My Hot Benefactor

Alok

THIRD PERSON POV

Ang ulan ay unti-unti nang humina, ngunit ang init sa loob ng sasakyan ay nanatiling nagniningas. Tahimik na nakasandal si Rachell sa dibdib ni Lewis, habang ang kanilang basang mga damit ay nakapatong sa likuran ng upuan upang matuyo. Sa bawat galaw ng kanilang katawan, naroon ang damdaming tila hindi kayang maipaliwanag ng kahit anong salita.

Nagsimula ang usapan sa pagitan nila matapos ang kanilang kapusukan, at ang seryosong tono ni Lewis ang bumasag sa katahimikan.

"Rachell," simula niya, hawak ang kanyang kamay. "I know this is unexpected... everything about tonight is unexpected, but I don’t regret any of it."

Tumingin si Rachell sa kanya, ang mga mata nito’y tila nagtatago ng emosyon sa likod ng pag-aalinlangan. "Lewis, what are you trying to say?"

Huminga nang malalim si Lewis, alam niyang kailangan niyang maging tapat. "I see how hard you work. You’re strong, independent, but I also see the struggles you face. You deserve more than this—more than struggling to make ends meet while chasing your dreams."

Hindi agad nakasagot si Rachell. Alam niyang totoo ang sinasabi ni Lewis, ngunit hindi niya inaasahan ang susunod na binitiwan nitong salita.

"I want to help you," dagdag ni Lewis. "Let me be your benefactor. I’ll take care of your needs, your tuition, everything—so you can focus on your studies and your future."

Nanlaki ang mga mata ni Rachell. "Benefactor? Are you serious?"

"Yes," sagot ni Lewis, walang alinlangan. "I want to see you succeed, Rachell. But in return…" Tumigil siya sandali, tila iniisip kung paano sasabihin ang kasunod. "I want you to stay close to me."

Naramdaman ni Rachell ang bigat ng alok ni Lewis. Alam niyang mahirap ang buhay bilang isang working student, at ang tulong ni Lewis ay malaking bagay. Ngunit hindi rin niya maiwasang mag-isip tungkol sa mga kondisyon nito.

"What do you mean by 'stay close to you'?" tanong niya, ang tono’y maingat ngunit puno ng curiosity.

Tumitig si Lewis sa kanya, at sa mga mata nito ay makikita ang isang damdaming mas malalim kaysa sa simpleng pagnanasa. "It means I want to be a part of your life. No labels, no commitments—just two people who understand each other and share something special."

Nag-isip si Rachell. Totoo, ang alok ni Lewis ay tila isang regalo mula sa langit, ngunit ang kapalit nito ay isang komplikasyon na hindi niya tiyak kung kaya niyang pasukin.

"Are you really sure about this?" tanong niya muli, pilit na hinuhukay ang tunay na intensyon ni Lewis.

Tumango si Lewis. "I’ve never been more sure of anything. I want to be here for you, Rachell. Let me do this for you."

Tahimik na bumaling ng tingin si Rachell sa bintana. Ang patak ng ulan ay tila musika sa kanyang mga tenga habang pinagninilayan niya ang kanyang sagot. Alam niyang hindi niya kayang tanggihan ang alok ni Lewis, hindi sa sitwasyon niya ngayon. Ngunit hindi rin niya kayang hayaan ang sarili niyang mahulog nang lubusan sa isang lalaking halos hindi niya kilala.

"Fine," sagot niya sa wakas, at muling binalingan si Lewis. "I’ll accept your offer. But don’t expect me to just... fall into your arms every time you want me to."

Ngumiti si Lewis, at may kung anong aliw sa kanyang mga mata. "I wouldn’t dream of it," sagot niya, ngunit ang tono nito’y halatang nagpapatawa.

Natawa si Rachell. "You’re impossible," sabi niya, ngunit ang ngiti sa kanyang labi ay hindi nawala.

"And you’re stubborn," balik ni Lewis, bago siya tumayo at sinimulan ang muling pag-aayos ng kanilang mga basang damit. "But that’s what I like about you."

Habang hinihintay nilang humupa pa ang ulan, nagpatuloy ang kanilang usapan, at dito mas nakilala ni Rachell si Lewis. Napag-alaman niyang hindi lamang ito isang simpleng lalaki; isa itong mayamang negosyante na piniling mamuhay nang tahimik at malayo sa spotlight.

"You own the university?" tanong ni Rachell, hindi makapaniwala.

"Yes," sagot ni Lewis, bahagyang nahihiya. "But I prefer to keep a low profile. I don’t want people treating me differently because of my status."

"That’s... surprising," sagot ni Rachell, tinitingnan siya ng may halong paghanga at pag-aalinlangan.

"I’m full of surprises," tugon ni Lewis, na may bahagyang ngiti.

Habang patuloy silang nag-uusap, unti-unting nabawasan ang tensyon sa pagitan nila. Ang gabing iyon ay hindi lamang naging simula ng isang hindi inaasahang relasyon, kundi pati na rin ng mas malalim na pag-unawa sa isa’t isa.

