nagbabasa, napatitig ako sa salamin sa harap ko. Nakita ko ang sarili kong pagod pero puno ng determinasyon. "Kaya mo 'to, Rachell. Malapit ka na sa pangarap mo," bulong ko sa sarili ko. Ito ang buhay ko—simple pero puno ng laban. Sa bawat araw, sa bawat hakbang, papalapit ako sa inaasam kong tagumpay. Maganda daw ako, sabi nila. Pero hindi ko ‘yun iniisip. Ang maamong mukha ko, mahaba at makintab na buhok, at mga matang puno ng pangarap, lahat ‘yan tila bonus lang sa buhay na puno ng hamon. Ulila na ako simula pagkabata. Wala akong maalala sa mga magulang ko maliban sa kuwento ng mga tiyahin at lolo’t lola ko na nag-alaga sa akin noong bata pa ako. Pero kahit sila, hindi na rin nagtagal. Sa edad na 18, kinailangan kong tumayo sa sarili kong mga paa. Ngayon, 25 na ako at isang scholar ng University of Las Piñas. Scholar nga, pero hindi ibig sabihin madali ang buhay. Kailangan kong magtrabaho bilang waitress sa isang maliit na restaurant para matustusan ang pang-araw-araw kong gastusin—pamasahe, pagkain, at iba pang kailangan sa eskuwela. Pagkatapos ng shift ko sa café kanina, nagmamadali akong umuwi para magpahinga kahit saglit. Ang dami kong kailangang tapusin. Pero hindi ako pwedeng sumuko. Pangarap kong maging newscaster, at para doon, gagawin ko ang lahat. Kinaumagahan, habang nag-aayos ako ng bag sa sala, naalala ko ang mga sabi ni Papa dati—si Lolo Ben, na tumayong tatay ko habang lumalaki ako. "Anak, ang edukasyon ang pinakamahalagang bagay na maaari mong maipundar sa sarili mo. Huwag kang bibitaw," madalas niyang bilin sa akin noon. Napangiti ako. "Salamat, 'La," bulong ko sa sarili ko. Pagdating ko sa university, nararamdaman ko na ang init ng araw. Halos maglakad-takbo ako para makarating sa classroom bago mag-bell. Pagpasok ko, nakita ko si Alex na nakaupo sa usual spot namin sa likod. "Girl! What happened? Akala ko hindi ka na papasok!" "Nagka-problem lang sa schedule ko sa restaurant kagabi. Ang tagal ng closing," paliwanag ko habang nauupo. "Ikaw talaga, overachiever. You need to slow down sometimes." I just laughed it off. Hindi ako pwedeng huminto. Hindi pwedeng magpahinga. Habang hinihintay namin ang susunod na klase, nagkwentuhan kami ng grupo ko tungkol sa thesis na malapit na naming i-finalize. "Guys, we need to polish the script for the mock news broadcast," Sabi ni Marcus. "May mga parts pa akong gustong i-revise." "Yeah, sure," sagot ko. "Let’s meet later after class." "Sa café mo na lang ulit, Rachell. We’ll hang out while you work," biro ni Bea. "Tigilan niyo nga ako. Akala niyo madali mag-multi-task? Hala, gawin niyo assignments niyo habang naghihintay ng order niyo!" natatawa kong sagot. Pagpasok ni Ma’am Soriano, agad niyang sinimulan ang discussion. Ang topic namin ngayon ay tungkol sa media ethics, isa sa mga pinaka-challenging pero interesting na subject ko. “Class, let’s talk about the responsibility of journalists in delivering unbiased news,” pani-mula ni Ma’am. Nagtaas ng kamay si Alex. "Ma’am, isn’t it almost impossible to be completely unbiased? I mean, everyone has their perspective." "Good question, Alex," sagot ni Ma’am. "While it’s true that we all have biases, it’s the responsibility of a journalist to strive for fairness and objectivity. That’s the essence of ethical reporting." Habang nagdi-discuss si Ma’am, nakaramdam ako ng excitement. Ito ang dahilan kung bakit gusto kong maging newscaster—ang maging boses ng mga taong hindi naririnig. Pagkatapos ng klase, nauna akong lumabas ng room para pumunta sa library. Gusto ko pang magbasa ng dagdag na materials para sa thesis namin. Pero sa daan, may tumawag sa akin. "Rachell!" Paglingon ko, nakita ko si Sir Eduardo, isa sa mga professors namin sa Broadcast Communication. "Yes, Sir?" "May napansin akong potential sa'yo, Rachell. I’ve seen your presentations and how you handle yourself in class. Have you ever considered joining our on-campus broadcast team?" Nagulat ako. "Um, Sir, I’m flattered. Pero... baka hindi ko po kayanin. Ang dami ko na pong ginagawa." "Think about it, Rachell. It’s a good opportunity to gain experience." Napangiti ako. "Thank you, Sir. I’ll think about it po." Habang naglalakad papunta sa library, hindi ko maiwasang mapaisip. Totoo bang kaya ko pa bang dagdagan ang responsibilidad ko? Pero kung makakatulong ito sa pangarap ko, bakit hindi? Pagdating ko sa library, naupo ako sa isang tahimik na sulok at binuksan ang laptop ko. Habang nagbabasa, naisip ko ang dami kong kailangang isakripisyo para lang makarating sa puntong ito. Walang gala, walang bakasyon. Pero worth it ang lahat. Pagsapit ng gabi, nasa restaurant na ako para sa shift ko. Nakangiti akong sinalubong ni Ate Grace. "Rachell, may grupo sa corner table. Pakiserve na lang ng order nila." "Yes, Ate!" sagot ko, sabay kuha ng tray. Habang nagse-serve, naririnig ko ang usapan ng mga customer tungkol sa latest news. “Grabe, ang daming fake news ngayon, noh?” sabi ng isa. "Oo nga. Kaya dapat marunong tayong mag-check ng sources," sagot ng kasama niya. Napaisip ako. Isa ito sa mga dahilan kung bakit gusto kong maging newscaster. Gusto kong maging parte ng solusyon sa problema ng misinformation. Pag-uwi ko, halos hatinggabi na ulit. Binuksan ko ang maliit na lampshade sa kwarto ko at naupo sa harap ng study table. Muli kong binalikan ang mga plano ko para sa thesis. Pero habang nagsusulat, bigla akong napahinto. Nakatingin ako sa litrato ng mga magulang ko na nasa ibabaw ng mesa. "Ma, Pa, malapit na ako. Sana proud kayo sa akin," bulong ko habang pinipigilan ang luha. Ito ang buhay ko—puno ng sakripisyo, pero puno rin ng pag-asa. Alam kong isang araw, mararating ko rin ang pangarap ko. Hanggang sa araw na ‘yun, tuloy lang ako.