At sa sandaling iyon, habang nakaupo sila sa loob ng sasakyan, naisip ni Rachell ang isang bagay.

"My hot benefactor," biro niya, ngunit halatang totoo ang kanyang sinasabi.

Ngumiti si Lewis, at sa unang pagkakataon, naramdaman niyang tama ang desisyon niyang tulungan si Rachell. "I like the sound of that."

Nagpatuloy ang kwentuhan nina Lewis at Rachell sa loob ng sasakyan, habang ang ulan ay tila musika sa gabi. Pareho silang nakatingin sa labas, ngunit ang kanilang atensyon ay nasa isa’t isa.

"So, tell me, Rachell," tanong ni Lewis, bahagyang nagpakaseryoso. "Why Mass Communication? Of all the courses you could’ve taken, bakit iyon ang pinili mo?"

Napangiti si Rachell, ang mga mata’y tila nagliliwanag habang iniisip ang sagot. "Because I want to tell stories. I want to inspire people. Ang daming problema sa mundo, but I believe in the power of words to make people hope again."

Napatango si Lewis, halatang impressed. "That’s a beautiful answer. But it sounds like you’ve had your share of struggles, too."

Tumigil si Rachell, saglit na nag-isip bago nagsalita muli. "Yeah, I guess you could say that. I lost my parents when I was young. Life hasn’t been easy since then, but I’ve learned to survive. And I’m determined to make something of myself."

Tahimik na tumingin si Lewis sa kanya, puno ng paghanga. "You’re stronger than most people I know."

"Flattering me won’t get you anywhere," sagot ni Rachell, bahagyang nagbibiro. "But thank you, I guess."

Tumawa si Lewis. "I’m not trying to flatter you. I’m just stating a fact. You’re remarkable, Rachell."

Napatingin si Rachell sa kanya, hindi alam kung paano tatanggapin ang papuri. "Remarkable? Hindi naman siguro. Just... trying to survive, like everyone else."

"Maybe," sagot ni Lewis, bahagyang nakangiti. "But not everyone survives with as much grace and determination as you do."

Natahimik si Rachell, ang kanyang mukha’y bahagyang namula. Sa mga sandaling iyon, naramdaman niya ang kakaibang damdamin na hindi niya maipaliwanag. Si Lewis ay hindi lamang isang benefactor; para bang may kung anong koneksyon sa pagitan nila na higit pa sa simpleng kasunduan.

"So, ikaw naman," sabi niya, pilit na binabago ang paksa. "Why do you keep such a low profile? You own a university, restaurants, and who knows what else. But here you are, acting like a regular guy."

Tumawa si Lewis, tila natamaan sa tanong. "I guess I got tired of people treating me differently because of my money. I wanted to live a life where people see me for who I am, not what I have."

"That’s... admirable," sagot ni Rachell, ang tono’y seryoso. "But isn’t it lonely? Hiding who you are?"

"Sometimes," sagot ni Lewis, bahagyang bumuntong-hininga. "But then I met you, and suddenly it doesn’t feel so lonely anymore."

Napalunok si Rachell. Hindi niya inaasahan ang sagot na iyon. "Lewis..."

Tumitig si Lewis sa kanya, ang mga mata’y puno ng sinseridad. "I mean it, Rachell. I’ve spent so much time trying to keep people out. But with you... I want to let you in."

Natahimik muli si Rachell, pilit na iniintindi ang nararamdaman. Sa isang bahagi ng kanyang isip, sinasabi niyang dapat siyang mag-ingat. Ngunit sa kabila nito, hindi niya mapigilang madala sa sinseridad ni Lewis.

"Well," sabi niya sa wakas, pilit na binabasag ang tensyon. "If you’re going to be my hot benefactor, you better not make promises you can’t keep."

Tumawa si Lewis, halatang natutuwa sa biro ni Rachell. "Don’t worry, I always keep my promises."

Muling natahimik ang dalawa, ngunit sa pagkakataong ito, hindi ito awkward. Sa halip, ang katahimikan ay puno ng damdamin—isang hindi maipaliwanag na koneksyon na unti-unting nabubuo sa pagitan nila.

"By the way," biglang sabi ni Rachell, tinitingnan ang labas ng bintana. "Do you think we’ll ever get this car fixed?"

Tumawa si Lewis, humawak sa manibela habang bahagyang iniiling ang ulo. "At this point? I’m not even sure. But honestly, I don’t mind being stuck here with you."

Napangiti si Rachell, bahagyang napailing. "You’re impossible."

"And yet, you’re still here," balik ni Lewis, ang tono’y nagpapatawa ngunit may halong sinseridad.

Habang patuloy ang ulan, naramdaman nilang pareho na ang gabing iyon ay ang simula ng mas malaking bagay. Sa kabila ng kanilang magkaibang mundo, tila may puwersang nagtutulak sa kanilang dalawa upang magtagpo. At bagama’t hindi nila alam kung ano ang kahihinatnan nito, pareho silang handang harapin ang mga darating na araw—magkasama.